Hoe bereik je randkerkelijken?

[Arne]

Er wordt een hoop gepraat over verschillen in de leer. Lang niet altijd wordt hierin een onderscheid gemaakt tussen hoofd- en bijzaken. Je hoeft het niet in alle opzichten exact met elkaar eens te zijn. Wanneer je elkaar accepteerd omdat je dezelfde zaligmaker kun je opbouwend bezig zijn.

Mijns inziens gebeurt dit niet. Gevolg: er zijn steeds meer mensen die het wel best vinden en er voor kiezen om te geloven zonder kerk. Het scheelt een hoop geruzie.

[lonneke]

quote:

op 15 Sep 2003 00:03:11 schreef Arne:


Mijns inziens gebeurt dit niet. Gevolg: er zijn steeds meer mensen die het wel best vinden en er voor kiezen om te geloven zonder kerk. Het scheelt een hoop geruzie.

zonder kerk kun je ook geloven en je christen noemen. Een kerk die alleen aan lippendienst doet heb je niet veel aan.

[Peter]

Misschien kun je iets duidelijker maken wat je bedoelt, Arne.
Gaat het over gelovigen buiten de kerk?
Wat bedoel je precies met 'randkerkelijken'? Voor mijn begrip zijn dat mensen, die eigenlijk alleen voor de vorm kerklid zijn, en dus niet per se gelovigen.
En wat heeft het onderscheiden tussen hoofd- en bijzaken hiermee te maken?

[wijnandmet]

Bij ons in de buurt is er een speciale uh.. club voor randkerkelijken. Youth Alpha. En dan komen al die jongeren (vooral) en dan ga je met ze eten, wat uitleggen, bidden enzo. Zo kun je ze bereiken!

[Arne]

Er zijn veel mensen die wel geloven, maar teleurgesteld zijn in de kerk.

Zijn er mensen die voor de 'vorm' bij de kerk zitten, maar helemaal niet (meer) geloven in God? Het lijkt me, dat deze mensen geen waarde hechten aan een papieren lidmaatschap van de kerk...

Dit zou je kunnen vergelijken met lid zijn van een voetbal vereniging, terwijl je nooit op een training komt of deelneemt aan voetbal wetstrijden. Wanneer je aan deze leden iets vraagt krijg laat het ze allemaal koud.
Kun je deze mensen op dezelfde manier benaderen als onkerkelijken?

De andere groep, mensen die wel met het geloof bezig zijn (maar de kerk links laten liggen) bedoel ik met name. Los daarvan zou je aandacht moeten geven aan beide groepen (en andere mensen die niet onder beide defenities vallen).

[Truth4Ever]

Je hebt ook "randkerkelijken" die wel met enige regelmaat naar de kerk komen (max 1 keer per zondag) maar verder zich niet concreet verbonden weten met het lichaam (oftewel bewust met NIETS meedoen).

[xgnoom]

Heeft iemand een idee welke redenen een belangrijke rol spelen om randkerkelijk te worden cq weg te gaan? Volgens mij zijn mensen hier niet altijd even duidelijk over. 'Teleurgesteld in de kerk' is een nogal vage reden om weg te gaan, als achterblijvende kerk is het moeilijk om daar lering uit te trekken. Dus heeft iemand een aantal concrete redenen die vaak genoemd worden?

[xgnoom]

Een bericht in het ND van vandaag:

quote:

'Kerk moet talenten jongeren gebruiken'

van onze redactie kerk

DEN HAAG - Tieners zijn niet de kerk van morgen, maar van vandaag. De kerk zou hun talenten en mogelijkheden moeten zien en gebruiken. Ze zijn creatief, flexibel, innovatief, bruisend, energiek, zei ....loge Judith van Hoof gisteren bij de start van 'Duc in Altum', de eerste landelijke opleiding tot jongerenwerker van de Rooms-Katholieke Kerk.

De kerk zou volgens haar best ,,iets commerciëler'' mogen denken: wat hebben we jongeren te bieden waar zij interesse en behoefte aan hebben? ,,Ik ben ervan overtuigd geraakt, door jarenlang optrekken met tieners, dat ze graag willen weten wat de kern van ons geloof is. En die is kort samen te vatten in vier woorden: God houdt van jou! En naar die boodschap zijn ze op zoek: dat er een God is die hen gezien heeft, hen liefheeft en een relatie met hen wil.

In deze tijd hebben jongeren behoefte aan aandacht, aan relaties. Geloof moet relevant zijn en ze willen iets ervaren. ,,Deze generatie is enorm open voor het transcendente, het mystieke en dus ook voor de Heilige Geest'', aldus Van Hoof.

Ze riep jeugdwerkers op jongeren in de kerk veelvuldig te bemoedigen (want ze zijn vaak onzeker), uitdagingen te bieden en hen bij activiteiten te betrekken. ,,Jullie werk is erg pittig en uitdagend: je moet maatschappelijk werker zijn, theoloog, pastoraal werker, evangelist, organisatiedeskundige, leraar en nog meer.'' Jeugdwerkers moeten zich ook bewust zijn dat jongeren voorbeelden zoeken en het is beter dat de kerk die biedt dan de sterren uit het tv-amusement.

Ik denk dat relaties idd erg belangrijk zijn als het gaat om praktisch kerk-zijn. Zowel Jezus als Paulus vertellen heel veel over hoe je als (kerk)mensen met elkaar behoort om te gaan. Daar is wel aandacht voor, maar aan de praktische uitwerking (daar gaat het om) kan misschien nog wel wat meer handen en voeten  gegeven worden.

In de GKV-kerken waar ik lid van ben geweest is/was er geen beleid specifiek gericht op het vormen van relaties. Wellicht is dat iets om meer aandacht te geven (in kleine groepen bijvoorbeeld).

Er is veel oud zeer in de kerk waardoor men zich niet veilig voelt. Als je je niet veilig voelt kun je niet praten over de dingen die je bezighouden. Het gevolg is dan eenzaamheid en daardoor verschuif je vanzelf naar de rand van de kerk. Mijn mening: oud zeer kan je verzoenen. Hoe, dat is dan even vers twee, maar als je het wilt, dan schept dat openingen naar verzoening en dus naar relatievorming.

Ik denk dat het belangrijk is om groepen in de kerk te vormen waar je samen kunt geloven, de zgn. fellowship-groepen, waarin niet alleen bijbelstudie, maar ook aanbidding, lofprijzing en (kring)gebed een plaats hebben. Dan deel je nl. werkelijk het geloof met elkaar en ben je dus kerk in zeer concrete zin.

[Picardijn]

De enige manier om randkerkelijken te bereiken is door je in de dagelijkse praktijk en in je handelen naar het woord trachten te leven. Dat wil niet zeggen mensen wijzen op hun fouten, maar door te laten zien dat jij iets anders doet.

Dit doe je niet ter verijking van jezelf maar uit liefde.

[lonneke]

Ik begrijp gewoon niet waarom het persé naar de kerk (moeten) gaan nu zo belangrijk is. Ik ken mensen die zich christenen noemen en ervoor kiezen niet naar een kerk te willen gaan. Zij voelen zich aangetast in hun vrijheid. De kerk die altijd vergeleken wordt met een voetbalclub geeft ook aan dat de kerk iets van zekerheid vertrouwdheid en veiligheid geeft. Er zijn mensen die deze aspecten ook buiten de kerk kunnen vinden.
Daarbij komt dat er ook nog zoiets bestaat als een onzichtbare kerk.
En als je naar de kerk wil kun je altijd naar de kerk.

[Picardijn]

Alleen heb je dus geen gemeenschap en beschouw je de kerk als een losstaand bouwwerk, waar je naar toe kunt gaan als ware het een bioscoop.

[xgnoom]

quote:

op 15 Sep 2003 13:09:33 schreef Picardijn:
De enige manier om randkerkelijken te bereiken is door je in de dagelijkse praktijk en in je handelen naar het woord trachten te leven. Dat wil niet zeggen mensen wijzen op hun fouten, maar door te laten zien dat jij iets anders doet.

Dit doe je niet ter verijking van jezelf maar uit liefde.

Akkoord, maar we constateren nu dat er toch veel randkerkelijken zijn. De conclusie kan dan zijn:
a. de actieve leden zijn niet liefdevol genoeg; of
b. de actieve leden zijn niet concreet genoeg, dwz wel goede wil, maar in de praktijk komt het kerkzijn toch te weinig uit de verf; of
c. de randleden zijn niet ontvankelijk voor de actieve leden; of
d. de randleden zijn onwillig om een of andere reden.
(misschien zijn er nog wel meer oorzaken te bedenken).

Optie b is een conclusie waar je iets mee kan. De andere mogelijkheden zullen ook aanwezig zijn, maar daar kan je als mens niet al te veel aan veranderen. Werken aan concreet kerk-zijn heeft wel gevolgen voor a en c, denk ik.

Ik denk wel dat het zin heeft om als kerk iets te doen voor randkerkelijken. Alleen al de aandacht voor ze helpt mee in positieve zin.

[Picardijn]

quote:

op 15 Sep 2003 14:17:28 schreef xgnoom:
[...]


Akkoord, maar we constateren nu dat er toch veel randkerkelijken zijn. De conclusie kan dan zijn:
a. de actieve leden zijn niet liefdevol genoeg; of
b. de actieve leden zijn niet concreet genoeg, dwz wel goede wil, maar in de praktijk komt het kerkzijn toch te weinig uit de verf; of
c. de randleden zijn niet ontvankelijk voor de actieve leden; of
d. de randleden zijn onwillig om een of andere reden.
(misschien zijn er nog wel meer oorzaken te bedenken).

Optie b is een conclusie waar je iets mee kan. De andere mogelijkheden zullen ook aanwezig zijn, maar daar kan je als mens niet al te veel aan veranderen. Werken aan concreet kerk-zijn heeft wel gevolgen voor a en c, denk ik.

Ik denk wel dat het zin heeft om als kerk iets te doen voor randkerkelijken. Alleen al de aandacht voor ze helpt mee in positieve zin.

Het kan ook zo zijn dat mensen die bij een kerk zijn aangesloten in levenswandel absoluut niets laten zien. Daarnaast zijn er mensen die overtrokken reageren als er over de kerk word gepraat.
Daarnaast zijn er mensen die uit historische gronden afscheid hebben genomen van een kerk en een groep met mensen die door de media een vekeerd beeld krijgen over kerkgemeenschappen.
Over het algemeen ontstaat er dan een beeld dat de kerk een verzameling is van een groep hypocriete mensen. Dit wil niet zeggen dat het voor alle kerkgemeenschappen geld.
Meestal is er bij de randkerkelijken wel een aardige hoeveelheid kennis aanwezig, en verdient het de aanbeveling om te relativeren.

Vanzelfsprekend zijn niet alle mensen op een grote hoop te schuiven.

[xgnoom]

Dat klopt nog steeds, Picardijn, maar de vraag van dit topic is wat we zouden kunnen doen als kerk. Het is waar dat je soms wat moedeloos kan worden, ook kunnen oorzaken persoonsgebonden zijn, wat een complex totaalbeeld oplevert voor een kerk die daarmee om moet gaan.

Toch vind ik een jammer-maar-helaas-conclusie ietsje makkelijk. Of ben ik nu te optimistisch?

[Picardijn]

Wat ik opmerk bij de SOW-kerk dat men via een andere weg toenadering zoekt. Onder het motto beter gepikt dan zelf bedacht denk ik dat het concept wel aanslaat.

Geef als kerk eens een gratis cursus weg over de kerk in zijn algemene betekenis. Gewoon wat is de kerk wat doet de kerk en hoe zou de kerk moeten functioneren. Daarnaast een cursus over de uitleg van de christelijke feesten.
Een cursus algemene kerkgeschiedenis, en der kerk in de maatschappij.

Dan hoeft het nog niet eens over de woordverkonding te gaan. Dat komt dan vanzelf wel.
Dit hoeft dan ook niet perse georganiseerd te worden door alleen de GKV gemeenten.

De Gerofmeerde gemeente bieden bijbelcursussen aan, waar je uitleg krijgt over de bijbel. Misschien is dat ook een stukje waar mensen zich kunnen vinden.

Voor de rest is het gewoon een zaak om in je keuze's in je handelen te laten zien dat het kerkganger zijn niet saai hoeft te zijn.

Zelf heb ik gemerkt dat door gewoon jezelf te blijven mensen vragen gaan stellen over de diepere achtergrond in het doen en laten in bepaalde zaken. Op die manier bied je het geloof niet dringend op en heb je een veel stabielere start voor een goed gesprek. Waarin ik zelf altijd wel kenbaar maak dat ik niet alles weet en dat ik absoluut niet volmaakt ben.

[Zijnkind]

quote:

op 15 Sep 2003 18:16:04 schreef Picardijn:
Zelf heb ik gemerkt dat door gewoon jezelf te blijven mensen vragen gaan stellen over de diepere achtergrond in het doen en laten in bepaalde zaken. Op die manier bied je het geloof niet dringend op en heb je een veel stabielere start voor een goed gesprek. Waarin ik zelf altijd wel kenbaar maak dat ik niet alles weet en dat ik absoluut niet volmaakt ben.

Absoluut mee eens. Zou je ook kunnen projecteren op de gemeente als geheel. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. We willen altijd zoveel actie maar bedienen we daarmee zoekenden wel? Laten we (zoals al eerder gezegd) toch vooral christelijk leven. Met liefde en aandacht voor de medemens. Dat wordt echt opgemerkt! Ook door critici. Dan komen er vanzelf vragen en vooroordelen op je af. En dan mag je inderdaad ook best wel eens het antwoord schuldig blijven. Dat zal de degene die met je praat als je hem naar zijn levensinsteek vraagt ook wel overkomen. Wees eerlijk, echt en open.

Enkele punten die ik van gelovige randkerkelijken wel eens hoorde:
- Niemand kijkt naar me om in de gemeente.
- Ik voel zo weinig in de diensten/de vormen spreken me niet aan.
- Er wordt van alles van me verwacht...maar ik kan het niet opbrengen.

Het lijkt me duidelijk. Betrek deze mensen er meer bij. Ook ik ben niet altijd even scherp op de nood van mede christenen. Ook ik durf niet altijd een onbekende op het kerkplein aan te spreken. De laatste tijd doe ik het wat bewuster en dat werkt alleen maar positief. Het kost moeite maar er is al zoveel te bereiken met een liefdevollere houding.  

[Marnix]

Precies. Je moet iets niet opdringen... je moet randkerkelijken niet benaderen door te zeggen: Bekeer je anders gaat het mis.

Je moet juist liefde naar deze mensen uitstralen, ze het idee geven dat je om zo geeft... en daardoor ze laten beseffen dat God dit ook doet.

En probeer eens te achterhalen waarom iemand randkerkelijk is. Dat heeft gewoon zijn redenen... Iemand voelt zich niet aangesproken in de kerk, iemand voelt zich er niet betrokken, heeft het idee er niet bij de horen... er zijn zoveel mogelijke oorzaken... en daar kun je dan persoonlijk en als kerk weer op allerlei manieren op inspelen.

[Macguinness]

Het is een beetje een oud topic, maar ik wil toch nog wel even reageren, want ik zit er ook nog een beetje mee in m'n maag.

Wat ik persoonlijk vind is dat als je lid bent van een gemeente je ook aktief moet opstellen in zo'n gemeente, (als je dat kunt tenminste) ik kan het maar niet begrijpen waarom je lid van een kerk bent en met niemand verder iets te maken wilt hebben, en die zijn  er genoeg.
Menselijk gezien denk ik dan: als je er geen zin in hebt, ga dan bij de kerk weg.
Goddelijk gezien denk ik: Je moet die mensen omringen met liefde en ze attenderen op het feit dat je ze nodig hebt binnen de gemeente en dat je moet blijven proberen (niet opdringerig) ze te betrekken bij allerlij dingen.
Maar ja, als ze echt niet willen, en als ze zelfs boos worden als je ze benaderd, hoe lang ga je daar dan mee door ?
Wordt het dan niet tijd om die mensen voor de keuze te stellen ?

Ik denk dat als je een levende gemeente van Jezus Christus wilt zijn, je ook van de gemeente mag verwachten dat die zich levendig gedraagd, en dat je elkaar daar ook best op aan mag spreken.

[Rene]

quote:

xgnoom schreef op 15 september 2003 om 11:56:
Heeft iemand een idee welke redenen een belangrijke rol spelen om randkerkelijk te worden cq weg te gaan? Volgens mij zijn mensen hier niet altijd even duidelijk over. 'Teleurgesteld in de kerk' is een nogal vage reden om weg te gaan, als achterblijvende kerk is het moeilijk om daar lering uit te trekken. Dus heeft iemand een aantal concrete redenen die vaak genoemd worden?

Teveel vastzitten aan tradities en dogma s, ruzies onderling, saaie diensten, da s voor mij de reden geweest om naar een andere kerk te gaan.

[Rene]

quote:

lonneke schreef op 15 september 2003 om 13:26:
Ik begrijp gewoon niet waarom het persé naar de kerk (moeten) gaan nu zo belangrijk is. Ik ken mensen die zich christenen noemen en ervoor kiezen niet naar een kerk te willen gaan. Zij voelen zich aangetast in hun vrijheid. De kerk die altijd vergeleken wordt met een voetbalclub geeft ook aan dat de kerk iets van zekerheid vertrouwdheid en veiligheid geeft. Er zijn mensen die deze aspecten ook buiten de kerk kunnen vinden.
Daarbij komt dat er ook nog zoiets bestaat als een onzichtbare kerk.
En als je naar de kerk wil kun je altijd naar de kerk.

Je moet je aansluiten bij een gemeetne, opdracht van Jezus, dus zoek een gemeente in een kerk die bij je past zodat je kunt groeien in geloof en relaties met mensen op kunt bouwen, dat wil Jezus ook.

[Roodkapje]

quote:

xgnoom schreef op 15 september 2003 om 11:56:
Heeft iemand een idee welke redenen een belangrijke rol spelen om randkerkelijk te worden cq weg te gaan? Volgens mij zijn mensen hier niet altijd even duidelijk over. 'Teleurgesteld in de kerk' is een nogal vage reden om weg te gaan, als achterblijvende kerk is het moeilijk om daar lering uit te trekken. Dus heeft iemand een aantal concrete redenen die vaak genoemd worden?

Ik ben vertrokken omdat men mij niet wilde accepteren om wie ik was. Ik moest assimileren en vrijgemaakt worden. Dat kon ik niet, hoewel ik het wel geprobeerd heb. Dus toen ben ik vertrokken. Vrijgemaakten in bepaalde plekken van Nederland kunnen op de een of andere manier slecht tegen vrijgemaakten die niet met de vrijgemaakte cultuur zijn opgevoed.

[alfasierra]

quote:

Rene schreef op 25 maart 2005 om 00:02:
[...]


Je moet je aansluiten bij een gemeetne, opdracht van Jezus, dus zoek een gemeente in een kerk die bij je past zodat je kunt groeien in geloof en relaties met mensen op kunt bouwen, dat wil Jezus ook.

Je moet natuurlijk niks!
Maar wie Jezus in zijn hart sluit wil graag bij zijn lichaam behoren. Lid zijn van het Lichaam, de kerk.
Mijn ervaring met verschillende randkerkelijken (Wat zijn dat eigenlijk, zijn we het daar eigenlijk wel over eens?) door intensieve en diepgaande gesprekken is:
zij willen bij de kerk (het lichaam) horen
zij geloven, anders waren ze allang geen kerklid meer. En ze geloven zeer oprecht!
zij zijn teleurgesteld en bitter in de kerkleden.
Mijn conclusie is: zolang er rendkerkelijken bestaan is dat allereerst reden voor grondig zelfonderzoek. Kritisch op jezelf! En verder het gesprek met deze mensen aangaan en proberen boven te krijgen waar hun pijn zit wat de kerk betreft. En vervolgens daar iets aan doen. En bij dit alles (wat Picardijn schrijft) in je gedrag je een ware volgeling van Jezus betonen.

[trialk]

quote:

Truth4Ever schreef op 15 september 2003 om 11:28:
Je hebt ook "randkerkelijken" die wel met enige regelmaat naar de kerk komen (max 1 keer per zondag) maar verder zich niet concreet verbonden weten met het lichaam (oftewel bewust met NIETS meedoen).

Dag mensen , buiten de kerk  kan ik vaak meer mensen  door mijn attitude  iéts laten zien van mijn zeer brede interessesfeer , daar hoort het geloof natuurlijk onmiddellijk ook bij.
Daar dit pas mijn tweede bericht is , en ik aardig wat buiten en binnekerkelijke ervaringen  heb , omstandigheden kennen veel mensen wel , - beschouw ik mezelf als zwevend tussen c. randkerkelijk, en toch aktief , ik bezoek met regelmaar kerkdiensten. ( ook ger. vrijgem. ) b. soms te  ' gemakkelijk , echter dat velaagt een drempel. a. ik ben zo nieuw dat ik voorlopig - met hevige interesse blijf meelezen. tot ziens .  trialk ,
het voordeel van de niet  persé richting gebondenheid.

[Enkyo]

Als iemand niet zo sterk is in contacten maken levert dat soms problemen op. Als je al jaren meedoet heb je contacten zat maar wat als je altijd alleen op het kerkplein staat en niemand ziet je staan? Zeker, een christen wil deel uitmaken van het lichaam maar daar heeft zo'n iemand dan even niets aan. In hoeverre nemen wij onze verantwoordelijkheid daarin? het is zo makkelijk om in je vaste kringetje te blijven. Ik denk dat het daar soms aan schort. Een 'randkerkelijke' komt soms nog wel en staat dan helemaal alleen.Niemand die even een praatje maakt of belangstelling toont. Dat is toch het moment waarop iemand de saamhorigheid ervaart of de kilte, die vervreemd.

[Roodkapje]

Ik ben randkerkelijk (vanuit GKv oogpunt bekeken). Vandaag ben ik 2x naar dezelfde GKv-kerk geweest (een kerk in mijn stad waar ik nooit lid ben geweest).

Ik werd daar heel hartelijk begroet door mensen die ik niet kende en de sfeer was heel open en vriendelijk (misschien ook door het mooie weer ).

Dus een pluimpje voor: Groningen-Noord

[Rene]

quote:

Roodkapje schreef op 03 april 2005 om 23:05:
Ik ben randkerkelijk (vanuit GKv oogpunt bekeken). Vandaag ben ik 2x naar dezelfde GKv-kerk geweest (een kerk in mijn stad waar ik nooit lid ben geweest).

Ik werd daar heel hartelijk begroet door mensen die ik niet kende en de sfeer was heel open en vriendelijk (misschien ook door het mooie weer ).

Dus een pluimpje voor: Groningen-Noord

Volgens mij moet het overal zo zijn en hoef je geen pluimpjes te geven

[Roodkapje]

Tuurlijk, maar in zo'n topic waar veel negatiefs gespuid wordt mag ook wel eens een positieve opmerking geplaatst worden. Ik word nog steeds heel hartelijk in de GKv ontvangen hoewel ik daar strikt genomen niet meer toe behoor.
Dus het is niet eens iets van 'in-group' gebeuren enzo.