Dat de mens van nature goed is, ben ik, in lijn met de voorgaande reacties (o.a. gideon), oneens.
Deze stelling wordt m.i. door twee zaken tegengesproken: door de bijbel en de eigen ervaring.
Eerst de bijbel: zie bijvoorbeeld de Romeinenbrief, of Psalm 51, hoewel ik weet dat jij, Carl, dat als Oosterse overdrijving ziet.
Daarnaast vind ik ook niet dat je bijvoorbeeld tegen Holocaustslachtoffers, of de naaste familie van mevrouw Joes, die onlangs doorgeschopt is, kunt volhouden dat de mens van nature goed is. Het is trouwens in dit verband wel belangrijk om 'goed' te kwalificeren: ik zie dat in de bijbel als de 'volbrachte Wet', Jezus.
De mens is goed geschapen, zeker, maar hij (dus jij en ik ook!) is gevallen. Het is waar dat de Schrift spreekt in de lijn van de 'tweede Adam', Christus, maar vergeet daarbij niet in de lijn van de HC te blijven spreken: ook de goede werken van de grootste heiligen zijn met zonde besmet.
Het enige verschil is wel, dat we in staat zijn, door de verdienste van Christus, om a. het goede te kennen, b. het goede ook te doen. Dat is iets anders dan dat we ónzondig worden.