In het Oude Testament staan slechts 2 teksten ( op geattendeerd door Zwever
) , die naar een hel zouden kunnen verwijzen:
Jesaja 66:24 "Zij zullen uitgaan en de lijken aanschouwen der mannen, die van Mij afvallig geworden zijn; want hun worm zal niet sterven, en hun vuur zal niet uitdoven, en zij zullen voor al wat leeft een afgrijzen wezen."
Daniel 12:2 " Velen van hen die slapen in het stof der aarde, zullen ontwaken, dezen tot eeuwig leven en genen tot versmading, tot eeuwig afgrijzen."
Voor zover ik weet, worden er in het OT verder geen toespelingen op gemaakt.En het valt dan ook niet te rijmen met de liefde van God.En als ik ( als mens ) niemand, maar dan ook niemand in de hel wens, zou de liefde van God dan kleiner zijn, doordat Hij dat dan wel doet?
Het Nieuwe Testament is voor mij dan ook heel anders. Hier kun je ( denk ik ) zo honderd teksten verzamelen die terloops of expliciet naar de hel verwijzen.
Ik noem er slechts één:
Openbaringen 14,11
En de rook van hun pijniging stijgt op in alle eeuwigheden, en zij hebben geen rust, dag en nacht, die het beest en zijn beeld aanbidden, en al wie het merkteken van zijn naam ontvangt.
En dat terwijl, volgens datzelfde Nieuwe Testament, hier een offer van liefde gedaan is, zoals er nog nooit eerder was of zal zijn. Iemand ( Jezus ) gaf uit liefde zijn leven voor al wat leeft.
Liefde en hel, is God dan goed en kwaad, m.a.w. niet volmaakt? Dat zij verre…
Welke moeder zal, ongeacht wat haar kind gedaan heeft, dat kind ooit totaal kunnen verwerpen? Mijn moeder ( helaas in 1996 overleden ) in elk geval niet, dat weet ik zeker, heel zeker.
En wat zegt de God ( J-H-W-H) van het Oude Testament hier?
Jes 49,15
Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontfermen zou over het kind van haar schoot? Al zouden zij die vergeten, toch vergeet Ik u niet.
En zo’n liefdesverklaring, daar hoort ook een hel bij?
