Meestal is het zo dat datgene wat God blij zou maken, precies in het straatje past van degene die het beweert. Dat geeft te denken. Ik kan ook wel een paar dingen verzinnen die ik goed vind, en daarvan beweren dat God dat fijner vindt dan dingen die anderen doen. Dan nog een paar bijbelteksten erbij. En klaar is kees. Ik ben de beste, want ik doe precies wat Hem blij maakt! En al die andere mensen maken Hem alleen maar verdrietig.
Volgens mij is het beter om het uitgangspunt bij de mens te nemen. Althans, voor zover het gaat om dingen die wij samen moeten doen, zoals kerkdiensten. De vraag wordt dan: wat is voor ons goed om te doen? En daarvoor zijn in de bijbel natuurlijk allerlei aanwijzingen te vinden. (Om nog maar eens een stokpaardje van stal te halen: ) God heeft ons in de bijbel een verzameling gebeden gegeven. Blijkbaar zijn die gebeden wat Hij voor ons het beste vindt. Daar moeten we dus mee aan de slag. En daarbij hebben we een grote eigen verantwoordelijkheid. We hebben niet voor niets verstand gekregen. We moeten dus niet voor alles wat we niet kunnen verdedigen God erbij halen.
Wat dat betreft sluit ik me dus bij kopjekoffie aan: de Bijbel is het kader.