quote:
op 17 Dec 2003 10:26:15 schreef Bumblebee:[...]
En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.
Vind je dit nou een normale manier om met een ander te praten?
Zo roep je echt geen sympathie op voor jouw denkbeelden.
Een christen zou dit soort dingen eens moeten durven roepen, dan zou je iets beleven. (intolerante fundamentalisten, religieus-orthodoxen, godsdienstwaanzinnigen blablabla)
Sorry hoor, maar ik zie hier voortdurend christenen op hun tenen lopen en hun uiterste best doen om zo tolerant te zijn als maar kan zonder God al te direct onrecht aan te doen, en vervolgens allerlei mensen die daar als een dolle overheen maaien en de denkbeelden en de leer van christenen volledig in de grond trappen en afbranden.
Verlichte denkers hebben altijd hun mond vol over tolerantie en vrijheid van meningsuiting, zolang het maar wel HUN mening is. Bah!
editNiet-christenen als Aidan zijn tenminste in staat een normaal gesprek te voeren en andermans denkbeelden met respect te benaderen. Een respect dat ze dan ook weer terug ontvangen.
You make a point Bumblebee. Je ziet dat ik danig met frustraties zit. Ik schaam me. Ik begrijp wel wat de reden ervoor is, maar toch moet ik me ervoor schamen. Er is niets zo erg geweest in mijn leven als de ervaring bedrogen te zijn geweest door de godsdienst. En dit afreageren is een fase waar ik doorheen moet.
Het is moeilijk voor christenen zich in te denken hoe de wereld er uit ziet wanneer je als christen tot het besef komt het volledig bij het verkeerde eind gehad te hebben, terwijl je je gehele leven gedacht hebt de waarheid in pacht te hebben. Geen christen heeft ook maar enigerlei weet van de pijlen die zijn geloof op je af zal schieten wanneer je je opeens als afvallige het leven ziet doorgaan. De pijn van die pijlen kom je tegen in mijn schrijven. Mijn schrijven is als het als een dolle om je heen slaan, je met man en macht te verdedigen, wanneer je je overmand voelt door een Leviathan. Een macht die je met eeuwige verdoemenis bedreigt. Iets ergers is niet voor te stellen.
Hoewel ik me niet wil vrijspreken van onbehoorlijk gedrag wil ik wel zeggen dat het voor een ieder die als vreemdeling buiten een groep staat veel gemakkelijker is respect en tolerantie op te brengen voor de onbekende groep. Zo kan iemand anders -die zich totaal niet bewust is van de dreiging van een woord, een denkbeeld- in volkomen rust opmerken 'Waar maak je je druk om? Als je zegt niet in verdoemenis te geloven, waar maak je je toch druk om?' Hij schudt alleen maar zijn hoofd en vindt het onbegrijpelijk dat iemand zich daarover opwindt. Hij kan dit doen omdat de ervaringswereld voor hem totaal onbekend is.
Zo laat ik ook de heksen en wiccafiguren mooi hun gang gaan zolang ze maar niet aan gravenschennis en bloedoffers doen. Ik ken ze niet en zal er dus geen slecht woord over kunnen zeggen. Maar ik kan me voorstellen dat ik op dezelfde manier zou reageren zou ik op een of andere manier in hun groep gerold zijn, al hun overtuigingen als kind voor 100% in me opgezogen zou hebben, en me later moeizaam weer uit hun spinnenweb van schadelijke gedachten zou hebben ontwrongen.
Wie weet heb je gelijk en heeft het geen zin zo door te gaan. Wie weet is 'respect tonen' hetzelfde als je maar stilhouden. Want al het andere werkt altijd averechts. Mensen kunnen er niet tegen aangevallen te worden op wat voor hun het dierbaarst is. Het blijft een moeilijk onderwerp. Ik kom er zelf niet uit. Niemand is er ooit uitgekomen. Stel je voor: christenzending in een islamietisch land; onmogelijk. Vaak denk ik: ik houd er volkomen mee op ooit nog één woord over God en godsdienst in de mond te nemen.
Hierboven legt een christen uit hoe fel Jezus tekeer ging tegen de geloofsleraren van zijn tijd. Is 'witgewassen grafzerken' en 'adderengebroed' respectvol? Daartegenover kun je zijn medelijden opmerken ten opzichte van hoeren en armen en dat ene verdwaalde schaapje. En heb je gelezen hoe Paulus door zijn felle optreden door de orthodoxe joden werd bespuugd en veracht, voortdurend ruzie maakte met 'besnijders' en Petrus voor huichelaar uitmaakte? En hoe wijs en tactvol hij met de griekse heidense filosofen omging? Zo ken ik mezelf ook als een volledig ander mens dan de persoon NewMillennium. Het lijkt er veel op dat godsdiensten uitgevonden en verbreid zijn juist door mensen met dezelfde symptomen als ik. Een aaneenrijgen van frustraties vanwege het kromme en verdraaide en negatieve in het leven, gekoppelt aan uiterste gevoeligheid en fanatieke bezetenheid het allemaal totaal anders te willen doen, en je maar erover verbazen dat de wereld je utopische fantasiën maar laat voor dat wat ze zijn, zodat je er steeds weer een schepje bovenop moet doen.
Wie weet moet ik eerst nog tien jaar afkoelen voordat ik me weer eens met godsdienst bezig ga houden. Ik denk dat ik de gezonde conclusie moet trekken me maar terug te trekken en me totaal niet meer moeten inlaten met godsdienstige gesprekken, het minst met de groep mensen waar ik me uit onttrokken heb.
Godsdienst is voortdurend ervaren de weg tot gelukzaligheid gevonden te hebben. Godsdienst (zin, betekenis, waarheid, juiste opvattingen, juiste handelen) is iets wat een mens voortdurend in zijn hand wil hebben. Het is allerminst bedoeld als iets waar je je hele leven maar over zit te wikken en te wegen en het als een ongrijpbaar iets ergens om je heen te zien vliegen. Een 'christelijk forum' gaat dan ook per definitie over koetjes en kalfjes, zaken die er in de grond niet toe doen, maar dienen als brandstof voor het vuur waaromheen je je warm kunt voelen. Bedoeld als middel waardoor je gemoedelijk in gesprek kan zijn met anderen om met z'n allen het gevoel te hebben dat alles wel goed zit met je.
Ik wil ook dit nog van de medeforumgebruikers zeggen: Jullie hebben je goed gedragen en een jobsgeduld gehad.
