Je baan kwijt als gevolg van een ethische keuze.

[izzewizze]

Het is bekend dat er mensen zijn die in bepaalde werksituaties kiezen voor wat Gods Woord volgens hen zegt hun baan kwijt kunnen raken. Bekend is het voorbeeld van de ambtenaar in Leeuwarden die weigerde huwelijken tussen mensen van het gelijke geslacht in te zegenen.

In mijn weblog geef ik een weerslag van een gastles dat ik mocht geven. Voor de volledigheid geef ik dat hier weer.

quote:

Gastdocent..

Gisteren had ik de mogelijkheid om als gastdocent op te treden bij een orthodox christelijke scholengemeenschap. Het ging om een aantal lessen ethiek voor vwo 5 en havo 5. Een van de leraren had aan mij gevraagd om enige praktijkcasussen in te brengen en deze te bediscussiëren met de betreffende leerlingen. Nu heb ik gemiddeld altijd al een positieve kijk op de jeugd gehad: ze zijn de spiegel van onze eigen moraal en ik vindt het leuk om samen met hen er voor te zorgen dat beeld en spiegelbeeld met elkaar in evenwicht zijn. Nu was het voor mij de eerste keer dat ik les gaf aan een groep leerlingen en ik zal eerlijk zijn ik was achteraf best wel moe, niet vanwege de argumenten maar wel omdat je toch wel continue je 'kop' erbij moet houden. Op je werk reageren mensen toch meestal wel voorspelbaar en dat geeft enige rust. Jongeren reageren wat minder voorspelbaar en dat vraagt toch wel om een erg pro-actieve houding. Maar goed dat is ook wel weer uitdagend.

Een casus die ik inbracht was de volgende. Izzewizze heeft het als accountant erg goed voor elkaar, hij heeft een mooie auto, een leuke vrouw, vier bloedjes van kinderen en een fantastische beloning. Op een dag zegt zijn baas dat ze een abortuskliniek als klant hebben aangenomen en dat ze dat een prima opdracht voor hem vinden. De vraag is wat doet Izzewizze nu ofwel wat zou jij doen? Zeker als je in het achterhoofd houdt dat een weigering het 'einde' van je carriëre of baan kan betekenen. Zeg je ja ik kan die opdracht doen omdat ik alleen maar de 'rol' als accountant vervul of heb je hier ook nog iets te maken met je christelijke achtergrond. Nu de antwoorden zullen u niet verrassen: 9 van de 10 leerlingen vonden dat je opdracht gewoon moest aannemen. Je baan was belangrijker en je gaat toch niet je hele inkomen en status op spel zetten. Een enkeling vondt dat je dit als christen niet kon maken. Toen de vraag enigzins genuanceerd werd: je baan loopt geen gevaar als je weigert vondt in één keer 9 van de 10 mensen dat je dan moest weigeren. U zult begrijpen dat de bijbel niet voor niets zegt dat 'hebzucht' de wortel van alle kwaad is. En ik zal eerlijk zijn ook ik moet daar dagelijks tegen strijden al ben ik daar vaak ook heel slap in.

Terwijl ik er zo een beetje over nadenk, denk ik het is ook niet zo gek als jongeren zo zijn geworden. We zijn als christen meesters geworden in het beredeneren van allerlei zaken. Alleen ben ik vaak bang dat we daarbij vergeten dat mensen aan ons moeten kunnen zien in het dagelijkse leven dat wij niet afhankelijk zijn van 'geld en goed' maar van onze Vader in de hemel. Wellicht moesten we daar maar wat meer om bidden....  

 

Elle reageerde daar als volgt op:

quote:

Izziwizzie... Nog een casus die je wellicht mee kunt nemen: stel je bent winkelier in zo'n ontzettend overdekt winkelparadijs. 15 jaar geleden ben je daar gaan zitten, en de zaken lopen goed. Er is een actieve vereniging van winkeliers die elkaar bijstaan in allerlei zaken. Zonder lid te zijn van die vereniging maak je geen kans op een winkel in 'the mall'.
Nu besluit de winkeliersvereniging dat koopzondagen een groot goed zijn en ze willen ook mee te doen: 13 koopzondagen per jaar. Om het winkelcentrum echt aantrekkelijk te laten zijn, eist de vereniging dat elke winkelier meedoet, weigering op straffe van een forse boete. Wat doet de winkelier in deze krappe tijden? Buiten the mall krijg je immers veel minder klanten en zal het heel wat meer moeite kosten om het hoofd boven water te houden.

Christelijke ethiek in de praktijk brengen is best lastig in onze samenleving. 'Het goede' wisselt qua inhoud bij mij, omdat botsende waarden veranderen op de prioriteitsladder. Vond ik 5 jaar geleden 'financiele onafhankelijkheid' als deel van de eigen verantwoordelijkheden waardevol (waardoor ik op zondag ging werken), nu vind ik 'zondagsrust' en het bijwonen van de kerkdiensten te waardevol om op te geven.

Ik denk dat het leven uit Gods hand, vertrouwend op Zijn voorzienigheid, er in de gereformeerde traditie een beetje bij ingeschoten is. Een vader is immers verantwoordelijk voor de (op)voeding en scholing van zijn kroost! Afhankelijk zijn van andere mensen is iets wat een grefo niet lekker zit/ onwaardig is. Als je opgroeit met die overtuiging is het niet meer dan logisch dat je consessies doet aan waarden als 'zondagsrust' en het 'uitbannen van kwade praktijken'.

Hierop reageerde Pleun weer als volgt:

quote:

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
op 13 Sep 2003 17:16:55 schreef izzewizze:
Gastdocent..
Toen de vraag enigzins genuanceerd werd: je baan loopt geen gevaar als je weigert vondt in één keer 9 van de 10 mensen dat je dan moest weigeren. U zult begrijpen dat de bijbel niet voor niets zegt dat 'hebzucht' de wortel van alle kwaad is. En ik zal eerlijk zijn ook ik moet daar dagelijks tegen strijden al ben ik daar vaak ook heel slap in.

Terwijl ik er zo een beetje over nadenk, denk ik het is ook niet zo gek als jongeren zo zijn geworden. We zijn als christen meesters geworden in het beredeneren van allerlei zaken. Alleen ben ik vaak bang dat we daarbij vergeten dat mensen aan ons moeten kunnen zien in het dagelijkse leven dat wij niet afhankelijk zijn van 'geld en goed' maar van onze Vader in de hemel. Wellicht moesten we daar maar wat meer om bidden....
--------------------------------------------------------------------------------


Ik vind dat je hier wel wat nuchterder tegenover mag staan. Een gezin met vier kinderen is een hele verantwoordelijkheid. Dan is het niet gek om zo'n opdracht aan te nemen als je baan bij weigering op het spel zou staan. Dit heeft niets met hebzucht te maken. Op God vertrouwen in zo'n situatie lijkt me ook wat link. Er zijn christenen die zich vanuit hun levensovertuiging weigeren te verzekeren, maar kinderen die daardoor bijvoorbeeld polio krijgen zijn mooi in de aap gelogeerd.

Daarop kwam weer de reactie van gesp

quote:

Ik zou niet willen werken bij een accountantskantoor waarbij je in zo'n situatie ontslagen wordt. Daar moet wel een hele verziekte sfeer hangen, als zoiets niet met overleg is op te lossen.

Het lijkt mij aardig om de discussie daarover hier door te voeren. Wat zouden jullie doen en waarom?

[bela]

Lastige vragen en keuzes. Ik ben bang dat we ons gauw laten leiden maar m'n gezin dan en m'n inkomen.
Ik denk dat we ons moeten laten leiden door Gods Woord en door vertrouwen op Hem. Hij zal dan wel voorzien. Dit is niet gemakkelijk voor mij en die keus zal ik niet 1,2,3, maken maar volgens mij is dat de enige goede.
Trouwens als je een goede accountant bent zal het toch ook niet moeilijk zijn ander werk te vinden

[Mientje]

quote:

op 14 Sep 2003 13:39:36 schreef bela:
Lastige vragen en keuzes. Ik ben bang dat we ons gauw laten leiden maar m'n gezin dan en m'n inkomen.
Ik denk dat we ons moeten laten leiden door Gods Woord en door vertrouwen op Hem. Hij zal dan wel voorzien. Dit is niet gemakkelijk voor mij en die keus zal ik niet 1,2,3, maken maar volgens mij is dat de enige goede.


Trouwens als je een goede accountant bent zal het toch ook niet moeilijk zijn ander werk te vinden

Bij deze laatste zin heb je dan ook niet veel vertrouwen op God nodig, maar wat als je niet zo.n goede accountant bent, durf je het dan ook nog aan om op God te vertrouwen?

[Sarah]

Ging de preek vandaag over.

God roept je, en dan antwoordt je al gauw met.. Ach.. Ik kan niet.. Ik ben niet.. bla bla bla. En je doet weer eigenwijs, maar God blijft aan je hart kloppen.
Vertrouw op je Vader!!!!

Weet echt niet wat ik zou doen, vind dit soort vragen ook altijd zeer nutteloos. Je zit niet in die situatie dus what's the point?

Als ik op mijn korte leven terugkijk, zie ik wel een soortgelijke situatie. En ik zie zeker God's werk daarin, en dat is wel gaaf.

[Wilhelmina]

Vorig jaar werd mij gevraagd door de huisarts waar ik werkte de medicijnen te bestellen en uit te rekenen voor het uitoefenen van euthanasie op één van onze patienten. Ook het bestellen van een morfinepomp en het aanleggen daarvan en het uitrekenen en bestellen van de gewenste hoeveelheid.

De vraag kwam zó vanzelfsprekend en tussen neus en lippen dat ik het even benauwd kreeg. Wat was het makkelijk geweest om de opdracht uit te voeren, onder het mom van gehoorzaamheid aan het boven mij gestelde gezag.

Let wel ik ben stapelgek op mijn werk, zou het vreselijk vinden als ik deze baan niet meer had, en werk niet voor de lol, maar gewoon voor een stukje inkomen.

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb vriendelijk verteld dat ze wéten dat ik christen ben en nooit achter euthanasie kan staan en het voor God niet kan verantwoorden daaraan mee te werken.
Vanaf dát moment hebben ze het mij nooit meer gevraagd, hoewel ik de enige verpleegkundige in de praktijk ben en zij dus alle s zelf moeten opknappen. Ze zijn zelfs zo vriendelijk om de keren dat het echt gebeurd, te wachten met bestellen en regelen, tot een moment dat ik niet aanwezig ben.

Deze reaktie was niet voorspelbaar, ik had in stilte mijn baan aan de Heer geofferd, maar Hij heeft boven bidden en boven denken gezegend.

Durf je leven in handen van de levende God te stellen, ook als je denkt dat dat niet verstandig is. Een gezin met kinderen is géén geldig excuus om Naast Gods weg te gaan lopen. God is bij machte oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen.

[gesp]

Ethische dilemma's ontstaan vaak, doordat er meerdere normen en waarden zijn, die onderling botsen. Je moet dan het relatieve belang van die normen afwegen; is norm A belangrijker dan B, of juist andersom. Zo is "een trouwe werknemer zijn" een waarde die je zou kunnen doen besluiten de opdracht aan te nemen; terwijl "abortus is slecht, daar moet je dus niet aan meewerken" een overweging zou zijn om te weigeren. Deze visie impliceert dat veel keuzes niet goed of fout zijn, hoogstens beter of slechter.

Als het gaat over de accountant van een abortuskliniek. Ik zie zelf geen reden waarom een christen dat zou moeten weigeren. Een accountant is toch niet verantwoordelijk voor de praktijken van z'n klant? Dan zou je als postbode daar ook geen post meer moeten bezorgen, etc. Maar zoals ik zei, als zoiets niet bespreekbaar is, zou dat voor mij wel reden zijn om eens om me heen te gaan kijken naar leukere werkgever.

[bozo]

Als Christen zijn we het zout der aarde. We leven en werken nu eenmaal in een maatschappij die verziekt is dus moeten we ons licht laten schijnen. JUIST in dit soort situaties. Dit wil niet zeggen dat we per definitie dit soort opdrachten moeten weigeren. Als interim consultant kom ik in allerlei verschillende soorten culturen en omgevingen en ondervind ik in de praktijk juist veel plezier van het 'anders' zijn. Je mag je mening namelijk best geven, sterker nog, daar is veel respect voor en men denkt er over na! Ik zal het nooit in mn hoofd halen om handelingen te verrichten die etisch niet kunnen maar waar leggen we dan de grens met indirect betrokken zijn? Je bent dan per definitie aan jezelf verplicht om elke handeling in het dagelijkse leven te scannen op correctheid, waarbij de directe verantwoording bij een ander ligt. En een etische misstap uit ontwetendheid is ook zo flauw. Wel een goed excuus om bv een zwerver geen geld te geven, misschien koopt hij er drugs of alkohol van....

Het voorbeeld van de accountant bij een abortuskliniek vind ik niet zo moeilijk, je controleert een klant op haar fiscaal gedrag, heeft op zich niet veel te maken met het aard van het bedrijf. Werken in dienst als controller BIJ een abortuskliniek zou ik weer heel anders vinden.

Vraagje: stel je bent een bakker, verkoop je dan alleen brood aan je etisch correcte doelgroep, en neem je alleen personeel aan met dezelfde gezindheid?
Waarom starten we niet een zelfsupporting leefgemeenschap? (we hebben gezien wat voor ellende dat kan geven!)

[elle]

He Bozo, we zijn net van die zuil af... (Met alle gevolgen van dien.)
'kVind dat je wel goede argumenten aandraagt. Werken bij een seculier bedrijf kan je voor dit soort dilemma's plaatsen. Ik denk dat je die van te voren in moet calculeren/je er tegenin moet dekken. Da's zelfbewust christen zijn, vind ik.
(Mocht ik ooit ergens gyneacoloog worden, dan zal ik van te voren aangeven (bij sollicitatie) dat ik niet mee zal werken met abortussen bijv. Idem voor actieve euthanasie.)

Volgens mij ga je pas echt in onmogelijke situaties verzeild raken als je niet openlijk voor je standpunten uitkomt...