quote:
op 12 Feb 2003 14:47:24 schreef Wilhelmina:
Zelf ben ik heel erg verdrietig geweest toen mijn beste vriendin mij mededeelde dat ik nooit met haar aan het avondmaal zou kunnen gaan. Zij als belijdend GKVer vertelde dat iemand uit de Evangelische kerk nooit welkom zou zijn, omdat ik volwassen gedoopt ben. Ik begrijp het niet, hoewel ze heel veel moeite hebben gedaan het mij uit te leggen. [...]
Dit lijkt me ook geen juiste weergave van het GKv-standpunt. Het punt is nl. niet dat je volwassen gedoopt bent.
Het is onze kerken altijd te doen geweest om de 'zuiverheid van de tafel'. D.w.z. dat we christenen toelaten die publiekelijk hebben ingestemd met de bijbelse boodschap. Oké, je kunt nu een heleboel 'maar's opwerpen, maar dit is het principe.
De vraag is natuurlijk, met al die kerken en kerkgenootschappen, hoe je dat nu concreet beoordeeld. Van onze voorouders hebben wij de wijsheid meegekregen dat je een goed onderscheid moet maken tussen de echte ("ware") kerk en de rest. De ware kerk van Christus wordt gestempeld door gehoorzame onderwerpen aan Christus' woorden en geen eigen ideeën. (NGB 29) Oké, je kunt nu een heleboel 'maar's opwerpen, maar dit is het principe. Het belangrijkste verschil met jouw standpunt is vermoedelijk dat wij een nadruk leggen op leer en leven van de kerk, terwijl jij meer naar de individuele gelovige kijkt. Toch?
De volgende kwestie is, dat het in de praktijk helemaal niet zo makkelijk blijkt te zijn om te beslissen over andere gemeenten. Was NGB art 29 te optimistisch? Met een handjevol kerkgenootschappen proberen we al heel lang samen te werken. Het blijkt dat er over en weer kritiek is die leidt tot de conclusie, dat we op cruciale punten bij elkaar de onvoorwaardelijke overgave aan Gods woord missen. Pijnlijk. Maar zo liggen de zaken nu en blijven wij het enige kerkgenootschap dat we zonder meer als "ware kerken" aannemen. Zelfs daar kun je nog vraagtekens bijzetten.
Jouw gemeente heeft niet eens briefcontact met de GKv, denk ik. Dat maakt het in zekere zin nog lastiger. Doordat er geen pogingen tot toenadering zijn geweest, hebben we geen manier om ons wel of niet te herkennen in jullie. De gereformeerden kozen de veilige koers: dan niet toelaten aan het avondmaal. Onbarmhartig, krampachtig?
Natuurlijk zijn er wel verschillen tussen jouw kerk en onze kerken. Door hun geschiedenis zijn de Gereformeerden zich bewust van de reikwijdte van vragen over bijv. de verhouding tussen Gods genade en de vrije wil van de mens. Daarin zitten ook de verschillen tussen gereformeerden en de meeste evangelicalen; daarin zit ook de verschillen tussen volwassen- en kinderdopers. Zelfs al heb jij in die kwestie nog nooit bewust een standpunt gekozen (geldt ook voor de meeste grefo's), ze ligt er wel en is niet een puur theoretische aangelegenheid.
Vermoedelijk zou ik, als ik een poosje in jullie gemeente meedraaide en doorvroeg over dingen, van een aantal dingen concluderen dat ze geen evenwichtige uitwerking van de bijbelse boodschap zijn. Dat maakt me hoop ik niet tot een overkritisch starre vrijgo. Het zijn dingen waarover we eens goed door zouden moeten praten. Dat houdt geen veroordeling van mijn kant in, maar ik voel me verantwoordelijk om onder christenen de waarheid scherp te stellen.
Terug naar het toelatingsbeleid:
-- moeten we naar individuele gelovigen kijken of naar de kerk waaruit ze komen?
-- over welke verschillen moeten we ons wel, over welke niet heenzetten?
-- wat is de verhouding tussen de eigen verantwoordelijkheid van degene die aangaat en de verantwoordelijkheid van de gemeente en kerkenraad?
