Blij met genade voor anderen?

[Frans v. H.]

Stel je voor ...
Je staat bij de heuvel Golgota. Je bent speciaal gekomen voor die ene kruiseling.
Wat ben je blij dat hij eindelijk zijn verdiende straf krijgt. Hij heeft namelijk je enige dochter verkracht en vermoord. Gelukkig is hij gepakt en na een eerlijk proces is de doodstraf uitgesproken.

Naast de moordenaar hangt nog een kruiseling. Er ontstaat een kort gesprek tussen hen. En dan hoor je tot je ontsteltenis wat de Middelste tegen de moordenaar zegt: Heden zul je met Mij in het paradijs zijn ...

Wij zeggen vaak dat we blij zijn, dat God zelfs de grootste zonde wil vergeven. Maar kun je je een situatie voorstellen - of heb je die soms meegemaakt - dat je met vergeving (voor anderen) helemaal niet zo blij bent?
Theoretisch hebben we dat wel op een rijtje: God oordeelt rechtvaardig en: "we zijn eigenlijk allemaal even slecht." Maar hoe voel jij je daar echt bij?

Behalve dat dit onderwerp mij intrigeert en een discussie daarover mij interessant lijkt, heb ik nog een andere reden om deze discussie te starten.
Ik wil een roman schrijven met als thema 'vergeving'. Daarin neem ik het verhaal over de moordenaar als proloog op. Het boek zelf speelt in het heden
Ik zou graag in contact willen komen met mensen die daadwerkelijk met het probleem 'vergeving' worstelen en mij hun persoonlijke verhaal willen vertellen. Mijn e-mail: fjhvh@hetnet.nl

Frans van Houwelingen

[Macguinness]

Het is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan. Als het je niet persoonlijk raakt dan vind je het heel mooi dat iemand genade ontvangt, maar zodra het dichtbij komt en iemand heeft jou persoonlijk iets aangedaan,  veranderd de zaak.
Je wil graag eerst een excuus van die ander, voordat je hem of haar wilt vergeven.

Iemand dus vergeven zonder dat die ander er spijt van heeft wat hij of zij jou heeft aangedaan, is dat niet het moeilijkste wat er is ?

Ik vind van wel.

[dingo]

quote:

op 28 Sep 2003 10:16:19 schreef macguinness:
[..]
Je wil graag eerst een excuus van die ander, voordat je hem of haar wilt vergeven.

Iemand dus vergeven zonder dat die ander er spijt van heeft wat hij of zij jou heeft aangedaan, is dat niet het moeilijkste wat er is ?

Ik vind van wel.

Je hoeft iemand die geen spijt heeft ook niet te vergeven, de moordenaar aan het kruis erkende dat hij een misdaad begaan had en daarom werd het hem vergeven. Er is dus geen vergeving zonder berouw. En zelfs dan nog is het heel veel gevraagd van het slachtoffer. Dit speelt bijvoorbeeld ook heel sterk in incestzaken waar op een gegeven moment bij het slachtoffer aangedrongen wordt de pleger te vergeven terwijl het slachtoffer daar nog lang niet aan toe is. (En ook vaak(terecht) vragen heeft over de oprechtheid van het berouw van de dader.)
Vergeving is een gift van het slachtoffer en geen recht van de dader.

[joris]

quote:

op 28 Sep 2003 11:01:26 schreef dingo:
[...]


Je hoeft iemand die geen spijt heeft ook niet te vergeven, de moordenaar aan het kruis erkende dat hij een misdaad begaan had en daarom werd het hem vergeven. Er is dus geen vergeving zonder berouw. En zelfs dan nog is het heel veel gevraagd van het slachtoffer. Dit speelt bijvoorbeeld ook heel sterk in incestzaken waar op een gegeven moment bij het slachtoffer aangedrongen wordt de pleger te vergeven terwijl het slachtoffer daar nog lang niet aan toe is. (En ook vaak(terecht) vragen heeft over de oprechtheid van het berouw van de dader.)
Vergeving is een gift van het slachtoffer en geen recht van de dader.

b]volkomen mee oneens![ [/b]

vergeven is een opdracht, geen gunst. In het onze vader bidden we: vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze shculdenare.
Dat betekent HELAASPINDAKAAS dat GOd wij daar God vragen ons netzoveel te vergeven als we onze naasten vergeven.
vergeven is een kwestie van het verstand: ik kies ervoor om alle erge feiten onder ogen te zien plus de consequentes en dat alles te vergeven, het in Gods hand te leggen en de ander vrij te spreken.
Tuurlijk is iemand er niet direct aan toe om iemand te vergeven, maar als je bij Jezus iwlt horen zul je wel moeten. En geloof me, als je dit met God doet gaat het je lukken. God vraagt ons nooit iets wat we niet kunnen.

[joris]

blij met de genade voor anderen? ja tuurlijk! ik weet toch zeker dat ik zelf ook dehet leven niet eens verdien? laat staan het Leven.

[dingo]

quote:

op 28 Sep 2003 14:20:03 schreef joris:
[...]


volkomen mee oneens![

vergeven is een opdracht, geen gunst. In het onze vader bidden we: vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze shculdenare.
Dat betekent HELAASPINDAKAAS dat GOd wij daar God vragen ons netzoveel te vergeven als we onze naasten vergeven.
[....]

Met dat verschil dat als ik het onze Vader bid, ik mij voor God schuldig weet,  dat ook belijd en ik Hem om vergeving vraag.

Nu is mijn bidden onvolkomen en mijn vergeven ook, krijg ik daarom minder vergeving? Absoluut niet, God's vergeving is volkomen en zonder voorbehoud!

[Jakolien]

quote:

op 28 Sep 2003 11:01:26 schreef dingo:
Je hoeft iemand die geen spijt heeft ook niet te vergeven, de moordenaar aan het kruis erkende dat hij een misdaad begaan had en daarom werd het hem vergeven. Er is dus geen vergeving zonder berouw. En zelfs dan nog is het heel veel gevraagd van het slachtoffer. Dit speelt bijvoorbeeld ook heel sterk in incestzaken waar op een gegeven moment bij het slachtoffer aangedrongen wordt de pleger te vergeven terwijl het slachtoffer daar nog lang niet aan toe is. (En ook vaak(terecht) vragen heeft over de oprechtheid van het berouw van de dader.)
Vergeving is een gift van het slachtoffer en geen recht van de dader.

Helemaal mee eens Dingo!
God schenkt Zijn vergeving ook niet aan hen die geen berouw hebben.
Inderdaad, vergeving is geen recht van de dader. Ik heb (helaas) ervaren hoe sommige daders hun 'recht' op vergeving opeisen, omdat zij menen dat vergeven een plicht is voor iedere christen in iedere situatie. (Juist van incestdaders is bekend dat zij vaak huichelen over hun berouw!)

[joris]

quote:

Juist van incestdaders is bekend dat zij vaak huichelen over hun berouw!)

wat is dat nou voor onzin? Dit komt erg harteloos over op mij. Geloof jij dat God liefde is en dat Hij mensen veranderd?

[dingo]

quote:

op 28 Sep 2003 16:32:26 schreef joris:
[...]
wat is dat nou voor onzin? Dit komt erg harteloos over op mij. Geloof jij dat God liefde is en dat Hij mensen veranderd?

Het komt misschien erg harteloos over maar is het helaas niet. Uit diverse studies blijkt dat veel incestplegers als ze eenmaal betrapt of aangegeven zijn, sociaal wenselijk gedrag vertonen om onder de straf uit te komen. Dat heeft te maken met het psychologisch profiel van veel incestplegers.

Op het moment dat een incestpleger zonder dat het algemeen bekend is wat hij/zij heeft gedaan bij zijn/haar slachtoffer komt en om vergeving vraagt dan geloof ik dat Hij die mens veranderd heeft. In alle andere gevallen zal ik om wijsheid en inzicht vragen om de oprechtheid van de dader te kunnen beoordelen.

[joris]

nou ik zou niet weten waarom ze onder een straf weg zouden willen komen. Alternatief is gedwongen psychiatrische inrichting of tbs.

[Mezzamorpheus]

Neil T. Anderson schrijft in zijn boek 'Overwinning over de duisternis' (over identiteit, geestelijke strijd, etc.) het volgende over vergeving:

"We moeten afrekenen met het verleden, door de mensen te vergeven die ons beledigd of gekwetst hebben. Ik zei tegen Cindy (een meisje die hij begeleidde) dat ze het emotionele trauma moest verwerken dat ze overgehouden had van haar verkrachting. Daarna kwam de volgende stap: "Cindy, je moet de man vergeven die je verkracht heeft." Cindy reageerde zoals iedereen doet die lichamelijk, seksueel of emotioneel misbruikt is: "Hoe kan ik hem vergeven? Wat hij deed was verkeerd." Misschien hebt u zich dat ook wel eens afgevraagd. Waarom moeten wij de mensen vergeven die ons in het verleden pijn gedaan hebben? Ten eerste eist God van ons dat wij hen vergeven. Jezus heeft ons het 'Onze Vader' leren bidden, waarin wij God ook om vergeving vragen. Nadat Hij het woordje 'amen' uitgesproken had, zei Hij: "Want indien gij de mensen hun overtredingen vergeeft, zal uw hemelse Vader ook u vergeven; maar indien gij de mensen niet vergeeft, zal ook uw Vader uw overtredingen niet vergeven" (Matt. 6:14,15). Gods relatie met ons is gebaseerd op liefde, aanvaarding en vergeving (Matt. 18: 21-35). Onze relatie met andere mensen moet ook op deze criteria gebaseerd zijn.
Ten tweede moeten wij andere mensen vergeven, willen we niet door Satan in de val gelokt worden. In mijn werk heb ik geleerd dat wij Satan de kans van zijn leven geven ons hart binnen te dringen, als wij andere mensen niet vergeven. Paulus spoort ons aan elkaars zonden te vergeven, "opdat de satan op ons geen voordeel mocht behalen. Want zijn gedachten zijn ons niet onbekend" (2.Kor. 2:10,11). Als wij elkaars zonden niet vergeven, geven wij Satan de gelegenheid ons weer gevangen te nemen.
Ten derde moeten alle gelovigen volgens het principe van vergeving leven. Paulus schrijft: "Alle bitterheid, gramschap, toorn, getier en gevloek worde uit uw midden gebannen, evenals alle kwaadaardigheid. Maar weest jegens elkander vriendelijk, barmhartig, elkander vergevend, zoals God in Christus u vergeving geschonken heeft." (Ef. 4:31,32).

Vergeven is niet hetzelfde als vergeten. We kunnen vergeven, zonder te vergeten. Vergeven houdt wel in dat we de mensen die het betreft met rust moeten laten. "Moet dat echt?" zult u zich afvragen. Ja, u moet hen met rust laten; u weet toch wel dat God hen niet met rust laat? Wij zijn geen onpartijdige rechter. God is de rechter; Hij zal het vergelden (Rom. 12:19). Wij hebben de taak gekregen elkaar te vergeven. God zal ervoor zorgen dat er recht gedaan wordt.
We hebben de keuze: Of we worden verbitterd en vergeven de zonde niet; of we leven verder in vrede en vergeven de zonde, door te besluiten de zonde niet tegen hem of haar te gebruiken. Dat laatste is natuurlijk de manier waarop God met onze zonden omgaat.

We moeten verwachten dat vergeving
positieve gevolgen in ons leven zal hebben.
Na verloop van tijd zullen we zonder pijn,
boosheid of afkeer terug kunnen denken
aan degene die ons iets aangedaan heeft."

Tot zover Neil T. Anderson. Ik ben het volmondig met hem eens en geloof dat deze manier de allerbeste manier is, en ook de manier waarop God innerlijke pijn uit het verleden wil genezen. Daarom heb ik het hele stuk maar overgenomen.
Voor de belangstellenden: Anderson vervolgt met twaalf stappen naar vergeving.

[dingo]

quote:

op 28 Sep 2003 20:17:56 schreef Mezzamorpheus:
[....]
Tot zover Neil T. Anderson. Ik ben het volmondig met hem eens en geloof dat deze manier de allerbeste manier is, en ook de manier waarop God innerlijke pijn uit het verleden wil genezen. Daarom heb ik het hele stuk maar overgenomen.
Voor de belangstellenden: Anderson vervolgt met twaalf stappen naar vergeving.

Mezza,  ik ben het met hem en jou eens dat je de bereidheid moet hebben om iemand te vergeven en de  manier om te komen tot zoals hij beschrijft ben ik ook mee eens, maar blijft staan dat je alleen iemand kan vergeven als diegene berouw heeft. Zonder berouw geen vergeving!
Dat betekent niet dat je je woede/ haat moet koesteren want daar word je op de lange duur idd niet beter van. Maar iemand dwingen iets te vergeven, is het opnieuw opofferen van het slachtoffer als er bij de dader geen schuldbesef en geen berouw is.

[joris]

nee dat is echt niet waar. Je kan iemand prima vergeven als de ander geen berouw heeft. de betekenis van de vergeving wordt dan immers alleen maar groter?

Vergeven is ietst wat jij moet doen, die ander heeft daar in principe niets mee te maken. Het heeft wel alles te maken met wat Jezus zegt: heb u naaste lief als uzelf, of dat nu een vriend of een vijand is.

mooi boek ja, die ken ik ook.

[Jakolien]

quote:

op 28 Sep 2003 22:25:21 schreef joris:
Vergeven is ietst wat jij moet doen, die ander heeft daar in principe niets mee te maken.

Zoals jij het woord 'vergeving' hier uitlegt, lijkt het een geschenk aan jezélf i.p.v. een geschenk aan de ánder.
Vergeving in de bijbel is niet een geschenk aan jezelf (zodat jíj van een bepaalde last afkomt, of zodat jíj aan een bepaalde verwachting hebt voldaan), maar een geschenk aan de ander (zodat hij/zij zich bevrijd mag weten van een bepaalde last).

[Mezzamorpheus]

quote:

op 28 Sep 2003 23:04:53 schreef Jakolien:
[...]


Zoals jij het woord 'vergeving' hier uitlegt, lijkt het een geschenk aan jezélf i.p.v. een geschenk aan de ánder.
Vergeving in de bijbel is niet een geschenk aan jezelf (zodat jíj van een bepaalde last afkomt, of zodat jíj aan een bepaalde verwachting hebt voldaan), maar een geschenk aan de ander (zodat hij/zij zich bevrijd mag weten van een bepaalde last).

Volgens mij komt duidelijk in de Bijbel naar voren dat als je anderen vergeeft, dat genezing voor je ziel is en dat je zeker van een bepaalde last afkomt. Vergeving kan dus ook wel degelijk een 'geschenk aan jezelf' zijn, al weet ik niet of ik het ooit zo zou typeren. Bovendien blijft vergeving ook altijd een geschenk naar de ander toe. Of de ander het aanpakt is een tweede. Maar dat mag je er niet van weerhouden je aan Gods wijze raad te houden te vergeven.

[Mezzamorpheus]

quote:

op 28 Sep 2003 20:41:49 schreef dingo:
[...]


Mezza,  ik ben het met hem en jou eens dat je de bereidheid moet hebben om iemand te vergeven en de  manier om te komen tot zoals hij beschrijft ben ik ook mee eens, maar blijft staan dat je alleen iemand kan vergeven als diegene berouw heeft. Zonder berouw geen vergeving!

Anderson betoogt juist dat je iemand wél kan vergeven als diegene geen berouw heeft. Juist omdat het anders bijna niet anders kan dan dat je met een niet geheel verwerkt trauma uit het verleden blijft zitten en met al die negatieve gevoelens die Paulus opnoemt in zijn brief aan de Efeziërs, én ook niet onbelangrijk: de satan is er ook altijd op uit dat mensen elkaar niet vergeven en met negatieve gevoelens blijven zitten.

[farao]

quote:

op 28 Sep 2003 23:04:53 schreef Jakolien:
[...]


Zoals jij het woord 'vergeving' hier uitlegt, lijkt het een geschenk aan jezélf i.p.v. een geschenk aan de ánder.
Vergeving in de bijbel is niet een geschenk aan jezelf (zodat jíj van een bepaalde last afkomt, of zodat jíj aan een bepaalde verwachting hebt voldaan), maar een geschenk aan de ander (zodat hij/zij zich bevrijd mag weten van een bepaalde last).

Ik denk dat je bij die vergeving ook het probleem bij je zelf weglegd, Jezus vergeeft bv jou zonden ook, maar al heb je er geen berouw van, dan blijft het probleem toch echt bij jou liggen en heb je er moeite mee, pas als je dat berouw hebt dan geef je dat probleem ook echt uit handen aan Jezus. Zo ook met dit pas als de gene die berouw moet hebben berouw heeft dan is het ook voor hem over dat probleem. Natuurlijk weten we dat het niet altijd zo makkelijk wekrt, maar ik denk dus wel dat je door vergeving het probleem niet bij je zelf neer legt maar bij die ander, betekend niet dat je gewoon moet vergeven maar alleen als je daar en toe bent en het verwerkt hebt.

[pola]

quote:

op 28 Sep 2003 14:20:03 schreef joris:
[...]


b]volkomen mee oneens![ [/b]

vergeven is een opdracht, geen gunst. In het onze vader bidden we: vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze shculdenare.
Dat betekent HELAASPINDAKAAS dat GOd wij daar God vragen ons netzoveel te vergeven als we onze naasten vergeven.
vergeven is een kwestie van het verstand: ik kies ervoor om alle erge feiten onder ogen te zien plus de consequentes en dat alles te vergeven, het in Gods hand te leggen en de ander vrij te spreken.
Tuurlijk is iemand er niet direct aan toe om iemand te vergeven, maar als je bij Jezus iwlt horen zul je wel moeten. En geloof me, als je dit met God doet gaat het je lukken. God vraagt ons nooit iets wat we niet kunnen.

"Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren" zegt niets over vergeving nadat de schuldige al dan niet berouw heeft getoond. Het zegt inderdaad vergeef ons onze schulden op de zelfde manier als wij een ander de schulden vergeven. God vraagt ons ook om onze zonden te belijden, berouw te tonen. Pas dan heeft de vergeving ook werkelijk zin voor ons.
Vergeving, zonder berouw nut de schuldige niet.

Moet je iemand vergeven die geen berouw toont? Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar je mag (moet) God vragen je te helpen de ander niet te veroordelen om zijn daden.
Heeft de dader werkelijk berouw, dan zal er voor hem ook vergeving zijn door Jezus.

[Driepinter]

We bidden toch "Vergeef ons onze schulden zoals wij vergeven onze schuldenaren"?
Dan laadt je wel een enorme verantwoording op je als je zegt, ik vergeef iemand die geen (oprecht) berouw betoont niet. Hoe onvolkomen is ons eigen berouw? Weten wij zo zeker dat wij al onze zonden oprecht en zonder voorbehoud belijden? Hoe veel zonden erge zonden vergeeft Christus ons?
Zijn wij soms na oprecht berouw nooit weer in dezelfde zonde vervallen?
Zijn wij dan ook zelf geen grote huichelaars?

Mensen die zulke dingen doen zijn erg ver in de psychische problemen geraakt, Denken we dat die mensen dachten dat ze gelukkig werden van die verkrachting? Vast niet! Denken we dat ze daarna blij terugkijken naar het moment dat ze dat hebben gedaan? Vast niet!

Weet je wat het grote probleem is van zulke daders? Ze kennen geen liefde omdat ze dat nooit ontvangen hebben! Dat is triest, daar kun je medelijden mee hebben. Zijn ze dus niet verantwoordelijk voor hun eigen daden? Jazeker wel, maar misschien hebben wij wel terwijl er veel minder verzachtende omstandigheden waren veel gemakkelijker gezondigd.

Niet zo erg? Misschien niet, maar in verhouding misschien wel met veel minder strijd. Vergeven, is dat alleen ten behoeve van de dader? Nee, het is zeker zo belangrijk voor jezelf. Of wil je graag elke dag in wrok en zelfmedelijden blijven leven? Sommige mensen houden dat hun hele leven vol, elke keer hoor je ze zeggen "zoiets kan ik niet vergeven". Dan blijf je ook je leven lang slachtoffer.

[Marnix]

Het is ontzettend moeilijk....

Maar kijk eens naar de gelijkenis van de man die door de koning zijn torenhoge schuld wordt kwijtgescholden en vervolgens iemand anders geen vergeving geeft om een klein bedragje opsluit.

Wij zijn allemaal moordenaars en weet ik veel wat allemaal. Beseffen we dat wel eens? Besef dat wat een mens ook gedaan heeft tegen je, onze schuld tegenover God is altijd ontzettend veel hoger. God vergeeft ons door Jezus.... Wat doen wij?

Het is ontzettend moeilijk... maar misschien kan de gedachte hieraan je helpen bij het vergeven.

Ik ben wel geinteresseerd in je boek aangezien ik 2 weken geleden een column over evrgeven heb geschreven.

[Zijnkind]

quote:

op 05 Oct 2003 23:40:17 schreef Marnix:
Het is ontzettend moeilijk....

Maar kijk eens naar de gelijkenis van de man die door de koning zijn torenhoge schuld wordt kwijtgescholden en vervolgens iemand anders geen vergeving geeft om een klein bedragje opsluit.

Wij zijn allemaal moordenaars en weet ik veel wat allemaal. Beseffen we dat wel eens? Besef dat wat een mens ook gedaan heeft tegen je, onze schuld tegenover God is altijd ontzettend veel hoger. God vergeeft ons door Jezus.... Wat doen wij?

Dit kan ik alleen maar bevestigen. We moeten eerst beseffen wat onszelf al vergeven is voordat we het over anderen hun schuld hebben. Maar of er berouw betoont moet worden....dat vindt ik een moeilijk onderdeel. Moet je iemand vergeven als je weet dat de kans op herhaling groot is? Als ik de geschiedenis van Jezus met de overspelige vrouw lees dan lijkt het of berouw geen issue is. Gaat heen en zondig niet meer (terwijl zeker was dat ze weer zou zondigen). Maar zoals al eerder aangehaald...God verwacht ook dat we om vergeving vragen (wat je pas doet als je berouw hebt) voordat hij ons vergeeft. Maar dat kunnen we pas als Gods geest ons laat inzien dat we slecht bezig zijn.  Verwarrend.

Jakolien....het is heel erg wat jouw en anderen is overkomen. Ik las net ook het topic over scheidingspastoraat. Ik hoop en zal ervoor bidden dat je het inmiddels een plaats in je leven hebt kunnen geven. Vergeven...het is en blijft moeilijk voor ons mensen. God zij dank dat hij zijn Zoon offerde voor ons. Alleen zo kon de schuld worden weggenomen.

[Jakolien]

quote:

op 28 Sep 2003 23:14:56 schreef Mezzamorpheus:
[...]
Anderson betoogt juist dat je iemand wél kan vergeven als diegene geen berouw heeft. Juist omdat het anders bijna niet anders kan dan dat je met een niet geheel verwerkt trauma uit het verleden blijft zitten en met al die negatieve gevoelens die Paulus opnoemt in zijn brief aan de Efeziërs, én ook niet onbelangrijk: de satan is er ook altijd op uit dat mensen elkaar niet vergeven en met negatieve gevoelens blijven zitten.

Nog even een reaktie hierop.
Ik heb ooit een heel goed boek gelezen (en gekocht) met de titel: "Liefde die moed vraagt", geschreven door Dan Allender en Tremper Longman.
Ik wil daaruit graag een paar citaten doorgeven:
 "Vergeving houdt in dat we van harte een schuld kwijtschelden maar ook dat we niet eerder een nieuw geldbedrag uitlenen totdat er bekering plaatsvindt. Een hart dat vergeeft opent de deur voor wie klopt. Maar men kan pas het huis (dat wil zeggen het hart) binnentreden wanneer de modderige schoenen en de vuile jas zijn uitgetrokken. De dader moet zich bekeren, wil er ooit weer sprake zijn van openhartigheid en verzoening. Dit betekent dat goedkope vergeving - vergeving tot elke prijs, zonder eerlijkhied, integriteit en hartstocht - geen ware vergeving is."(blz. 160)
 "Wanneer we hartstochtelijk verlangen naar verzoening met iemand die door Gods genade veranderd is, zullen we in staat zijn ware vergeving te schenken. Vergeving die geschonken wordt zonder het diepe verlangen dat de overtreder in een nieuwe relatie tot God en tot zijn slachtoffer  komt te staan, is in het gunstigste geval een lapmiddel, in het ergste geval schijnheilig en vol eigengerechtigheid."(blz. 161)
 "Het is niet waarschijnlijk dat al de kwesties die ik heb geschetst in één enkele ontmoeting aan de orde kunnen komen, maar na verloop van tijd dient elk punt de revue te passeren, wil er verzoening kunnen plaatsvinden. Als niet elk punt oprecht en welgemeend door alle partijen wordt aanvaard, dan moet worden doorgegaan met vermanen, vriendelijk zijn en confronteren met de consequenties. Vergeving, die wordt getoond door verzoening, kan alleen plaatsvinden wanneer het kwaad zichtbaar en met overtuiging berouw toont. Betekent dit dat er geen vergeving kan worden aangeboden wanneer zich geen berouw voordoet? Als we vergeving omschrijven als een voortdurend proces van hunkering naar herstel en afstand doen van wraak, dan moeten we vergeven tot er verzoening plaatsvindt. Maar verzoening mag pas plaatsvinden wanneer er sprake is van berouw."(blz 252)

Wat opvalt is dat hier een duidelijk onderscheid gemaakt wordt tussen vergeving en verzoening. En dat vergeving tot een duidelijk doel moet leiden: herstel van de relatie met God én de ander.

Ik raad dit boek aan iedereen aan die met dit onderwerp worstelt!

Ook interessant om te lezen:
http://www.hulpnet.com/bethesda/vergeving.htm

[Marloes]

quote:

op 06 Oct 2003 15:01:19 schreef Jakolien:
Vergeving die geschonken wordt zonder het diepe verlangen dat de overtreder in een nieuwe relatie tot God en tot zijn slachtoffer  komt te staan, is in het gunstigste geval een lapmiddel, in het ergste geval schijnheilig en vol eigengerechtigheid."(blz. 161)
 
Ook interessant om te lezen:
http://www.hulpnet.com/bethesda/vergeving.htm

Ik ben het met je eens, Jakolien.
'k Heb ooit het verhaal gehoord van een ds (die dit zelf vertelde) dat hij in een geval van incest het slachtoffer heeft afgeraden in een rechtszaak tegen haar vader te getuigen, of hem zelf aan te klagen, aangezien dit volgens hem geen christelijke houding was: ze moest hem vergeven (btw deze predikant is niet van de GKV).
Hier ben ik het nooit mee eens geweest, maar er was toen geen gelegenheid daarover te discussiëren; hij gebruikte het alleen als voorbeeld bij een preekbespreking.