verschillen in de gemeente

[Pulpeet]

We hebben het vaak over verschillen tussen gemeenten en kerkgenootschappen. Dat is ergens wel makkelijk, want dan heb je een duidelijke wij-zij verdeling, en is er ook een sociale kloof tussen die 'wij' en die 'zij'.
Maar zodra er verschillende geloofsbelevingen binnen een gemeente gepraktiseerd gaan worden, wordt het lastiger. Dan moeten 'wij' en 'zij' ineens samen door een deur.

Ik ben hier eigenlijk nogal pessimistisch over gestemd. Volgens mij is het onmogelijk om de verschillende geloofsbelevingen binnen een gemeente inhoudelijk op een lijn te krijgen. Je moet als gemeente ergens voor kiezen om daadwerkelijk een gemeenschap te kunnen zijn. En dan zullen er altijd mensen buiten de boot vallen, waardoor de keuze uitgesteld wordt en de gemeente vlees nog vis is.

Wie geeft mij hoop?

[Peter]

Er is toch ook nog zoiets als trouw?

[Pulpeet]

quote:

op 31 Aug 2003 22:56:03 schreef Peter:
Er is toch ook nog zoiets als trouw?

Juist omdat mensen met verschillende geloofsbeleving trouw blijven aan hun gemeente ontstaat deze moeilijkheid.

[dingo]

Bij diverse reorganisaties en fusies heb ik gemerkt dat mensen alleen veranderen/zich aanpassen als zij 100% overtuigd zijn van het nut en de noodzaak van dat samengaan.

[Peter]

quote:

op 31 Aug 2003 22:58:18 schreef Pulpeet:
[...]

Juist omdat mensen met verschillende geloofsbeleving trouw blijven aan hun gemeente ontstaat deze moeilijkheid.

Ah. Ik begreep je verkeerd. Het probleem dat je aankaart is voor iedere kerkenraad levensgroot aanwezig: hoe houden we iedereen binnen de boot. Ik heb er zo niet 1-2-3 een oplossing voor. Als de keus is tussen 'de kool en de geit sparen' wat resulteert in een vlees-noch-vis gemeente of een helder 'recht-door-zee' beleid (waardoor sommigen inderdaad afhaken) neig ik naar het laatste.

[Pulpeet]

quote:

op 31 Aug 2003 23:24:09 schreef Peter:
Ah. Ik begreep je verkeerd. Het probleem dat je aankaart is voor iedere kerkenraad levensgroot aanwezig: hoe houden we iedereen binnen de boot. Ik heb er zo niet 1-2-3 een oplossing voor. Als de keus is tussen 'de kool en de geit sparen' wat resulteert in een vlees-noch-vis gemeente of een helder 'recht-door-zee' beleid (waardoor sommigen inderdaad afhaken) neig ik naar het laatste.

Ik eigenlijk ook. Maar zodra de afhakers een gezicht krijgen, vind ik het erg moeilijk worden. Verlammend zelfs. En als het er erg veel worden, heb je natuurlijk ook een probleem.

Het is een praktisch probleem. Kent iemand praktijkvoorbeelden van manieren waarop het goed kan gaan? Ik heb ooit gehoord van dubbele diensten. Een hoogliturgische dienst en een 'laagdrempelige' dienst na elkaar. En dan kun je kiezen wat je het best bevalt. Maar dat lijkt me dus juist niet de oplossing.

[wimpie]

De predikant van onze gemeente houdt ontzettend veel verschillende soorten preken, de ene keer op de basisschool-jeugd gericht, dan weer ge-ent op de oudere jeugd en dan weer is een lekkere nadenk-dienst... Hij preekt helaas nog niet zo lang bij ons (pas een half jaar) maar je merkt nu al dat steeds meer mensen met PLEZIER naar de kerk gaan. Het houdt niet alleen hem scherp, ook de gemeente begint weer te ontwaken!

[jan]

100 mensen 100 verschillende ideen. Dat is waarom we nooit met elkaar op een lijn komen te zitten. Maar we kunnen wel met ze'n allen de zelfde deur door.

Met interresse in elkaar en probeeren elkaar te begrijpen, maar ook door elkaar op te zoeken en dingen die niet van "behoudsbelang"zijn niet op te kloppen.

Omgangsnormen dus, of terwijl heb je naaste lief als jezelf. Als we dat als inzet hebben zijn de verschillen die we hebben mischien wel helemaal niet zo verschillend!

[joris]

want het koninkrijk van God is geen zaak van eten of drinken, maar van gerechtigheid, vrede en vreugde die de heilige Geest ons geeft. Wie Christus zo dient, staat bij Godin de gungst en is bij de mensen gezien, rom 14:17

Ik heb meerdere malen gemerkt dat het groot maken van onze God ons allen een maakt. Als je God aanbidt, Hem lofoffers brengt heb je geen tijd om te zaniken over van alles en nog wat.

laten we bidden dat we weer een brief mogen zijn duidelijk door Jezus geschrevne zoals staat in 2 kor 3: 3. Een aanbevelingsbrief! Niet geschreven op stenen platen, maar in het hart van levende mensen! Toppie toch! Want: hij heeft ons geschikt gemaakt om het nieuwe verbond te dienen, niet dat van de wet, maar dat van de Geest. Want de wet maakt dood, maar de Geest maakt levend.  2 kor 3: 6.

Hoeveel mensen zeggen niet dat de kerk dood is? De wet maakt dood! De Geest maakt levend! amen?

[Luc]

Kijk niet zozeer naar wat ons scheidt maar naar wat ons bind.

We hebben allemaal Jezus Christus nodig als onze verlosser en hoe we dat doen is punt 2. en dus van ondergeschikt belang

[Marnix]

Tja das allemaal wel makkelijk en mooi gezegd... maar zo werkt het niet altijd. Soms zijn de verschillen zo groot dat het voor problemen zorgt tussen gemeenteleden... of voor geloofsproblemen. Wat doe je dan? Natuurlijk is het belangrijk goed naar elkaar te luisteren. Maar ik vraag me af of, met de snelle veranderingen van tegenwoordig (wat nu in is is over 5 jaar allang weer uit) nog iedereen tevreden te stellen. Maar ik zelf dat de grote veranderingen die er in de jaren 60 en 70 zijn geweest hier mee te maken hebben. Toen is alles zo veranderd.... dat dat zelfs in de kerk een scheiding geeft.

Is er een oplossing? Ik denk dat we een gulden middenweg moeten kiezen.... soms is het echter niet te vermijden dat mensen naar een andere kerk overstappen omdat de verschillen te groot worden en dan moeten we dat denk ik ook accepteren.

[Peter]

Vind je dat een oplossing? Ik vind het een rampscenario: Niet alleen krijg je een gulden-middenweg/vlees-noch-vis/voor-elk-wat-wils toestand, maar de mensen lopen ook nog weg!

[joris]

als we jEzus als startpunt nemen komen we er wel uit.


Jezus zei tegen de discipelen toen er een storm was op zee: waar was uw geloof?


Mijn vraag: waar is uw geloof?

[dingo]

quote:

op 02 Sep 2003 06:39:04 schreef joris:
als we jEzus als startpunt nemen komen we er wel uit.


Jezus zei tegen de discipelen toen er een storm was op zee: waar was uw geloof?


Mijn vraag: waar is uw geloof?

Met dat verschil dat jij Joris en niet Jezus bent.

[Macguinness]

quote:

op 31 Aug 2003 22:52:27 schreef Pulpeet:
We hebben het vaak over verschillen tussen gemeenten en kerkgenootschappen. Dat is ergens wel makkelijk, want dan heb je een duidelijke wij-zij verdeling, en is er ook een sociale kloof tussen die 'wij' en die 'zij'.
Maar zodra er verschillende geloofsbelevingen binnen een gemeente gepraktiseerd gaan worden, wordt het lastiger. Dan moeten 'wij' en 'zij' ineens samen door een deur.

Ik ben hier eigenlijk nogal pessimistisch over gestemd. Volgens mij is het onmogelijk om de verschillende geloofsbelevingen binnen een gemeente inhoudelijk op een lijn te krijgen. Je moet als gemeente ergens voor kiezen om daadwerkelijk een gemeenschap te kunnen zijn. En dan zullen er altijd mensen buiten de boot vallen, waardoor de keuze uitgesteld wordt en de gemeente vlees nog vis is.

Wie geeft mij hoop?

Ik weet niet of ik jou hoop kan geven, maar zou het er ook mee te maken kunnen hebben dat veel gemeentes te groot zijn ? Zelf ben ik lid van een gemeente van 800 zielen, en dat is groot, te groot in mijn ogen.
Omdat de meeste mensen elkaar niet echt kennen is er niet echt een onderlinge band, wel zijn er veel groepjes (verschillende) gelijkgestemden omdat je nou éénmaal niet allemaal gelijk bent.

Stel dat je een gemeente hebt van 100 zielen (noem maar even een aantal) dan is de kans dat je elkaar persoonlijk kent natuurlijk veel groter, niet dat je dan allemaal hetzelfde denkt, maar de kans dat er groepjes binnen de gemeente onstaan is dan denk ik veel kleiner omdat je gewoon op elkaar aangewezen bent en veel meer met elkaar in gesprek komt en zo meer een éénheid kan vormen.

Ik weet ook wel dat dit niet echt een oplossing is, je gaat nou éénmaal niet zo snel een gemeente opheffen om vervolgens verschillende kleine gemeentes te stichten, maar gemeentes bijelkaar voegen, zoals bij ons gebeurt is, is ook niet echt fantastisch.

[Picardijn]

Een gemeente met een grote van 400 mensen straalt meer uit dan een gemeente van 800 mensen.
De massa kerken zijn al snel te kolosaal om een gezicht te krijgen.
Bij een gezin heb je al snel  het gevoel klein en huiselijk, met name de grotere gezinnen worden als gezellig afgebeeld.
Maar ga naar een bruiloft, iedereen is aanwezig maar het is al snel te druk om op iedereen te letten. Vooral als er een vreemde in de buurt is, die ziet men dan niet.

Het is gewoon prettiger met elkaar omgaan als je naar elkaar kunt omzien.

[Peter]

In grotere gemeenten is de kans op subculturen groter. Mijn vorige gemeente had meer dan 1000 zielen; de jeugd was daar ook echt de jeugd en functioneerde 'los' van de rest van de gemeente. In mijn huidige gemeente (veel kleiner) staat de jeugd veel meer 'in' de gemeente.
In een kleine gemeente ben je veel meer op elkaar aangewezen en dat maakt het gesprek tussen verschillende 'sociale segmenten' of subculturen zo je wilt veel makkelijker.

[Pulpeet]

Er begint wat hoop te gloren

ik denk dat je een goed punt hebt, macguinness. Gezien de reakties ben ik niet de enige.

Ik kan me voorstellen dat door gemeenschapszin de onderlinge verschillen naar de achtergrond verdwijnen. En ik denk ook dat je door een goede omgang met elkaar ook zelf kan veranderen. Meer gericht op de ander dan op jezelf.

[Zwever]

Ik denk ook wel dat als men mensen persoonlijk kent, de aversie tegen hun 'standpunten' of 'wensen' een stuk af zal nemen.

Als het oude vrouwtje dat alleen psalmen wil zingen ineens een gezicht en een mening krijgt ligt het allemaal een stuk menselijker dan als het een niet-persoonlijk-gespecificeerde groep ouderen betreft.

[Peter]

Het gebeurt niet vaak, maar deze keer ben ik helemaal met je eens, Zwever.

Zie daar het nadeel van discussieren via het internet.

[Macguinness]

Oke, nu we het allemaal met elkaar eens zijn    rest de vraag: Hoe kunnen we hier nou verandering in brengen ?

[jan]

Om te beginnen eens proberen mensen op te zoeken buiten je kringetje waar je zelf mee om gaat

[Pulpeet]

quote:

op 02 Sep 2003 19:22:46 schreef jan:
Om te beginnen eens proberen mensen op te zoeken buiten je kringetje waar je zelf mee om gaat

Maar het werkt pas als iedereen dat doet.

Hoe krijg je dat dan voor elkaar?

[Harm]

quote:

op 02 Sep 2003 20:44:49 schreef Pulpeet:
[...]

Maar het werkt pas als iedereen dat doet.

Hoe krijg je dat dan voor elkaar?

Was een belangrijk punt uit het christelijk geloof nu juist niet dat christenen mensen jaloers moeten maken? Jaloers op hetgeen christenen wel hebben en anderen niet? Misschien moet je gewoon klein beginnen en hopen en bidden dat er meer mensen bijkomen!

[Macguinness]

quote:

op 02 Sep 2003 20:44:49 schreef Pulpeet:
[...]

Maar het werkt pas als iedereen dat doet.

Hoe krijg je dat dan voor elkaar?

Om te beginnen kun je natuurlijk actieviteiten organiseren voor de hele gemeente, voor jong en oud.
Wat wij af en toe deden in onze gemeente (toen we nog klein waren), wij hadden eens in de zoveel tijd na afloop van de middagdienst een gezamenlijke broodmaaltijd in onze kerk.

Het principe is heel simpel:
Iedereen neemt zijn eigen brood, beker, soepkom en lepel mee naar de kerk, een aantal mensen maken een aantal pannen soep,(kan gewoon thuis en vervolgens warm je het in de kerk weer op) anderen nemen weer frisdrank en dat soort dingen mee, zet een hoeveelheid koffie en thee. Fluitje van een cent.

Na afloop van de maaltijd gingen we nog met elkaar zingen en bidden, het was altijd hartstikke leuk, jong en oud door elkaar heen, als één grote familie.
En zeg nou zelf, wat is er nou leuker om met elkaar te eten ?
En een groot voordeel is dat als je thuis komt niet meer hoeft te koken en zo.

[jan]

quote:

op 02 Sep 2003 20:44:49 schreef Pulpeet:
[...]

Maar het werkt pas als iedereen dat doet.

Hoe krijg je dat dan voor elkaar?

            

Pulpeet, ik ben van mening dat je wat dat betreft niet naar anderen moet gaan zitten kijken en afwachten wat zij wel niet gaan doen. Als je zelf begint met al dat soort dingen als kontact zoeken e.d. dan kun je heel erg aanstekelijk zijn en dat is denk ik belangrijker

Je moet het zien als een steen die in het water gegooid wordt, de rimpel die er van ontstaad is klein maar wordt steeds groter!!

[jan]

quote:

op 03 Sep 2003 11:12:13 schreef macguinness:
[...]


Om te beginnen kun je natuurlijk actieviteiten organiseren voor de hele gemeente, voor jong en oud.

            

Denk ik ook, het is belangrijk dat "het ijs" gebroken wordt. Zodoende hebben we bij ons in de gemeente het idee van een Gemeentedag opgepakt. Deze willen we binnenkort houden. We hebben o.a. een 6-kamp met daaromheen wat kraampjes e.d. een fietspuzzletocht met daarnaa touwtrekken tegen de kerkenraad (tenminste als we de kerkenraad zo gek kunnen krijgen) als afsluiting willen we een BBQ en een sing-in, druk programma dus. Maar het heeft een paar jaar geleden ook gewerkt.

[Macguinness]

Zo'n gemeentedag is inderdaad een heel erg mooi initiatief en dat soort dingen zouden eigenlijk veel vaker moeten gebeuren, het is  niet altijd noodzakelijk om moeilijke en ingewikkelde avonden te beleggen of sprekers uit te nodigen, je moet ook de gelegenheid hebben om de "geemeenschap de Heiligen" in praktijk te brengen. Voor iedereen dus, en mischien niet alleen voor kerkleden, wieweet hebben onze buren ook wel eens zin in zo'n BBQ.  

[Jakolien]

quote:

op 04 Sep 2003 01:51:36 schreef macguinness:
Zo'n gemeentedag is inderdaad een heel erg mooi initiatief en dat soort dingen zouden eigenlijk veel vaker moeten gebeuren, het is  niet altijd noodzakelijk om moeilijke en ingewikkelde avonden te beleggen of sprekers uit te nodigen, je moet ook de gelegenheid hebben om de "geemeenschap de Heiligen" in praktijk te brengen. Voor iedereen dus, en mischien niet alleen voor kerkleden, wieweet hebben onze buren ook wel eens zin in zo'n BBQ.  

            

Jan en Macguinness, een gemeentedag is inderdaad heel leuk en gezellig! Ik heb ze in mijn vorige woonplaatsen vaak meegemaakt. Maar om om dát nu 'het in praktijk brengen van de gemeenschap der heiligen' te noemen.... Nee, daarmee wordt het begrip 'gemeenschap der heiligen' wel heel erg tekort gedaan. Zo'n gemeentedag is natuurlijk goed en gezellig. Het is goed om elkaar ook eens te leren kennen op een vrolijke en sportieve manier. Maar in wezen is het niets anders dan wat een buurt of straat ook kan organiseren. Onze straat organiseert zomers ook af en toe een bbq. Leuk om elkaar eens beter en anders te leren kennen.
Als het nu zo was dat alle gemeenteleden heel regelmatig bij elkaar komen voor een thema-avond, en heel trouw zijn in het bezoeken van gemeenteavonden en verenigen e.d., dan is er niets mis mee om ook eens te ontspannen en samen een iets gezelligs te doen. Maarrrr... Gemeente-avonden en thema-avonden worden over het algemeen zeer slecht bezocht. Daarmee blijkt dat de 'gemeenschap der heiligen' enorm is verkilt. En dat is erg! We moeten de oorzaak daarvan opsporen en onder ogen willen zien. Het organiseren van gemeentedagen en bbq-avonden e.d. werkt alleen als een pleister op de wond. Het verhult de droevige werkelijkheid. Maar het bouwt de gemeente in geestelijke zin niet op. In ieder geval niet anders dan dat het 'geestelijk opbouwend' is voor een straat- of buurtvereniging.
Samenvattend: diepe geestelijke eenheid is noodzakelijk binnen de gemeenschap der heiligen, en die bouw je niet op met sport en spel en bbq's.

[arjan1]

quote:

Maar zodra er verschillende geloofsbelevingen binnen een gemeente gepraktiseerd gaan worden, wordt het lastiger. Dan moeten 'wij' en 'zij' ineens samen door een deur.

Ik ben hier eigenlijk nogal pessimistisch over gestemd. Volgens mij is het onmogelijk om de verschillende geloofsbelevingen binnen een gemeente inhoudelijk op een lijn te krijgen. Je moet als gemeente ergens voor kiezen om daadwerkelijk een gemeenschap te kunnen zijn. En dan zullen er altijd mensen buiten de boot vallen, waardoor de keuze uitgesteld wordt en de gemeente vlees nog vis is.

            

Wat erg relativerend voor deze zorgen kan werken, is kennismaken met de Europese kerkgeschiedenis. Dan zie je dat onze problemen, in vergelijking met het verleden, alleszins meevallen. In het verleden, en dan kun je rustig beginnen bij de eerste eeuwen van de christelijke kerk, was het geen uitzondering als mensen elkaar tijdens de kerkdienst geestelijk of fysiek te lijf gingen, werden predikanten bedreigd, liep men vlak voor de preek de dienst uit om even in de herberg een pilsje te hijsen etc. Of men vond drama in de kerk zo leuk (kunnen we het allemaal nog beter begrijpen) dat het uit de hand liep naar hilarisch bedoelde voorstellingen, waar de spottende grapjes doorheensijpelden. Sommigen waren zo ‘vol’ van evangelisatie dat ze deze dramavoorstellingen niet meer in de kerk tijdens de dienst uitvoerden, maar buiten op het martkplein. Daar moesten immers de heidenen gezocht worden. Maar gezien de inhoud en de min of meer blasfemische toon in deze voorstellingen, was de wervende kracht uiteraard beperkt.

Vervolgens kreeg je het uit de hand lopen van de aflaathandel, heiligenverering, de mystiek rond de leer van de transsubstantiatie en uiteindelijk de Reformatie. Dat was niet het einde van de ellende. Na de Reformatie werden kerkdiensten ‘opgeleukt’ middels naar dominees blaffende honden, men nam so wie so graag z’n huisdieren mee in de kerk, messen werden geslepen als de preek niet beviel etc, etc.

Literatuur o.a.: de ‘trilogie’ van K. Deddens (Het begon in Jeruzalem, Het liep uit op Trente en Herstel kwam uit Straatsburg); plus A.Th. van Deursen, Bavianen en slijkgeuzen.

In dat licht hebben wij bijzonder vredige diensten en eveneens een bijzonder vredig klimaat binnen de kerken.

Maar is het dan zoals het nu gaat voldoende? Natuurlijk niet! Maar wat mij vaak bij anderen mild maakt, is de vraag: dient hij/zij oprecht en radicaal de Here, is het een kind van God c.q. kom ik hem/haar later tegen in de hemel? Als het antwoord bevestigend is, maakt dat onze aardse problemen per definitie beperkt. Immers, als ik iemand met wie ik op geloofsgebied onenigheid heb, in de hemel verwacht terug te zien, is de vraag gerechtvaardigd hoe druk je je dan om bepaalde zaken moet maken. Of hoe erg ik het moet vinden dat iemand anders denkt dan ik. Als de zaak de relatie met God niet in de weg staat, verleg je aandacht dan naar de hoofdzaken van het geloof en je eigen dagelijkse bekering en strijd tegen de zonde. Dat lijkt me veel productiever, wervender en per saldo ook nog eens meer adrenalinesparend, dan ruzie maken op de relatief (!) vierkante millimeter.

[Wilhelmina]

quote:

op 04 Sep 2003 14:32:28 schreef arjan1:
[...]


Maar is het dan zoals het nu gaat voldoende? Natuurlijk niet! Maar wat mij vaak bij anderen mild maakt, is de vraag: dient hij/zij oprecht en radicaal de Here, is het een kind van God c.q. kom ik hem/haar later tegen in de hemel? Als het antwoord bevestigend is, maakt dat onze aardse problemen per definitie beperkt. Immers, als ik iemand met wie ik op geloofsgebied onenigheid heb, in de hemel verwacht terug te zien, is de vraag gerechtvaardigd hoe druk je je dan om bepaalde zaken moet maken. Of hoe erg ik het moet vinden dat iemand anders denkt dan ik. Als de zaak de relatie met God niet in de weg staat, verleg je aandacht dan naar de hoofdzaken van het geloof en je eigen dagelijkse bekering en strijd tegen de zonde. Dat lijkt me veel productiever, wervender en per saldo ook nog eens meer adrenalinesparend, dan ruzie maken op de relatief (!) vierkante millimeter.

            

Prachtig! Dit is bijna de volledige Rafael gedachte.

[Arne]

quote:

op 04 Sep 2003 13:53:59 schreef Jakolien:
Jan en Macguinness, een gemeentedag is inderdaad heel leuk en gezellig! Ik heb ze in mijn vorige woonplaatsen vaak meegemaakt. Maar om om dát nu 'het in praktijk brengen van de gemeenschap der heiligen' te noemen.... Nee, daarmee wordt het begrip 'gemeenschap der heiligen' wel heel erg tekort gedaan. Zo'n gemeentedag is natuurlijk goed en gezellig. Het is goed om elkaar ook eens te leren kennen op een vrolijke en sportieve manier. Maar in wezen is het niets anders dan wat een buurt of straat ook kan organiseren. Onze straat organiseert zomers ook af en toe een bbq. Leuk om elkaar eens beter en anders te leren kennen.
Als het nu zo was dat alle gemeenteleden heel regelmatig bij elkaar komen voor een thema-avond, en heel trouw zijn in het bezoeken van gemeenteavonden en verenigen e.d., dan is er niets mis mee om ook eens te ontspannen en samen een iets gezelligs te doen. Maarrrr... Gemeente-avonden en thema-avonden worden over het algemeen zeer slecht bezocht. Daarmee blijkt dat de 'gemeenschap der heiligen' enorm is verkilt. En dat is erg! We moeten de oorzaak daarvan opsporen en onder ogen willen zien. Het organiseren van gemeentedagen en bbq-avonden e.d. werkt alleen als een pleister op de wond. Het verhult de droevige werkelijkheid. Maar het bouwt de gemeente in geestelijke zin niet op. In ieder geval niet anders dan dat het 'geestelijk opbouwend' is voor een straat- of buurtvereniging.
Samenvattend: diepe geestelijke eenheid is noodzakelijk binnen de gemeenschap der heiligen, en die bouw je niet op met sport en spel en bbq's.

            

Alleen maar praten over het geloof? Ga je thuis in je gezin ook zo met elkaar om?

Waar zou het trouwens aan liggen, dat sommige gemeente en thema avonden zo slecht bezocht worden? Zien mensen op tegen de felle discussies die hier zo dikwijls gevoerd worden tussen voor- en tegenstanders van bepaalde standpunten?

quote:

Daarmee blijkt dat de 'gemeenschap der heiligen' enorm is verkilt. En dat is erg! .

            

Daar kun je wat aan doen: met z’n allen de schouders er onder!

quote:

. Het organiseren van gemeentedagen en bbq-avonden e.d. werkt alleen als een pleister op de wond. Het verhult de droevige werkelijkheid. Maar het bouwt de gemeente in geestelijke zin niet op.

            

Dit kan in sommige gevallen inderdaad een pleister op de wond zijn. Maar dan is er echt meer aan de hand. Gelukkig is dit in veel plaatsen niet het geval.

Een paar jaar geleden zaten we als gemeente in een moeilijke situatie. Een van de oorzaken was, dat er veel mensen uit de kerk vertrokken als gevolg van verhuizing naar omliggende plaatsen. De oude stadswijken zijn voor veel mensen niet aantrekkelijk meer om te wonen.
Op dat moment geeft een gemeentedag best wel even een kleine impuls, maar daarna zakt alles langzaam weer weg.

God heeft onze gebeden verhoord en een oplossing gegeven voor de grootste moeiten die er waren. Nu mogen we als gemeente een nieuwe start maken. We mogen de Here hiervoor danken. De gemeente had niet zo goed uit elkaar kunnen vallen en over diverse kerken versnippert worden. Dat is niet gebeurd. Daar ben ik blij om.

Heel gaaf is het, dat je met mensen kunt samenwerken, die het niet altijd met je eens zijn.
Als je samen je schouders onder zo’n gemeentedag zet geeft dit een band. Door die band kun je meer van elkaar accepteren. Dat laatste is een noodzaak als je met elkaar verder wilt.

In onze gemeente is de gemeentedag nu geen pleister op een stinkende wond, maar een activiteit die een band geeft met andere gemeenteleden “uit de straat die niet naast je, maar tegen over je wonen”. Ik hoop dat dit in andere gemeenten ook het geval is.

[Dick]

In dit topic (http://forum.gkv.nl/showtopic.asp?tID=1162) vond ik dit:

quote:

Schets uit de praktijk:
In onze gemeente werken we aan de hand van een wijkvisie. In die visie is de diaken eindverantwoordelijk voor het wijkwerk. Deze visie is concreet uitgewerkt in zogenaamde wijkraden: de wijkdiaken met een aantal mensen uit de wijk als organisatieteam zet zich in om mensen in de wijk te stimuleren om een diaconale wijk te zijn. Onderdeel daarvan c.q. middel daarbij is het organiseren van activiteiten: preekbespreking, bbq, borrel, wijkbijbelstudie, eetgroepjes etc. Aanwezigheid van de wijkouderlind wordt op prijs gesteld, om ook via informele contacten meer te weten te komen over de wijkleden. Het wijkteam helpt op deze manier de diaken bij zijn diaconale taken.
De ouderling concentreert zich op het zgn. geestelijk leiding geven.

            

Oftewel: wijkgericht werken. Misschien een oplossing voor een (te) grote gemeente?

[jan]

quote:

op 04 Sep 2003 13:53:59 schreef Jakolien:
[...]


Jan en Macguinness, een gemeentedag is inderdaad heel leuk en gezellig! Ik heb ze in mijn vorige woonplaatsen vaak meegemaakt. Maar om om dát nu 'het in praktijk brengen van de gemeenschap der heiligen' te noemen.... Nee, daarmee wordt het begrip 'gemeenschap der heiligen' wel heel erg tekort gedaan. Zo'n gemeentedag is natuurlijk goed en gezellig. Het is goed om elkaar ook eens te leren kennen op een vrolijke en sportieve manier. Maar in wezen is het niets anders dan wat een buurt of straat ook kan organiseren. Onze straat organiseert zomers ook af en toe een bbq. Leuk om elkaar eens beter en anders te leren kennen.
Als het nu zo was dat alle gemeenteleden heel regelmatig bij elkaar komen voor een thema-avond, en heel trouw zijn in het bezoeken van gemeenteavonden en verenigen e.d., dan is er niets mis mee om ook eens te ontspannen en samen een iets gezelligs te doen. Maarrrr... Gemeente-avonden en thema-avonden worden over het algemeen zeer slecht bezocht. Daarmee blijkt dat de 'gemeenschap der heiligen' enorm is verkilt. En dat is erg! We moeten de oorzaak daarvan opsporen en onder ogen willen zien. Het organiseren van gemeentedagen en bbq-avonden e.d. werkt alleen als een pleister op de wond. Het verhult de droevige werkelijkheid. Maar het bouwt de gemeente in geestelijke zin niet op. In ieder geval niet anders dan dat het 'geestelijk opbouwend' is voor een straat- of buurtvereniging.
Samenvattend: diepe geestelijke eenheid is noodzakelijk binnen de gemeenschap der heiligen, en die bouw je niet op met sport en spel en bbq's.

            

Jakolien, ik snap dat dit niet HET geneesmiddel is. Daar heb je gelijk aan. Het is meer een paardenmiddel om mensen opnieuw met elkaar in contact ye laten komen. Het stroefe is er weer af. Naast dat iedereen in GOD gelooft moeten we ook samen een gemeente vormen en dat krijg je niet voor elkaar met discuseren, wat de laatste tijd mischien wel te veel gebeurd is. Het idee is om verschillende groepen weer met elkaar in contact te brengen zodat de vooroordelen onder de bekende groepen verdwijnen en dat we daardoor elkaar leren verstaan. M.a.w. de liefde moet weer prominent aanwezig zijn en daarvoor gebruiken we de gemeentedag om het ijs te breken. Niet mer en niet minder.

Als mensen elkaar leren kenen kunnen ze in een discussie elkaar beter begrijpen en verloopt een discussie ook beter.

Ik hoop dat je nu iets meer gerust gesteld bent Jakolien.

[Peter]

Oftewel: met een BBQ is niets mis, zolang je het maar niet overschat als middel om de gemeenschap der heiligen te herstellen. Een sociaal gebeuren kan ook alleen maar de sociale verschillen overbruggen.

Om werkelijk dichter tot elkaar te komen op geestelijk vlak moeten we misschien in kleinere groepen (wijken?) iets van 'huiselijke eredienst' o.i.d. gaan doen.

En: niet alle thema- of verenigingsavonden zijn bakkelei-avonden. Discussiëren klinkt heel negatief, maar kan ook heel zuiverend werken: samen zoeken naar de kern.

[Macguinness]

Is gemeenschap der heiligen niet gewoon naar elkaar omzien en zo ? Dat je een band met elkaar hebt door die ene persoon Jezus Christus ?
Ook gewoon bijelkaar zijn hoort bij de gemeenschap der heiligen en dat kan heel goed tijdens een maaltijd of zo.

De Bijbel met elkaar bestuderen hoort ook bij de gemeenschap der heiligen, vanzelfsprekend zou ik zelfs zeggen, want als je de bijbel niet meer bestudeerd zegt de kerk en alles eromheen je ook niet zoveel meer uiteindelijk, dan maakt het inderdaad niet uit of je nou een BBQ met de  straat hebt of met de kerk.

Maar leuke dingen met elkaar doen is niks minder dan een discussieavond bijwonen.
Het zou natuurlijk fantastisch zijn als het een beetje gelijk op gaat. Toch ?

Niet iedereen kan discusiëren, eten en zingen wel.

[Pulpeet]

quote:

op 04 Sep 2003 22:26:52 schreef macguinness:
Is gemeenschap der heiligen niet gewoon naar elkaar omzien en zo ? Dat je een band met elkaar hebt door die ene persoon Jezus Christus ?
[...]

            

Denk dat je gelijk hebt.

Je kunt het wel altijd met elkaar over de theorie hebben, maar je hebt er pas iets aan als het 'in werking treedt'. En dat kan m.i. uitstekend tijdens ontspannende bezigheden.

[Zacharov]

Deze post is ook deels geschreven met het topic scheuring in m’n achterhoofd dus misschien wat minder praktisch dan wat de topicstarter bedoelde.

In tegenstelling wat tegenwoordig het geval lijkt ben ik er niet van overtuigd dat het enkel ellende is in de kerk. Als ik kijk naar mijn omgeving dan zie ik nog heel veel om dankbaar voor te zijn. Ik word er elke keer weer blij van als ik mensen integer zie omgaan met God en Zijn Woord en ik ben er dankbaar voor dat er veel mensen zijn die hun enthousiasme voor God en Zijn Woord goed kunnen overbrengen op anderen. God geeft ons zeer veel.

Maar daar moeten we wel onze ogen voor open doen. Want naar het de oppervlakte gezien lijkt het wel alsof er veel problemen zijn in de kerk en dat we er moeite mee hebben om samen een gemeenschap te vormen en dat heeft natuurlijk zo zijn redenen.

Hoe zorgen we er nu voor dat we echt samen een gemeenschap van God zijn?

Zoals eerder al in een topic is genoemd is vertrouwen en openheid het belangrijkste. Dat is de sleutel tot de ware gemeenschap.
We zitten in een kerkverband waar de mensen net zoals overal minder tijd hebben, mondiger en meer individualistisch worden. Dit heeft deels geresulteerd in  een gemeenschap waarin de leden erg uitgesproken en uiteenlopende meningen hebben en deels in een verwijdering tussen de leden onderling.

De discussies in de kerk gaan op dit moment dan ook voornamelijk over de leer. Er is onenigheid over het feit of de leer als kenmerk van de ware kerk nog wel goed gewaarborgd is. Met deze discussie is op zich niet zoveel verkeerd (daar kom ik later nog op terug), zolang men dat maar vanuit het juiste perspectief doet. Ik wil hier graag dieper op in gaan aan de hand van een voorbeeld uit de Bijbel.

Op.2:1-7 De brief van Jezus Christus zelf aan de gemeente van Efeze.
De gemeente van Efeze had indrukwekkende voorgangers gehad: Aquila, Priscilla(een vrouw), Paulus, Apollos, Timotheus, Titus en de apostel Johannes.
Nu voldeed de gemeente aan de kenmerken van de ware kerk: zuivere bediening van het woord, viering van avondmaal en bediening van de sacramenten. Een van de weinige gemeenten aller tijden waarvan vrijwel iedere gelovige zou zeggen, dat zit wel goed daar. Ze worden ook geprezen door Christus voor hun standvastigheid in de leer. Maar God zelf dreigt weg te gaan uit de gemeente waarna de gemeente niet meer zal bestaan, omdat ze God niet meer zo liefhebben als eerst. Het moge bekend zijn dat de gemeente van Efeze niet meer bestaat.

Uit dit deel van de Bijbel blijkt dat het ware kerk zijn zoals wij dat vaak definiëren niet een garantie is dat God dat ook een ware kerk vindt. Zonder de ware liefde tot God en tot je naaste is het allemaal rommel!

Wat is nu die ware liefde?

Het moge duidelijk zijn waar de liefde vandaan komt en ik wilde daar verder niet al teveel op ingaan (alhoewel je dat nooit te vaak kunt doen). God heeft op een onbegrijpelijke en diepgaande manier zijn liefde aan ons gedemonstreerd. Zijn opdracht aan ons is om nu ook elkaar lief te hebben. Helaas hebben we dat al zo vaak gehoord dat we er soms een beetje doof voor geworden zijn.
De opdracht is om je naaste lief te hebben zoals je jouw eigen kind, ouders of beste vriend/vriendin liefhebt. Dat betekent dat je die opdracht pas bij benadering volbrengt  als je ook daadwerkelijk die liefde voor je naaste voelt!


Waarom hebben we daar dan zoveel moeite mee?

We over het algemeen  niet meer gewend om ons makkelijk uit te spreken over onze gevoelens en in ieder geval niet over onze gevoelens ten opzichte van God. Het gebeurt niet zo vaak dat we tegen de ander zeggen: “Wat geeft God ons weer een prachtige dag vandaag”. Ik zeg niet dat je dat perse moet doen, maar het geeft aan dat God vaak afwezig is tussen de mensen.
Als we nooit samen zomaar over God spreken dan is God niet meer de bindende factor in de gemeenschap.
Hoe meer we onze vreugde van/voor God met elkaar delen hoe sterker de band wordt die we met elkaar hebben, maar er is meer aan de hand.

We hebben God zo lief omdat we weten wat Hij voor ons gedaan heeft en omdat we weten wat onze positie was, maar dat weten we van elkaar niet! Het bespreken van onze zwakten en worstelingen en het aan elkaar belijden van onze zonden geeft ons het besef van hoeveel  we samen van God krijgen.
We lezen elke dag de Bijbel opdat we God beter leren kennen, hetgeen onze liefde voor God versterkt. Als we elke dag spreken met en luisteren naar God omdat we Hem liefhebben, waarom doen we dat dan niet elke dag met leden uit de gemeenschap? Zodra we elkaar goed kennen dan zijn we geduldig, vriendelijk, niet jaloers en niet grof tov elkaar (vrij naar 1Kor13). Sterker dan kunnen we alles van elkaar verdragen, we blijven hopen en we blijven geloven en we geven nooit op.
En wacht nu eens niet op de eerste stap van een ander, maar heb eens vertrouwen.. Niet alleen in de ander maar bovenal in God.

Als we als gemeenschap willen functioneren dan zal dit ook een praktische invulling moeten krijgen.
Het meest voor de hand liggend is om de gemeenschap in te delen in kleine groepen die sterk op elkaar betrokken zijn en die elkaar dan ook dagelijks spreken. Een dergelijke groep zou een vertrouwensgroep moeten zijn, waar je in vertrouwen kunt spreken over je zwakten en zonden en waar je (ik hoop) in alle openheid spreekt over al het goede wat God geeft.