Bidden voor het eten

[Pulpeet]

Al geruime tijd heb ik moeite met het gebed voor de maaltijd. Het wordt vaak aangehaald als voorbeeld voor hoe je voor je geloof uit moet komen. En het lijkt erop dat dat de enige betekenis is die het echt heeft.

In het gebed wordt meestal een zegen over het eten gevraagd (Here zegen deze spijze...), maar, zo vraag ik mij af, heeft iemand wel eens concreet resultaat van die zegen gemerkt? Wordt je minder door de maaltijd gevoed als je er niet voor bidt? Ik ben er af en toe nogal slordig in, maar ik merk het verschil eerlijk gezegd niet.

[Gerard]

Mijns inziens heeft het er niet zoveel mee te maken of het verschil uitmaakt te ja of te nee. Waar het primair om gaat is het volgende:

Als Christen geloof je dat je het leven van God gekregen hebt. Ook het voedsel wat je eet krijg je van God. Oké, je moet er wel voor werken enz. maar als God er niet voor zou zorgen dat het groeide, dat het regende enz. dan had je niets. Daar kan de mens echt niet tegen op. Het lijkt mij ook niet meer dan normaal dat je iemand bedankt voor dat wat je krijgt. Stel je voor dat je iemand elke dag weer van aales geeft en hij zegt nooit "dank je wel", dan zou je daar toch op z'n minst vraagtekens bij zetten? En dan de zegen vragen, volgens mij is dat ook een erkenning van jou naar God toe dat je zegt: "Vader U geeft mij dit eten, wilt u dan ook zorgen dat het tot een zegen voor mij is, dat ik er door gevoed mag worden, ook al heb ik het eigenlijk niet verdiend." Het gaat niet zozeer om het gebed zelf, maar meer om de erkenning naar God toe, dat Hij het gaf aan jou, uit genade! en dat je er even bewust mee bezig bent dat dat zo is.

[Pulpeet]

Dat je God dankt voor het beschikbaar zijn van voedsel, daar kan ik helemaal inkomen. En dat je daar een moment bij stilstaat lijkt me ook een zeer goede zaak. Dat geeft wat mij betreft ook betekenis aan het gebed.

Maar dat van die zegen, dat begrijp ik nog steeds niet. Jouw uitleg sluit volgens mij niet aan bij de inhoud van het gebed, namelijk om het eten(!) te zegenen. Het lijkt er nog steeds op dat de spijsvertering beter gaat als er voor de maaltijd gebeden is. Als God degene is die ervoor zorgt je door het voedsel gevoed wordt, dan doet Hij dat dus ook als er niet voor gebeden is. Anders zou het erg leeg zijn op deze wereld... Waarom vragen om iets dat toch al gebeurt?

[Auke]

quote:

op 11 Jan 2003 15:53:54 schreef Pulpeet:
Waarom vragen om iets dat toch al gebeurt?

Om aan te geven dat je afhankelijk bent van hem misschien?

[Pulpeet]

quote:

op 11 Jan 2003 16:19:02 schreef Auke:
Om aan te geven dat je afhankelijk bent van hem misschien?

Als ik bid voor mijn eten gebruik ik de joodse zegening:
Gezegend zijt Gij, Eeuwige, Koning van het heelal, die het brood uit de aarde doet voortkomen.
(Dit schijnt het gebed te zijn dat ook Jezus gebeden heeft.)

Dit gebed geeft aan dat ik diep afhankelijk ben van Hem en dat Hij het leven geeft (ook aan het gewas). Dus eigenlijk alles wat jullie al aangevoerd hebben. Ik zeg in mijn gebed graag hetzelfde als ik bedoel, dus deze zegening is geknipt voor mij. Maar dat van het zegenen van het voedsel zelf zit er niet in. Ontbreekt er dan toch niet iets? Of ben ik gewoon te precies? Kan hoor...

[Picardijn]

quote:

op 11 Jan 2003 15:11:35 schreef Pulpeet:
Al geruime tijd heb ik moeite met het gebed voor de maaltijd. Het wordt vaak aangehaald als voorbeeld voor hoe je voor je geloof uit moet komen. En het lijkt erop dat dat de enige betekenis is die het echt heeft.

In het gebed wordt meestal een zegen over het eten gevraagd (Here zegen deze spijze...), maar, zo vraag ik mij af, heeft iemand wel eens concreet resultaat van die zegen gemerkt? Wordt je minder door de maaltijd gevoed als je er niet voor bidt? Ik ben er af en toe nogal slordig in, maar ik merk het verschil eerlijk gezegd niet.

Heb je wel eens een dag gehad in je leven dat je niet te eten hebt gehad?

[Pulpeet]

quote:

op 11 Jan 2003 18:13:08 schreef Picardijn:
Heb je wel eens een dag gehad in je leven dat je niet te eten hebt gehad?

Dat maakt het nog moeilijker.
Ik ben aan het lezen in het boek van Primo Levi over zijn tijd in Auschwitz. Daar waren op gezette tijden selecties, waarbij bepaald werd wie moesten sterven en wie konden blijven leven. Levi vertelt dat hij na zo'n selectie iemand luid God hoorde danken dat hij mocht blijven leven. Hij merkt dan op dat hij, als hij God was, dat gebed zou uitspuwen.

De parallel gaat niet helemaal op, maar soms vind ik het moeilijk om God te danken voor zijn zegeningen, terwijl elders op deze aarde mensen in erbarmelijke omstandigheden leven. En het is ook nog eens zo dat dat voor een groot gedeelte wordt veroorzaakt door onze westerse levensstijl, waar we allemaal aan mee (moeten) doen.

[Luc]

Bidden voor het eten.

Bidden doe je omdat je je afhankelijk weet van God.
Je eten heb je aan Hem te danken.

[nitpicker]

quote:

op 11 Jan 2003 22:47:13 schreef apperloo:
Bidden voor het eten.

Bidden doe je omdat je je afhankelijk weet van God.
Je eten heb je aan Hem te danken.

Is bidden vóór het eten ook gewoon niet praktisch? Dat je een vast punt (meerdere vaste punten) op een dag hebt dat je voor God vrijmaakt om persoonlijk met Hem in gesprek te gaan? Dus het is niet alleen een gebed om het eten te zegenen en ervoor te danken.. maar ook gewoon om even bv. midden op de dag even stil gezet te worden bij het feit dat je voor God leeft en dat je Hem met een gebed kan dienen en loven?!!!!

Dus niet bidden voor het ETEN, maar bidden VOOR het eten... snappie? :-/

[izzewizze]

Helemaal mee eens je bidt omdat je je afhankelijk weet van je Hemelse Vader en omdat je veel met Hem wilt delen. Dat hoeft echt niet persé altijd voor het eten. In sommige gevallen kun je beter na het eten bidden als je weer rustig in de auto zit.

[Tave]

Ik moet zeggen ik bid uit gewoonte vaak voor het eten, maar meestal is dat ff een snel gedachteloos brabbeltje.

Voor mezelf heb ik gemerkt dat ik echt tijd moet maken voor het gebed. Daarom hoeft het nog geen slechte gewoonte te zijn hoor..

[Marnix]

Precies... als je uit gewoonte voor het eten bidt klopt het niet.... God wil geen afgerafelde ongeinteresseerde gebeden. Aan de andere kant is de maailtijd wel een mooi moment om te bidden en te danken. Het is wel goed om op bepaalde momenten tijd voor God in te ruimen... als je daar geen ritme in hebt kun je in je drukke leven zomaar vergeten om met God te praten....

[elle]

Ik neem me vaak genoeg voor om meer te doen in mijn relatie met God: dus: stukkies bijbellezen en vaker stil staan in gebed enzo. Alleen kom ik 's avonds in mijn bed er vaak genoeg achter dat het die dag weer niet gelukt is!
Kortom: van mijn goede voornemens komt niet veel terecht (afgezien van een kort gebedje bij het lezen van de krant zo nu en dan).
Wat dat betreft ben ik wel blij met die 2 vaste momenten waarop ik per dag bid: voor het avondeten (niet erna) en voor het slapen gaan.

Volgens mij is het goed om dergelijke vaste punten te hebben waarop je contact zoekt met God. Zo blijft je dicht bij Hem staan. Als je alleen een 'losse' relatie onderhoudt, zal het snel verwateren vermoed ik (is wel een beetje mijn ervaring!). En dan blijft het ontmoeten van God beperkt tot het kerkbezoek, bijbelkring ea: heel beperkt en weinig persoonlijk.

Wat betreft de inhoud: ik maak meestal een dankgebed van mijn gebed voor het eten. Ik dank dat ik in een vrij land leef, ik dank God dat ik kan doen wat ik doe en ook zomaar te eten krijg (ik heb niet lopen zaaien, maaien, noch bijeengehaald in schoven enzo, en eet dus bij de gratie van een goed lopende economie op wiens kosten ik mijn dagen vul met studeren). Vervolgens bid ik of God mij door dat eten krachten wil geven voor de rest van de avond, in het kind zijn van God ea.

[Qohelet]

quote:

op 11 Jan 2003 15:11:35 schreef Pulpeet:
In het gebed wordt meestal een zegen over het eten gevraagd (Here zegen deze spijze...), maar, zo vraag ik mij af, heeft iemand wel eens concreet resultaat van die zegen gemerkt? Wordt je minder door de maaltijd gevoed als je er niet voor bidt?

Als God jouw eten ook zegent als je vergeet te bidden, zegt dat meer over zijn trouw dan over de kracht van jouw gebed. Hij is geen snoepautomaat waar je een gebed in stopt om er zegen uit te krijgen.

Bovendien is het een rare reductie om zegen over het voedsel terug te willen zien in de spijsvertering. Zou je niet veeleer moeten kijken naar wat jij doet met de energie die je krijgt door het voedsel? Is je maaltijd gezegend als je daarna voldaan voor de tv kunt gaan hangen, of als je de energie hebt om je broeder of zuster fysiek of geestelijk te ondersteunen?

In het gebed dat jij uitspreekt, zegen je God. Binnen de interpretatie van zegenen die je beschreef, kan dat natuurlijk helemaal niet. God gaat er heus niet beter op functioneren als jij Hem zegent. Waarom verwacht je wel dat je darmen beter gaan functioneren als Hij jouw voedsel zegent?

Voor achtergrond informatie is dit citaat uit het Theologische Woordenboek op het Oude Testament misschien instructief: (onder BRK, "zegenen")

quote:

The great formula of blessing, the Aaronic  benediction still used on some occasions in  churches today, was primarily a prayer for the  Lord's presence, grace, and keeping power. It  was summed up in the expression "they shall put  my name upon the children of Israel," i.e. God  himself would be their God (Num 6:23-27).

In general, the blessing is transmitted from the  greater to the lesser. This might involve father to  son (Gen 49), brothers to sister (Gen 24:60), king  to subjects (1Kings 8:14). The blessing might be  conveyed at departures on special occasions  (2Chr 6:3) or upon introduction (Gen 47:7, 10).  Its major function seems to have been to confer  abundant and effective life upon something (Gen  2:3; 1Sam 9:13; Isa 66:3) or someone (Gen  27:27ff; Gen 49). (In this respect, notice that  Michal, despising her husband's blessing, was  afflicted with barrenness, 2Sam 6:20-23). It  could, however, become merely a form. This was  especially true of the greeting (1Sam 13:10; 1Sam  25:14; Psa 118:26).

The verbal blessing, as just discussed, was  normally futuristic. However, it could be  descriptive, an acknowledgement that the person  addressed was evidently possessed of this power  for abundant and effective living (Gen 14:19;  1Sam 26:25; etc.). This address becomes a  formalized means of expressing thanks and praise  to this person because he has given out of the  abundance of his life. Very commonly, the Lord  is addressed in this way. It is significant that  chesed "kindness" and 'emet "faithfulness" are  very frequently those attributes for which God is  praised (e.g. Psa 31:21 [H 22]; Psa 106:48). It is  clear that for the OT the abundant life rests  directly upon the loving and faithful nature of God.

Het NT woord voor zegenen geeft ook een mooie insteek. Eu-logeo betekent: goed-zeggen. (Net als het Latijnse bene-dicere.) Als je om Gods zegen bidt, vraag je God om je met het voedsel ook zijn goedheid te schenken. Als je God zegent, zeg je dat Hij goed is.

Tenslotte: zelfs al is zo'n gebed voor het eten snel, formeel en soms sleur -- zou je het daarom niet doen? Het is in elk geval een goede gewoonte. Jezus zelf deed het ook: Hij nam de zeven broden en de vissen, dankte en brak ze, en Hij gaf ze aan zijn discipelen en de discipelen gaven ze aan de scharen (Mat 15,36).