Waarom is echt praten over je geloof zo moeilijk?

[Gump]

Er is iets vreemds aan de hand met veel kerkmensen. Eerlijk gezegd hoor ik ook bij die vreemde figuren. ZOndags zitten we in de kerk. En we zingen prachtige teksten: God is als een Vader die zijn armen om je heen slaat of we zingen 'neem mijn leven laat het Heer...' Uit vrijwel alles wat er in die dienst gezegd wordt, gelezen en gezongen wordt blijkt dat door Jezus God het centrum van ons leven is. In zo'n dienst ligt het er - als je kijkt naar wat er gezegd wordt - dik bovenop: GOd is superbelangrijk. En ook al ziet het in zo'n dienst niet altijd even flitsend, toch geloof ik wel dat het voor veel mensen ook echt zo is.
Wat ik nu zo vreemd vind is dat het vervolgens blijft bij kerkdiensten. Daarbuiten is spreken over je relatie met God een stuk moeizamer. Het blijft meestal bij: 'was een goede (of juist) preek' of: 'mooie dienst'. En vervolgens praat je over het nieuws, sport, je werk of evt de kerk, de dominee, enz. Maar over wat je zelf met God hebt, nee, daar praat je niet zomaar over.
Net als iemand zegenen of Gods zegen toewensen. Samen (spontaan) bidden of uit de Bijbel lezen. ALs God het centrum van ons leven is, waarom is er dan zo'n kramp om normaal over hem te praten. Waarom kan dat alleen op 'officiele' momenten: op bijbelstudie, op huisbezoek, e.d.
Ik bedoel dit niet als verwijt, maar echt als vraag. Bij mezelf merk ik ook regelmatig kromme tenen als iemand me Gods zegen toewenst of als ik beloof voor iemand te bidden of als iemand zomaar over z'n geloof begint. Van veel ouderlingen weet ik dat ze het heel spannend vinden om op een bezoek uit de bijbel te lezen of te bidden.
Hoe komt dat toch? Wat is dat voor cultuurtje? Ik hoop dat iemand een beetje begrijpt wat ik bedoel...

[Mientje]

quote:

op 03 May 2003 16:10:58 schreef Gump:
Er is iets vreemds aan de hand met veel kerkmensen. Eerlijk gezegd hoor ik ook bij die vreemde figuren. ZOndags zitten we in de kerk. En we zingen prachtige teksten: God is als een Vader die zijn armen om je heen slaat of we zingen 'neem mijn leven laat het Heer...' Uit vrijwel alles wat er in die dienst gezegd wordt, gelezen en gezongen wordt blijkt dat door Jezus God het centrum van ons leven is. In zo'n dienst ligt het er - als je kijkt naar wat er gezegd wordt - dik bovenop: GOd is superbelangrijk. En ook al ziet het in zo'n dienst niet altijd even flitsend, toch geloof ik wel dat het voor veel mensen ook echt zo is.
Wat ik nu zo vreemd vind is dat het vervolgens blijft bij kerkdiensten. Daarbuiten is spreken over je relatie met God een stuk moeizamer. Het blijft meestal bij: 'was een goede (of juist) preek' of: 'mooie dienst'. En vervolgens praat je over het nieuws, sport, je werk of evt de kerk, de dominee, enz. Maar over wat je zelf met God hebt, nee, daar praat je niet zomaar over.
Net als iemand zegenen of Gods zegen toewensen. Samen (spontaan) bidden of uit de Bijbel lezen. ALs God het centrum van ons leven is, waarom is er dan zo'n kramp om normaal over hem te praten. Waarom kan dat alleen op 'officiele' momenten: op bijbelstudie, op huisbezoek, e.d.
Ik bedoel dit niet als verwijt, maar echt als vraag. Bij mezelf merk ik ook regelmatig kromme tenen als iemand me Gods zegen toewenst of als ik beloof voor iemand te bidden of als iemand zomaar over z'n geloof begint. Van veel ouderlingen weet ik dat ze het heel spannend vinden om op een bezoek uit de bijbel te lezen of te bidden.
Hoe komt dat toch? Wat is dat voor cultuurtje? Ik hoop dat iemand een beetje begrijpt wat ik bedoel...

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, en toch kun je je er zelf in trainen om meer over je geloof te praten en aanbieden om voor iemand te bidden, en dan merk je achteraf dat het helemaal niet zo moeilijk is en nog gewaardeerd wordt ook.
Ik zat eens bij een buurvrouw die niet geloofde en geopereerd moest worden en ik durfde haast niet te vragen of ik voor haar bidden mocht, maar toen ik de moed kreeg en het vroeg zei ze : Graag!
Gaandeweg ben ik er vrijer in geworden, en nu weet iedereen om mij heen dat ik een christen ben. Er zei eens een dominee : Christenen lijken wel geheime agenten, en zo is het maar al te vaak, maar ik schaam mij het evangelie niet meer.

[Wilhelmina]

Misschien is ons wel te lang voorgehouden dat we het geloof vooral voor onszelf moeten houden, het de mensen niet door de strot moeten duwen, en niet met bijbelteksten moeten smijten. Zo maar een paar zinnen die ik vaak van mensen hoor, en het vreemde is dat juist christenen mij zo de mond proberen te snoeren.
Ze zeggen: Ik geloof, en dat is een zaak tussen God en mij, en lijken er trots op te zijn te kunnen zeggen dat "ze er niet mee te koop lopen"
Je komt het vaak tegen dat als er eindelijk een vrijmoedig christen op een werkplek komt en "zich het evangelie niet schaamt"  dat er ineens veel meer mensen blijken te geloven, maar dat soms in járen nooit tegen elkaar gezegd hebbe, Al die jaren hebben de andere collega's uitgebreid verslag gedaan van hun weekend aktiviteiten, terwijl de christenen liever hun tong opvreten, dan er vooruit komen dat zij een heerlijke dienst hebben meegemaakt.
Sinds ik in de evangelische hoek een stuk vrijer ben geworden, en iedereen in mijn omgeving gelegen of ongelegen mijn levensvisie heb verteld, zijn er veel dingen in beweging gekomen, Natuurlijk zijn er mensen die dan niets van je moeten hebben. maar heel regelmatig heb ik mensen mogen helpen een levend geloof te krijgen, en als mensen echt in de shit komen, dan durven ze jou ineens wél in vertrouwen te nemen.
Denk erom dat de Heilige Geest volgens de bijbel vrijmoedigheid geeft om te getuigen, en als je die vrijmoedigheid niet blijkt te hebben, dan wordt het zaak om heel bewust de Heilige Geest om die vrijmoedigheid te vragen.
En besef je dagelijks, er is er één die er alles aan gelegen is, dat jij tot aan je dood je kaken op elkaar houdt!

[Carl]

Beste Gump,

dat is nu het probleem als je vanuit de geschiedenis erop mikt een volkskerk te zijn ipv een kerk van 'ingewijden'.
Maar je mag de verantwoordelijkheid ook dichter bij huis zoeken: in iedere kerkdienst kun je, als je daar tenminste voor open staat, toch minstens één keer aangesproken worden op je persoonlijke geloof.
Uiteindelijk gaat het niet om de kerk, of om de dienst, maar in hoeverre dat wat er gebeurt jou persoonlijk dient voor je geestelijke opbouw.
Vervolgens is het aan jouzelf om te kiezen if je de (innerlijke) weg van Jesus wilt gaan.
En dat betekent echt meer dan het zingen van een aantal psalmen en het met een luisterend oor zuigen op een pepermuntje.

 
Liefde!
Carl

[farao]

quote:

op 03 May 2003 16:34:14 schreef Wilhelmina:
Misschien is ons wel te lang voorgehouden dat we het geloof vooral voor onszelf moeten houden, het de mensen niet door de strot moeten duwen, en niet met bijbelteksten moeten smijten. Zo maar een paar zinnen die ik vaak van mensen hoor, en het vreemde is dat juist christenen mij zo de mond proberen te snoeren.
Ze zeggen: Ik geloof, en dat is een zaak tussen God en mij, en lijken er trots op te zijn te kunnen zeggen dat "ze er niet mee te koop lopen"
Je komt het vaak tegen dat als er eindelijk een vrijmoedig christen op een werkplek komt en "zich het evangelie niet schaamt"  dat er ineens veel meer mensen blijken te geloven, maar dat soms in járen nooit tegen elkaar gezegd hebbe, Al die jaren hebben de andere collega's uitgebreid verslag gedaan van hun weekend aktiviteiten, terwijl de christenen liever hun tong opvreten, dan er vooruit komen dat zij een heerlijke dienst hebben meegemaakt.
Sinds ik in de evangelische hoek een stuk vrijer ben geworden, en iedereen in mijn omgeving gelegen of ongelegen mijn levensvisie heb verteld, zijn er veel dingen in beweging gekomen, Natuurlijk zijn er mensen die dan niets van je moeten hebben. maar heel regelmatig heb ik mensen mogen helpen een levend geloof te krijgen, en als mensen echt in de shit komen, dan durven ze jou ineens wél in vertrouwen te nemen.
Denk erom dat de Heilige Geest volgens de bijbel vrijmoedigheid geeft om te getuigen, en als je die vrijmoedigheid niet blijkt te hebben, dan wordt het zaak om heel bewust de Heilige Geest om die vrijmoedigheid te vragen.
En besef je dagelijks, er is er één die er alles aan gelegen is, dat jij tot aan je dood je kaken op elkaar houdt!

Mooi, maar wat me het meeste opviel zijn de eerste paar zinnen als ik bij mij in de kerk begon met bijbelteksten enzo in een gewone discussie werd ik gewoon raar aangekeken zodat ik het nu bijna niet meer doe dat is heel jammer , vooral onder "gelovige mensen" ......

[Wilhelmina]

quote:

op 03 May 2003 16:58:48 schreef farao:

Mooi, maar wat me het meeste opviel zijn de eerste paar zinnen als ik bij mij in de kerk begon met bijbelteksten enzo in een gewone discussie werd ik gewoon raar aangekeken zodat ik het nu bijna niet meer doe dat is heel jammer , vooral onder "gelovige mensen" ......

Gek he? dat valt me de laatste tijd al meer op. Ongelovigen willen het graag horen, en vinden het niks vreemd als je voor ze bidt. Maar gelovigen gebruiken termen als "door de strot duwen".
Ook hier wordt je al gauw voor overdreven versleten. ( soory lieverds, ik ben niet boos) Ik vraag het me alleen af.

[AW]

Ja ik ben het hierin met jullie eens. Die tendens "geloof is persoonlijk" moet maar weer (!) eens doorbroken worden. Vroeger, in die goeie ouwe tijd  , hadden we nog jongens als Kuyper e.d. die op politiek terrein lieten zien wat onze overtuiging was. Maar wat vergeten werd, was het persoonlijk geloof, denk ik wel eens. Gereformeerden deden zoveel voor Gods Koninkrijk, dat Hij Zelf helemaal niet meer nodig was, leek het wel.
Dat is inderdaad een makke.

[Jan W]

Om echt te kunnen praten over je geloof zal je een relatie moeten hebben met God je Vader en met Christus je broer. Als die relatie er is, dan ga je er ook over praten, wanneer dat zo uitkomt. Net zoals ik over mijn vrouw praat of over mijn kinderen. Maar daar praat ik ook niet iedere dag over, tegenover vreemden of bekenden. Wel merk ik dat naarmate ik meer een relatie opbouw met vrienden en of collega's het eenvoudiger wordt om door te spreken over de relatie met Christus en wat of geloof voor mij betekend.

Bedenk wel dat je voor het opbouwen van een relatie tijd nodig hebt, en dat geldt ook voor een relatie met Christus en God onze Vader. Als je geen tijd hebt voor relaties, heb je waarschijnlijk ook geen tijd om over je geloof te praten. Dus naast een mogelijk 'geestelijk' probleem is er ook een ander probleem waarmee veel mensen te kampen hebben: tijd.

[Mezzamorpheus]

Ben het vooral met Jan eens. Daarnaast speelt volgens mij hierin een hele belangrijke rol dat de duivel er helemaal niet blij mee is als wij met anderen over ons geloof praten en steeds maar weer ons probeert voor te spiegelen dat het veel leuker/fijner/makkelijker is om over koetjes en kalfjes te praten dan over God. Ik denk dat wij ons hiervan bewust moeten worden en daar bewust tegenin moeten gaan. Je zult dan volgens mij merken dat het, door de kracht van de Heilige Geest, steeds beter/makkelijker zal gaan.

[Miss_Kausalaya]

Jah dat ben ik met je eens ergens, kijk en daarom ben ik persoonlijk ook neit zo voor de kerk, geloven kan je ook zonder dat je naar de kerk enz gaat!
Want veel mensen leven in de week gewoontjes, neit over God pratend en doen gewoon hun werk, en ze vloeken misschien wel veel of doen andere dingen niet kunnen, maar op de zondag komen ze de kerk binnen , en zingen psalmen en gezangen.. enz...en luisteren naar de 10 geboden! en bidden mee, heel extra allemaal, maar in de week talen ze er niet, dan ben je dus lekker schijnheilig bezig! Kdenk niet dat God daar zo blij mis, maargoed ik dwaal een beetje af geloof ik..
Andere kant denk ik weer,,waarom zou je zo vaak over God praten..moet dan het hele gesprek bijvoorbeeld na kerk over God en en de kerk en de preek enz gaan? Je zegt, dat het al snel switched naar een ander onderwerp(werk, sport enz).Maar zou je dan heel de tijd er moeten over hebben?

[wijnandmet]

Ik moet zeggen dat ikzelf er niet zoveel moeite mee heb om over God en Jezus liefde te vertellen. Maar ik merk wel dat veel mensen er problemen mee hebben. En wat ik het trieste van alles vind, dat sommige mensen bijvoorbeeld thuis heel vroom doen, maar in de kerk en erbuiten alles doen om mensen de andere kant op te helpen. Ik vind dat zo triest.

Er zei iemand dat de duivel het niet leuk vind als je over God praat. Ik denk dat het ook is, dat hij juist Christelijke mensen in de buurt bij jouw er weinig over laat praten zodat iedereen een "lage dunk" krijgt van christenen en dus van Christus zelf!
greetz,
wijnand

[jesusfreak]

ik lees alle reacties hier. en ik kan in iedereen wel wat vinden waar ik het mee eens ben.
ik wil jullie graag nog voor een andere situatie neerzetten.
ik werk al een tijdje bij een tuincentrum in de buurt. de laatste tijd ben ik ook vrijer geworden in hetuiten van mijn mening als christen.
ik heb hierdoor al vele fijne gesprekken gehad met mijn collega's die bijna allemaal niet christelijk zijn. alleen mijn baas is rooms katholiek.
mijn collega's accepteren dat ik christelijk ben en houden daar ook rekening mee in hun taalgebruik en dergelijke.
alleen mijn baas maakt elke keer spottende opmerkingen over mijn christelijke opvoeding en mijn geloof in God.

wat ik hiermee wil vragen is om hier over na te denken hoe het kan dat christenen van wat voor geloof ook elkaar tegenwerken. dit soort dingen belemmert ook je uiting van je geloof.

het sluit misschien niet helemaal aan bij alles maar ik wou toch even de situatie voor jullie neerleggen.

[Driepinter]

Zou het er ook mee te maken kunnen hebben dat we ons vaak nog steeds niet echt aanvaard voelen als kinderen van God? Het is namelijk heel moeilijk om enthousiast te zijn over een gemeenschap waar je niet echte eensgezindheid voelt. Je voelt je toch pas veilig als je geen twijfel hebt over jezelf?

[moontje]

Door wel te spreken over je geloof kun je ook aan niet christenen duidelijk maken
hoe je in het leven staat, mijn ervaring is dat men best nieuwsgierig is,
en ook rekening met je wil houden, bovendien denk ik dat de heilige geest hier ook in het midden is en zijn werk doet.
Wanneer medechristenen zo reageren zou het een stukje jaloezie kunnen zijn.
Wel willen getuigen maar niet durven.
Is het juist niet de bedoeling dat een ieder het evangelie te horen krijgt!

[Marnix]

Amen.

Dat zegt Jezus ook in de bergrede, Mattheus 5:13-16

13 U bent het zout dat de wereld leefbaar moet houden. Maar als u uw invloed verliest, wat moet er dan van de wereld worden? Weet u waar u dan nog goed voor bent? Om weggegooid en vertrapt te worden. 14 U bent het licht van de wereld; een hoog gelegen stad die straalt in de nacht, kan iedereen zien. 15 Men steekt immers geen lamp aan om er vervolgens een emmer overheen te zetten? Die lamp moet toch op een kandelaar staan en licht geven voor iedereen in huis? 16 Laat daarom ook uw licht voor alle mensen schijnen. Als zij dan de goede dingen zien die u doet, zullen zij uw hemelse Vader eren.

[bert]

Waar moet je eigenlijk over praten als het over het geloof gaat?

Volgens mij is het eerste en belangrijkste om te vertellen wie God voor jou is. Getuigen.

Vertellen wat voor een verschil het maakt om te leven met Hem. Hoe je alles in Zijn hand mag leggen en hoe Hij je leven richting geeft.

Dat je dan pas echt als mens kunt leven. Dat leven met God betekent dat je vrij bent. Bevrijd! Wat een wonder!

Maar, als het uitgangspunt is dat ons geloof sterker is naarmate we minder van God merken, minder zien......  Waar praten we dan over?

[Amara]

Ik denk dat twijfel, onzekerheid een issue is waarom praten over je geloof moeilijk is. Ik zie namelijk heel veel christenen die vanuit de bijbel van de goedheid van God willen getuigen, maar in het hier en nu weing getuigen van goedheid en wijsheid m.b.o. wereldlijke issues. En daar bedoel ik heel concreet mee,het aanpassen van eigen (concumptie) gedrag ten bate van een betere, vrediger wereld. Je kunt bijv. wel consequent een donatie na de kerkdienst doen voor een of ander ontwikkelingsprojekt, maar waar koop jij je kleren, koffie e.d.? Je kunt het bijv. met mekaar roerend eens zijn dat milieuvervuiling en dierenmishandeling niet kan en mag, maar waarom niet dat stukje fietsen naar de kerk en een stukje biologisch of geen vlees op je bord? Op die manier getuigt een christen niet van een beter leven (dan een niet-christen) en wordt het praten over je geloof inderdaad door veel niet-christenen als niet serieus genomen en daardoor moeilijk(er) voor de christen zelf.
(Haal eerst de balk uit uw eigen oog, voordat men de splinter etc. ? )

[xgnoom]

Volgens mij gaat dit topic over praten over je geloof binnen de kerk. Het is een beetje uitgewaaierd naar praten over je geloof met niet-gelovigen, zeg maar op straat. Dat is ook wel interessant, maar ik denk dat de topic-starter bedoelde te zeggen dat praten over je geloof in een natuurlijke omgeving (dwz in de kerk, met medechristenen) soms moeilijk is.

Daar heb ik ook moeite mee. Ik ben net terug van een verblijf in Costa Rica. Daar, en waarschijnlijk in heel Latijns-Amerika, is geloven en het bestaan van God verweven met het dagelijks leven, zeker als je dat vergelijkt met de Nederlands/westerse situatie. Bijna iedereen (98%) zegt in God te geloven in Costa Rica.
Uitspraken als Gracias a Dios, dank(zij) God, Si Dios quiere, zo God wil of Que Dios le acompañe, lett: dat God met je meegaat  zijn heel gewoon in de spreektaal en zijn ook gemeend, dus niet oppervlakkig of als vloek (in de USA is Thank God niet gemeend). In de kerk begroet je elkaar met een zegenwens: Que Dios le bendiga.

Zo niet in Nederland, ook niet in de kerk. Dus bij terugkomst miste ik de vanzelfsprekendheid van deze manier van geloven meteen. In de omgang en ook in de kerkdienst. Vergeleken met de (gereformeerde!) kerk in Costa Rica zitten de mensen hier als een zak zout in de kerk.  God staat hier achter plexiglas met een inbraakalarm erop, lijkt het wel. Maar serieus, mensen praten niet graag over hun geloof in de kerk of met medechristenen, ikzelf ook niet. Elkaar Gods zegen toewensen doen we alleen in formele situaties, nooit spontaan.

Ik denk dat iig het vele geruzie en de harde taal naar elkaar toe in de kerk bijdraagt aan het dichtklappen van mensen. Denk eens om elkaar en richt je op elkaars behoeften en noden, ipv het uitvergroten van andermans fouten en het berijden van je eigen stokpaardjes...

Ook het theologisch-theoretisch benaderen van het geloof draagt bij aan een kil klimaat, lijkt me. De jacht op details heeft een kloof gecreeerd tussen theorie en praktijk: in theorie vinden we dat iets niet mag of juist moet, maar in de praktijk komt daar niet veel van terecht.

Is de God van de theorie nog wel hetzelfde als de God van de praktijk? M.a.w. kunnen we God nog kennen als onze God die naast ons staat, zonder ingewikkelde omwegen en gedoe? Zo ja, dan zouden we ook 'zomaar' over God moeten kunnen spreken...

[lonneke]

Ik heb het niet, ik praat gewoon over m'n geloof.

[moontje]

lijkt me heerlijk om zo maar Gods zegen aan iemand te wensen
een goed gesprek over de preek wil nog wel eens lukken maar zomaar over God in jouw leven is iets wat inderdaad niet zo veel gebeurd, ook niet door mij.
Ik prijs me al gelukkig dat ik de verjaardagskaarten van onze gemeenteleden schrijf (met de hand) en behalve een verjaardagsgroet en Gods zegen mag voorzien van een bijbeltekst.

[Amara]

Wellicht dat inzet voor school, de kerk en maatschappij, de 'veruiterlijking' van het geloof, nog te eenzijdig wordt benadrukt. De diepste motieven (voor het geloven) komen zo gemakkelijk op de achtergrond. De 'tucht' in de praktijk en de sociale controle binnen de hechte gemeenschap versterken wellicht dat het echt praten over je geloof zo moeilijk is.

'Kleinburgelijkheid en hypocrisie ipv voor Gods aangezicht te leven in waarheid... '(A.Amelink)

[wimOldie]

Ik dacht dat veel mensen juist te veel praten met/over God in plaats naar god te luisteren(bijbel)

[Marnix]

Als het goed gaat hoor je ze veel over God praten... als het niet goed gaat.... hoor je daar niet altijd wat over denk ik. Voor over geloof praten is het denk ik ook belangrijk dat je goed bevriend met mensen bent, als je een goede band hebt praat je ook makkelijker over geloof.