quote:
op 20 Oct 2003 19:23:21 schreef Ampliatus:
Ik begrijp wat je zegt, maar zou het positiever willen formuleren.
Als je je dag laat beheersen door je "wandelen met God" dan denk ik daarbij aan het gegeven dat je écht kind van de Here bent. Dat Hij elke dag overal met je mee gaat. Want Hij zorgt overal voor je. Dat zet een rem op je verkeerde daden, alhoewel je die toch wel eens doet. Maar je vóelt je schuldig en kan niet slapen gaan zonder om vergeving te vragen. Je vráagt ook elke dag weer of God met je wilt zijn in ál je doen en laten. Het Onze Vader is een compleet gebed, maar in het vrije gebed neem ik áltijd én bewust de zin op (bijv. zojuist aan tafel): Geef ons straks een goede nachtrust en morgen een verfrist en gezond ontwaken ópdat we ook dan in UW dienst vérder kunnen gaan.
Hmm, hier zette ik vroeger dus altijd de streep. Proberen zo goed mogelijk te leven naar Zijn Woord. En dat gaat met veel vallen, daarom moet ik telkens weer vergeving vragen. Maar toch, God was zo ver weg. Ja ik mag volgens het gebed alles aan Hem vragen maar Hij was meer als ..... als de koningin, die je zo nu en dan wel eens op televisie ziet. Ik leef in haar koninkrijk en gehoorzaam aan de wetten van het land. Maar ik ken haar persoonlijk niet, en ga er ook niet vanuit dat zij mij persoonlijk kent. En vind ik ook niet nodig. Gods wetten zijn goed, ik wil wel voor Hem leven. Hij is Koning.
quote:
Het is dus altijd: in úw dienst verder gaan. We staan immers midden in het kerkvergaderend werk van Christus? Elke dag weer? Dat staat toch centraal in ons leven? welnu, Christus centraal stellen élke dag van je leven, betekent dat je ervaart: een persoonlijke relatie met God. Dan bidt je niet alleen rondom de maaltijden en aan het einde van de dag, maar - ja - eigenlijk - sta je voortdurend in contact met de Here God. En in dat contact zíe je de Here handelen. Zié je wat Hij doet in je leven. Omdat de Here áltijd nabij, dichtbij, en met de Heilige Geest ín je is. Dat tekent je leven. Kind van de Here zijn, merkteken Gods dragen.
En toch steeds wetend én handelend: zondaar, struikelend. Maar ín die relatie, die communicatie met God steeds weer opkrabbelen.
Nu is het alsof God altijd bij mij is. Hij is in alles met mij bezig. Hij legt Zijn armen om mij heen en is voor mij en om mij en door, elke dag. Ik mag bij Hem op de knie gaan zitten en alles vertellen. Wat doe je toch, waar ben je toch mee bezig jongen? Hij is echt Vader.
quote:
Het mooie is, dat dat gevoel rijpt in de catechisatiejaren en dan in de loop van de jaren steeds meer verdiept en verinnerlijkt. Ik kom nu oude(re) mensen tegen die zelf ervaren nóg in dat traject te zitten. Nog steeds meer en meer de hand van de Here ervaren. Niets mooier dan dat !!!
En dan zeg ik het hier nog met mn beperkte schrijfhand, met mn beperkte denken.
Dus val me niet over komma's, punten en misschien niet haarzuivere dogmatische uitdrukkingen...
Geweldig Ampliatus, je bent een gezegend mens! Dat gevoel, het is niet zweverig, het is de bevestiging van God zelf. De bevestiging van de nieuwe mens. En dan wil je meer, meer kennen van Hem, dan wil je de Bijbel wel lezen, dan zijn belijdenisgeschriften (lees, de overleveringen van onze voorouders) relevant. En dan leer je steeds meer hoe beperkt ons menselijk verstand is.
Dit is nu net waar we zo moeilijk met elkaar over spreken, maar dat is nu net wat we aan de mensen om ons heen in de kerk en er buiten uit zullen schreeuwen. Dat gun je toch iedereen! Waarom schamen wij ons dan zo vaak voor het evangelie en vinden het zo moeilijk om er met anderen over te praten?
Nee, ik val daar zeker niet over. Ik prijs de Heer om jouw getuigenis!
