GKV-moe

[dirigentje]

De laatste anderhalf jaar ben ik een beetje kerk-moe. Of, om precies te zijn GKV-moe. Op zich heeft dat weinig met de leer te maken, hoewel ik op bepaalde punten een andere mening ben toegedaan.

Het heeft meer te maken met onze in slaap gesukkelde gemeente. De starheid. De onverschilligheid. Het gebrek aan motivatie en enthousiasme onder de kerkleden. De hysterische vasthoudendheid aan tradities, vormen en gebruiken, die soms belangrijker worden geacht dan de bijbelse tegenargumenten. De hakken-in-het-zand mentaliteit. De oogkleppen. De intolerantie en liefdeloosheid. De arrogantie en gearriveerdheid. Deze verschijnselen doen zich voor bij predikant, kerkenraad en gemeente.
Jarenlang discussieren over futiliteiten terwijl de gemeente aan verwaarlozing lijdt. En het trieste is dat ik dat van heel veel mensen uit de gemeente hoor....

En ik ben het zooooooooo zat. Ik probeer te gaan. Omdat ik mezelf voorhoud dat ik niet voor de mensen ga maar voor God.

Maar ik ben allang de band met de GKV kwijt. Het begrip 'vrijgemaakt' zegt me uberhaupt al niets meer. Het lijkt onmogelijk om met elkaar beslissingen te nemen die de gemeente een niveau hoger zullen tillen. Men suddert maar door.
Dus zijn we bezig met activiteiten buiten het GKV stramien om. Praise-avonden, Alpha-cursussen, gospelconcerten en evangelisatieprojecten.

Maar toch.... het voelt alsof ik een deel van mezelf aan het verliezen ben. Net een soort huwelijk waarin je op elkaar uitgekeken bent. Sterker nog, waarin je je aan elkaar gaat ergeren.

Is er iemand die dit herkent? Ik ben benieuwd of wij de enigen zijn die aan chronische GKV-moeheid lijden. Nog benieuwder ben ik naar een remedie  

[elle]

Ehm... Naar Amsterdam zuid-west verhuizen. Heb ik ook gedaan en bevalt prima... (Aan de andere kant: we barsten nu al uit ons gebouw, veel meer kunnen we niet hebben.)

En wat serieuzer... Geen idee. Als ik nog zou wonen waar ik ben opgegroeid, zou ik waarschijnlijk inmiddels een andere gemeente hebben opgezocht. Dus ja: ik herken ten dele wat je dwars zit.
Maar ik heb 'mazzl' gehad, woon nu dus op prima plek met levendige en actieve GKv gemeente.

Je klinkt alsof je jarenlang je schouders eronder hebt gezet en dat tot nu toe de enige vooruitgang is dat het 'amen' gezongen mag worden.
Dat zou betekenen dat je al jaren lang je volop hebt ingezet voor die gemeente, en dat is prijzenswaardig. Aan de andere kant klink je zo depri dat bezinning op je plaats gewenst lijkt. Misschien word wel je elders geroepen... Lijkt me i.p. mogelijk.

[dirigentje]

Ahhhh, leuk. We hebben elkaar vast al eens gezien tijdens jullie 'vriendendiensten', die model hebben gestaan voor onze praise-avonden.

Je bevindt je inderdaad in een bevoorrechte positie. In gesprekken met jullie predikant heeft hij mij meermalen om de oren geslagen dat ik teveel vecht en te weinig 'geestelijk strijd'. Hij heeft waarschijnlijk gelijk. Ik ben een vechter en leef op prestaties. Des te moeilijker is het om het uit handen te geven en op te dragen aan Hem die er alleen voor kan zorgen dat harten opengaan.

Misschien wordt ik wel elders geroepen, maar aan de andere kant voel ik toch een zekere verantwoordelijkheid naar mijn eigen gemeente. Weglopen is niet makkelijk, maar blijven ook niet. Decisions, decisions........

[zidane]

Inderdaad wellicht verstandig om het eens in een andere plaats te proberen.
Ik weet de persoonlijke situatie niet, maar indien die situatie dat toelaat, waarom niet?
Ik was het een aantal jaren ook redelijk zat in de gemeente waar ik ben geboren en opgegroeid. Of nou ja zat......ik had het een beetje gezien daar. (Overigens niet alleen op kerkelijk gebied hoor).
Ik heb toen besloten te verhuizen en ben ergens anders gaan wonen. Iets waar ik nog zeker geen spijt van heb.

Wat ik daardoor een voordeel vind, is dat ik zaken ook anders ben gaan zien. In de tijd dat ik nog in mijn oude gemeente zat, zag ik daar met regelmaat alleen maar de negatieve kanten, en nu ik er weg ben en ervaring heb in een andere gemeente, ben ik in gaan zien dat mijn oude gemeente ook zeer zeker positieve kanten had. Ik kom uit een kleine gemeente, en nu ik in een grotere stadsgemeente zit, ervaar ik hier in de stad het gemeente zijn tamelijk weinig, iets wat ik bvb in mijn oude gemeente wel ervaardde.

Ik heb daardoor voor mezelf een belangrijke les getrokken en gezegd dat ik geen oordeel zal uitspreken over een kerkelijke gemeente, en ik zal dus zeker ook niet stellen, dat als ik in mijn oude gemeente was gebleven, ik dan van de kerk zou zijn gegaan.
Ik heb voor mezelf geleerd dat ik in elke gemeente uit moet gaan van positieve punten, en dat ik in mijn achterhoofd moet houden, dat elke gemeente ook zijn negatieve punten heeft. Alleen heeft elke gemeente die positieve en negatieve punten op een ander gebied.
Kort gezegd heb ik het dus op veel gebieden als zeer positief ervaren, dat ik heb besloten om in een ander deel van het land helemaal opnieuw te beginnen.
Wellicht is dat een goede tip!?

Overigens was ik toen ik die stap nam alleen, en weet ik vanzelfsprekend jou situatie niet.

[zidane]

elle, even off-topic, ben jij wel eens met E&R Retrachement meegeweest?

De vraag rees toen ik je naam zag, en jouw kerkelijke gemeente

[dirigentje]

Ik had de grote stap waarschijnlijk sneller gemaakt toen ik nog alleen was. Getrouwd en met twee kinderen doe je dat niet zo snel.....

[zidane]

Dat begrijp ik, vandaar ook dat ik duidelijk aangaf, dat ik alleen was, toen ik de stap nam.
Mijn idee was dus ook, als ik het wil, dan moet ik het nu doen.

Overigens, nog even een puntje, in de tijd dat ik alleen maar negatieve punten zag, heb ik een keer flink op mijn k....... gehad van mijn pa terwijl hij ook redenen had om negatief te denken.
Hij zei: je bent een grote jongen, dat je zo perfect weet, om alle negatieve punten er uit te halen, maar als je werkelijk zo'n grote vent bent, dan moet je ook de positieve punten er uit willen halen. Tsjakka.....dat is tamelijk hard bij mij aangekomen, en een hele stevige les voor mij geweest.
Iets waardoor ik dingen zoals in bovenstaand verhaal te lezen valt, anders ben gaan zien.

Maarrr.......dat is mijn verhaal, en dus niet bedoeld om te zeggen dat jij dat ook moet doen. Maar wellicht dat je wat kunt met bepaalde onderdelen.

[dirigentje]

Ha Zidane, dat is de les die ik ook geleerd heb van ds. Henno Smit uit Amsterdam. Hij hield me in onze gesprekken en emails voortdurend spiegels voor en daaruit heb ik geleerd dat ik zelf vaak dingen niet juist aanpak en verkeerd zie.
Natuurlijk, er is veel mis in de kerken. We zijn allemaal zondaars en allemaal afhankelijk van de Ene Verlosser. Maar ik heb lange tijd gedacht dat ik zelf mijn steentje bij moest dragen. Daar is niets mis mee, behalve wanneer dat gebeurt vanuit de visie: "Als God het niet doet, dan ga ik er zelf wel voor zorgen". Of: "De Geest werkt me niet snel genoeg". Hmmm... Als ik dat zo lees kan ik bijna niet geloven dat ik er zo over gedacht heb...

Ik heb mijn houding tov de gewenste verandering wel degelijk aangepast. En er is wel degelijk e.e.a. veranderd. Maar het lijkt er bij ons in de gemeente soms op dat elke stap vooruit twee stappen achteruit veroorzaakt.

Ik wil niet weg. Ik ben een jaar weggeweest, zoekende met vrouw en twee kinderen in evangelische bewegingen, CGK, Hervormde kerk etc... En op een of andere manier mis ik mijn 'eigen' gemeente toch. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat het allemaal zo 'eigen' is. Ik zit er al 36 jaar (pffffff).
Ik zou zo graag willen dat er dingen veranderen. Niet om de verandering, maar omdat ik er oprecht in geloof dat bepaalde zaken niet goed zijn. De traditie boven de bijbel stellen is m.i. verkeerd. Positieve vooruitgang tegenhouden op basis van emotionele argumenten is niet juist, hoe begrijpelijk ook.
En dan heb ik het nog maar helemaal niet over de uit elkaar vallende gemeente die ooit zo hecht was. De onverschilligheid. Het zijn zaken waar ik zeer slecht tegen kan en mijn manier van 'bestrijden' is tot voor kort ook fout geweest.

Het lijkt inderdaad net een soort huwelijk waar de pit uit is. Maar zou ik de goede tijden wel aanvaarden en consumeren terwijl ik in de mindere tijden de gemeente vaarwel zou zeggen? Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik menselijkerwijs de handdoek allang in de ring heb willen gooien.

Maar ik doe het niet.
Ik doe het niet.
Nog niet.
Toch?

[Zwever]

Waar denk je dat God je wil hebben?

Die vraag is niet 1-2-3 beantwoord maar geeft misschien wel meer richting aan je zoektocht. En ook geeft het motivatie als je je zoektocht volbracht hebt, tenminste, wel bij de mensen die ik ken...

[bela]

Tuurlijk ga je de doek niet in de ring gooien!!! En waarom niet omdat God je roept.
Het is heel herkenbaar wat je noemt dat je moe van de kerk wordt. Wordt ik ook weleens/vaak.
Ik wordt moe op een hele andere mannier; ik wordt zo moe van al het doenerige, alphacursus,liturgievernieuwing/ veranderingen de drammerigheid erover van beide kanten, je dwingend opreoepen tot evangelisatie en nog veel meer.
Je kunt er stevig van balen en verdriet over hebben maar is het niet zoals in een gezin. Je baalt van je broer/zus kijkt elkaar soms tijden niet aan maar bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Verder wordt er ons vanuit de bijbel geleerd dat de kerk als een lichaam is. Trek deze vergelijking eens door jou hoofd wil wel maar je benen niet levert wel frustatie op maar je zult je moeten aanpassen en therapie doen voor je benen om die misschien weer wat meer gangbaar te maken.
Laten wij toch met elkaar gaande blijven in de kerk en elkaar op sleeptouw nemen op de weg de die Here ons wijst en dat is een lastig smal pad en de ene durft nou 1 x makkelijker van een zwarte steile bobbelige skipiste af dan de ander die houdt alleen van de gebaande wegen en voelt zich daar veilig.
 
Dus de remedie is volhouden en bidden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[elle]

Dirigentje.. Je lijkt erg je best te hebben gedaan en lijkt meer dan eens teleurgesteld te zijn. Je zegt dat je je eigen wensen hebt leren relativeren maar dat je toch denkt dat verandering nodig is. Lijkt me een bijzonder lastig parket!

Denkt je vrouw er net zo over als jij? Is zij ook gemeentemoe?

Misschien moet je een hele andere aanpak proberen. Niet middels commissies en gemeentevergaderingen enzo, maar via koffie en catechesatie.
Nodig na de kerk steeds andere mensen uit op de koffie, en start een goed gesprek met ze. Niet per se over veranderingen, maar laat zien dat je nadenkt ofzo. En probeer de jeugd te mobiliseren, zodat op termijn er wel verandering mogelijk is.
Als het niet via de officiele weg mogelijk is, probeer het dan op een andere manier.

off-topic: eind vorig jaar speelde ik de blonde koffiemiep na de vriendendiensten. En nee, 'k heb nog nooit iets met E&R van doen gehad . /off-topic

[Hiedeen]

quote:

op 10 Feb 2004 20:29:57 schreef elle:
Misschien moet je een hele andere aanpak proberen. Niet middels commissies en gemeentevergaderingen enzo, maar via koffie en catechesatie.
Nodig na de kerk steeds andere mensen uit op de koffie, en start een goed gesprek met ze. Niet per se over veranderingen, maar laat zien dat je nadenkt ofzo. En probeer de jeugd te mobiliseren, zodat op termijn er wel verandering mogelijk is.
Als het niet via de officiele weg mogelijk is, probeer het dan op een andere manier.

Lijkt me een goede methode. Er zijn vast nog wel een heleboel mensen in jouw gemeente die jouw moeiten (grotendeels) kunnen delen. Ga gewoon informeel met ze praten, niet meteen om ze te mobiliseren om allerlei veranderingen door te voeren, maar om besef en betrokkenheid te krijgen van de moeiten en lastige situaties waar je tegen aanloopt. Je bent zeker weten niet de enige. Praat er eens met jongeren over, er zijn meestal genoeg jongeren die dit herkennen en aan de slag willen in hun gemeente. Niet om liturgische oid veranderingen, maar om meer gemeente-zijn, betrokkenheid, eenheid. Zoiets moet groeien, veel tijd voor nodig, veel gebed, veel volhouden. (ik spreek uit eigen ervaring - GKV Ede-Noord). Het kan altijd beter, maar ook in andere gemeenten zijn altijd moeiten.
Laten we ons richten op kernzaken, teruggaan naar de Bijbel, hoe waren de eerste christengemeenten daar? In Handelingen nog heel positief, maar de gemeenten waar Paulus brieven aan schrijft kampen al met allerlei problemen. Die problemen zijn zelfs nu herkenbaar. Toch roept Paulus ropet ons op om één Lichaam te zijn, met Christus als Hoofd. Liefde is het kernwoord. Alles tot eer van God, en het belang van de ander.
Ik wens je veel kracht toe, veel zegen, veel doorzettingsvermogen. Ik zal voor jou en jullie gemeente bidden...!

Tip: zijn er actieve jongeren in jullie gemeente? www.tijdvooractie.nl. Een organisatie die jongeren actief wil maken binnen gemeenten om betrokkenheid en eenheid te creëren.

[elle]

Ga niet alleen koffie delen met 'gelijkgestemden', maar met iedereen. Dat voorkomt dat mensen te snel over je gaan oordelen.
En als je met een zeker iemand niet kunt opschieten, is het vaak extra handig/verstandig om zo 'n iemand uit te nodigen.

[Hiedeen]

quote:

op 10 Feb 2004 20:59:32 schreef elle:
Ga niet alleen koffie delen met 'gelijkgestemden', maar met iedereen. Dat voorkomt dat mensen te snel over je gaan oordelen.
En als je met een zeker iemand niet kunt opschieten, is het vaak extra handig/verstandig om zo 'n iemand uit te nodigen.

Dank voor deze waardevolle toevoeging!

[jaap2]

Mijn best GKV zusters en broeders, wie inspireert jullie nog? Wat daagt jullie nog uit?

Als ik samen ben met een br/zr en we hebben het goed. Dan word ik gevoed. Gemeenschap der heiligen. Misschien help ik de ander om morgen te halen en vandaag heilig te leven. Verder kijken is niet nodig, want morgen kunnen we hetzelfde doen/zeggen/beleven.
Als ik samen ben met een br/zr en we hebben het goed dan heeft God daar plezier in, dan eren we God.
Deze vorm van gemeenschap der heiligen daagt me uit en inspireert me. Kerkdiensten (sorry erediensten, diensten bedoeld tot eer van God) veel minder. Zo voorspelbaar. Platgetreden paadjes. Snelle exegeses. Veel boze vingertjes naar het verbondstuig. Daar knap ik nog eens op af.

[bela]

Ja wat daagt je uit
Goede vraag!  Een goede eredienst waar God centraal staat en niet de mens , waarin  we leren dat we klein en nietig zijn ps 103 waar we leren hoe groot en machtig God is wat Christus heeft gedaan voor ons hoe de HG ons helpt en inspireert dat daagt uit  en natuurlijk de gemeenschap der heiligen wat jij noemt als met andere christenen spreekt over je geloof wat het voor jou betekend en waar jou pijnpunten liggen in de dienst aan de Here. Dan kun je het natuurlijk ook goed hebben en de Here daar mee dienen en grootmaken.
Dat laatste is vlgs mij de taak van alle mensen hier op aarde de Here dienen en Hem vereren.

[jaap2]

Van heilig leven word je nooit moe.

Ook niet GKV-moe?

[Wilhelmina]

quote:

op 11 Feb 2004 08:31:24 schreef jaap2:
Van heilig leven word je nooit moe.

Ook niet GKV-moe?

Is dat hetzelfde dan?

[jaap2]

quote:

op 11 Feb 2004 08:50:34 schreef Wilhelmina:
Is dat hetzelfde dan?

Je vraag zou terecht zijn als ik geen vraagteken had gebruikt.

Heilig leven, daar verlang ik meer en meer naar.

GKV-moe dat ben ik zeker. Zou het overgaan op aarde?

[Jelle]

Dirigentje ik herken veel zaken die je noemt.
Wij, ik en mijn vrouw en drie kinderen hebben de beslissing genomen om te verhuizen en om nieuw te beginnen.
Wat zijn we blij dat we die beslissing hebben genomen, wat een opluchting dat bepaalde zaken niet kon in onze vorige gemeente, maar in deze gemeente  heel normaal is.
Maar er zijn ook mensen  die graag alles bij het oude willen houden die waren in onze vorige gemeente in de meerderheid jong en oud je kon er geen kant mee op dat is best wel vervelend.

[jaap2]

quote:

op 11 Feb 2004 11:23:32 schreef Jelle:
Dirigentje ik herken veel zaken die je noemt.
Wij, ik en mijn vrouw en drie kinderen hebben de beslissing genomen om te verhuizen en om nieuw te beginnen.
Wat zijn we blij dat we die beslissing hebben genomen, wat een opluchting dat bepaalde zaken niet kon in onze vorige gemeente, maar in deze gemeente  heel normaal is.
Maar er zijn ook mensen  die graag alles bij het oude willen houden die waren in onze vorige gemeente in de meerderheid jong en oud je kon er geen kant mee op dat is best wel vervelend.

Ik respecteer je standpunt.
Ik vermoed dat je geen andere uitweg zag.
Ik begrijp dat de nieuwe gemeente een werkzame oplossing is.

Vraag: heb je ook overwogen dat God misschien jou iets wilde leren in je vorige gemeente? Bijvoorbeeld hoe heilig te leven in een/die moeilijk situatie?

[Wilhelmina]

quote:

op 11 Feb 2004 09:42:14 schreef jaap2:
[...]


Je vraag zou terecht zijn als ik geen vraagteken had gebruikt.

Heilig leven, daar verlang ik meer en meer naar.

GKV-moe dat ben ik zeker. Zou het overgaan op aarde?

Ik weet het niet. Ik herken er wel iets van, ook in de evangelische kerk.
Wat wel een verschil maakt is dat je het beter volhoudt als je je gewoon in gaat zetten, wat betreft je tijd én je financien ( tienden). Dat geeft je toch meer betrokkenheid, en het gevoel dat het jouw kerk is.
Helaas liep ik in de gereformeerde kerk tegen zo veel barrieres op, ik wilde zo graag méér, dat wij, en niet in de laatste plaats voor het welzijn van onze kinderen, hebben moeten kiezen voor een overstap naar een evangelische gemeente.
Dat had in ieder geval tot gevolg, dat we met grote vreugde weer naar de kerk gingen, en onze kinderen nooit meer uit hoefden te leggen waarom het toch zo goed was om tóch naar de kerk te gaan ( als ze echt geen zin meer hadden)

Voor ons is het wel goed geweest, en nee, ik heb nooit gedacht dat God ons iets wilde leren door in een kerk te blijven, die het werk en de persoon van de Heilige Geest zo onbelangrijk vonden voor deze tijd. Wij hadden juist het idee voor God te kiezen door deze moeilijke beslissing te nemen. We waren nogal aktief in die kerk, en last but not least het kostersechtpaar én ouderling.

[jaap2]

quote:

op 11 Feb 2004 14:50:08 schreef Wilhelmina:
[...]

Ik weet het niet.
....
We waren nogal aktief in die kerk, en last but not least het kostersechtpaar én ouderling.

Je verhaal is voor mij heel helder en begrijpelijk.

Ik zit zelfs in een andere situatie. Onze kinderen zijn al enige tijd het huis uit.
Toen ze nog thuis waren hebben we ze positief kritisch kunnen opvoeden. Soms hebben we ze moeten beschermen tegen negatieve invloeden in de kerk en met name de kerkenraad.
Zo hebben ze in de kring van het verbond (met name van familie en gemeente) het geloof in Jezus Christus en die gekruisigd aangenomen.
Zo hielden we het toen vol.

Vandaag is onze kijk breder en meer onderscheidend.
Ik verwacht meer, bewuster. Ik heb moeite om positief te zijn.
We houden ons vast aan het woord van Jezus: waar twee of drie in mijn Naam zijn daar ben Ik. Vrienden zijn heel erg belangrijk. Tijd voor een regelmatig te bezoeken huiskring heb ik niet. Dat lijkt me overigens wel wat.
Het 2 of 3 verhaal ervaar ik dus vaker buiten het kerkgebouw dan er in.
En als ik dan preken hoor die de indruk wekken dat veel predikanten weinig geleerd hebben de laatste tien jaar dan word ik nog meer GKV-moe.

Voor ons geldt zo wel dat
- het vele wat ik daarbij mis en
- de pijn die ik vanwege onbegrip ervaar
me helpt om heilig te leven.

[Wilhelmina]

quote:

op 11 Feb 2004 15:13:30 schreef jaap2:
[...]

 Tijd voor een regelmatig te bezoeken huiskring heb ik niet. Dat lijkt me overigens wel wat.
.

Het staat er zo even tussendoor, maar ik zou je willen adviseren op deze zin te kauwen en te herkauwen.
Heb jij je tijd zo vol gepland met andere ( vast ook héél belangrijke )  zaken, dat het bezoeken van een gebeds of bijbelstudiekring echt niet tot de mogelijkheden behoort? Zou het niet tijd worden om je planning van je dagelijkse bezigheden eens eerlijk met God te bespreken?
Er staat niet voor niets in de bijbel dat het niet handig is je schatten op aarde te verzamelen.
Juist in deze tijd is het van onschatbare waarde om alle tijd, energie én financien aan God terug te geven, en er ernst mee te maken er achter te komen, wat God met ons leven wil.
Als je echt verlangen hebt om een kring te bezoeken, mag je God om zijn goedkeuring vragen, en een eventueel wonder om dat mogelijk te maken.

[dirigentje]

Iedereen bedankt voor de tips, het meedenken en de stof tot nadenken....

De vraag of God ons wellicht iets wilde leren, bijvoorbeeld hoe heilig te leven in een moeilijke periode (dus een beproeving) is natuurlijk de revue gepasseerd.
En ik denk dat je daar geen antwoord op krijgt. God stuurt je geen brief met daarin wat je doen moet, hoe je het doen moet en wanneer. Was dat maar waar, dat zou de boel een stuk makkelijker maken

Maar als je je in dit soort vragen gaat begeven, dan moet ook de vraag langskomen: "Is het God die wil dat ik blijf -laat je gemeente niet in de steek en zet je gaven in die je van Mij hebt gehad-, of is het satan die wil dat ik blijf -blijf nog maar een paar jaar, dan gaat het geloof en het kerkelijk leven je steeds meer tegenstaan-?"

Uiteindelijk gaat het er toch om hoe je de zaken ervaart. Kant-en-klare antwoorden hierop kun je niet rechtstreeks uit de bijbel halen, maar ervaar je door gebed en meditatie. En als die antwoorden nou iedere dag hetzelfde waren, dan hadden we misschien al een beslissing genomen. Maar de ene dag denk ik dit, de andere dag weer dat. Ik hink op twee gedachten en schijn beide oplossingen niet bevredigend te vinden.

Natuurlijk gaat het erom dat God grootgemaakt wordt in de diensten. En ik spreek niet tegen dat dat gebeurd. Maar ik wil ook blij kunnen zijn in de kerk. De kerk zou geen 'moeten' moeten zijn, maar 'mogen'. Wanneer ik iedere zondag weer anderhalf uur lang ingepeperd krijg hoe slecht ik ben, hoe nietig ik ben en hoe zondig en waardeloos, dan ontstaat er een totaal vertekend beeld.
Ik wil mezelf niet achter Christus verschuilen als een bang insect voor Gods troon. Dat leert Hij ons ook niet. Ik mag aan de hand van Christus gaan, ik ben naar Zijn beeld geschapen. Ik ben een parel in Gods hand, omdat Hij zo'n enorm hoge prijs voor mij heeft betaald. Dat is ook het beeld dat ik mijn twee kinderen mee wil geven in deze jonge fase van hun leven. Als ik dat bij ons in de gemeente niet ervaar, dan begrijp je misschien iets van mijn frustratie.

En ik realiseer me wel degelijk dat het nergens Utopia is....

[jaap2]

quote:

op 11 Feb 2004 15:26:41 schreef Wilhelmina:
Het staat er zo even tussendoor, maar ik zou je willen adviseren op deze zin te kauwen en te herkauwen.
....

            

Goed te ervaren dat je een broeder, een zuster hebt die voor je zorgt. Zalf!

Wees er overigens zeer zeker van dat het zinnetje niet als een tussendoortje geschreven werd. Het waar 2 of 3 in mijn Naam daar ben Ik staat wat beterft de praktijk van het volhardende leven door de Geest van Christus vooraan. Dat bijtanken is meer waard dan een niet-inspirerende kerkdienst.

[jaap2]

quote:

op 11 Feb 2004 15:28:00 schreef dirigentje:
Iedereen bedankt voor de tips, het meedenken en de stof tot nadenken....

De vraag of God ons wellicht iets wilde leren, bijvoorbeeld hoe heilig te leven in een moeilijke periode (dus een beproeving) is natuurlijk de revue gepasseerd.
En ik denk dat je daar geen antwoord op krijgt. God stuurt je geen brief met daarin wat je doen moet, hoe je het doen moet en wanneer. Was dat maar waar, dat zou de boel een stuk makkelijker maken

            

Ga niet niet te vlug? Als ik ontspannen ben, dan zie ik soms iets nieuws in een bijbeltekst, dan begrijp is soms een bijbeltekst. Ik denk dat God me dan iets laat zien. De Geest laast je iets zien. Heb jij dat ook wel eens?

[jaap2]

quote:

op 11 Feb 2004 15:28:00 schreef dirigentje:
Natuurlijk gaat het erom dat God grootgemaakt wordt in de diensten. En ik spreek niet tegen dat dat gebeurd. Maar ik wil ook blij kunnen zijn in de kerk. De kerk zou geen 'moeten' moeten zijn, maar 'mogen'. Wanneer ik iedere zondag weer anderhalf uur lang ingepeperd krijg hoe slecht ik ben, hoe nietig ik ben en hoe zondig en waardeloos, dan ontstaat er een totaal vertekend beeld.

            

Ik zat afgelopen zondag in een GKV-dienst waar zondag 32 behandeld werd. Daar begint in de HC het derde stuk van de dankbaarheid.
2/3 van de preek ging over mijn ellende en verlossing. Volgens mij gingen daarover ZD 2 t/t 30. Met ZD 1 kom je daar waar dat eerste toe leidt: vandaag al een beetje een nieuw leven, heilig leven, wandenlen door het Licht, zelf het licht v/d weereld zijn. Met mijn leven God en mijn omgeving tonen dat ik van Christus ben. En zo ook anderen voor Christus winnen. Maar daarover geen woord.
Ik word er GKV-moe van.

[Qohelet]

quote:

op 11 Feb 2004 15:56:32 schreef jaap2:
[...]
Ik zat afgelopen zondag in een GKV-dienst waar zondag 32 behandeld werd. Daar begint in de HC het derde stuk van de dankbaarheid.
2/3 van de preek ging over mijn ellende en verlossing. Volgens mij gingen daarover ZD 2 t/t 30. Met ZD 1 kom je daar waar dat eerste toe leidt: vandaag al een beetje een nieuw leven, heilig leven, wandenlen door het Licht, zelf het licht v/d weereld zijn. Met mijn leven God en mijn omgeving tonen dat ik van Christus ben. En zo ook anderen voor Christus winnen. Maar daarover geen woord.
Ik word er GKV-moe van.

            

Is het niet ironisch -- verschillende predikanten hebben me verteld niet te veel te willen preken over de christelijke levensstijl, want dat wordt zo gauw wettisch. Liever leggen ze de nadruk op het feit van de genade verlossing uit onze ellende. Dat is immers de kern?

In dat laatste hebben ze gelijk. In dat eerste niet, en ik denk dat jouw klacht aangeeft wat er mis is. Je wilt handvatten hebben voor een christelijke levensstijl, een bemoedigende aanwijzing, kracht voor elke dag. Het is niet genoeg om alleen te wijzen op het feit van de verlossing. Natuurlijk moeten preken niet wettisch worden, d.w.z., ze moeten je geen nieuw juk opleggen. Evenmin moeten ze activistisch zijn. Maar je mag verwachten dat de bijbelse oproepen en aanwijzingen aan de verloste christen voor het voetlicht komen. Hoe kan ik God maximaal dienen?

Misschien is je predikant bang dat de gemeente zich te weinig bewust is van de betekenis van de verlossing. En dat is een voorvereiste voor de prekenserie over zdd 32-52, over wet en gebed. Niet voor niets vraagt de Catechismus: nu wij verlost zijn van zo diepe ellende, hoe kunnen we dankbaar leven?

Enne, geef je predikant even kans tot volgende week. Zondag 33 is praktischer (om over het vervolg nog maar te zwijgen). Misschien heb jij meer aan de volgende catechismuspreek.

[dingo]

quote:

op 11 Feb 2004 15:56:32 schreef jaap2:
Ik zat afgelopen zondag in een GKV-dienst waar zondag 32 behandeld werd. Daar begint in de HC het derde stuk van de dankbaarheid.
2/3 van de preek ging over mijn ellende en verlossing. Volgens mij gingen daarover ZD 2 t/t 30. Met ZD 1 kom je daar waar dat eerste toe leidt: vandaag al een beetje een nieuw leven, heilig leven, wandenlen door het Licht, zelf het licht v/d weereld zijn. Met mijn leven God en mijn omgeving tonen dat ik van Christus ben. En zo ook anderen voor Christus winnen. Maar daarover geen woord.
Ik word er GKV-moe van.

            

Er zijn tijden geweest dat ik ook vreselijk GKV-moe werd en vervolgens vrolijk aan het shoppen ben geweest. En alhoewel dat erg leerzaam is geweest ben ik uiteindelijk toch weer in de GKV teruggekeerd. De ervaring leerde me namelijk dat in elke kerkelijke gemeente er menselijke problemen waren (wat ik uiteraard al wist) maar dat de manier waarop je zelf in die problemen staat en hoe je met die problemen omgaat bepaald of je er moe van wordt.

Ik was op een gegeven moment zo ver dat ik van mezelf moest toegeven dat het van twee kanten moet komen nl. van mezelf en van die ander(en).

Ik word ook nu nog wel eens moe van sommige mensen, maar weet al van te voren dat ze zijn zoals ze zijn, en ben er dus op voorbereid.

En als die preek van de dominee me niet bevalt en het belangrijk genoeg is dan zal die dominee dat ook van me horen hetzij in persoon hetzij via email, hij is tenslotte ook maar een mens.

Tenslotte nog een nadenkertje voor iedereen: waarom is het zo makkelijk om 5 negatieve eigenschappen van iemand op te noemen en waarom is het zo moeilijk om 5 positieve eigenschappen te noemen.

(En nee ik ben nog steeds niet het toonbeeld van geduld maar alles kleine beetjes helpen.)

[jaap2]

quote:

op 12 Feb 2004 23:25:52 schreef dingo:
Er zijn tijden geweest dat ik ook vreselijk GKV-moe werd ....

            

Beste Dingo,

Dank voor je bijdrage, die ik typeer als relativerend zonder bagatelliserend te zijn.
Ik herken op meer dan één punt er iets van mezelf in.

1. Dat neemt niet weg dat ik me vandaag grote zorgen maak over de toekomst van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt).
Ik doel dan niet op allerlei zaken als gezangen, liturgieën, enz. Dat zijn goede zaken, maar die zouden ook kunnen afleiden van de eventuele diepere problemen.
De vraag is wat maakt allemaal GKV –moe, en wat is daarvan wezenlijk, bepalend voor de toekomst.

2. Vanmorgen viel me het ingezonden in het ND van het duo Glas/Markerink op, waar het gaat over predikanten die structureel bijdragen aan:
- inspirerende prediking
- opleiden in pastoraat en evangelisatie
- en die zelf meedoen als gewoon gemeentelid.
Dit lijkt me een goed diepte medicijn tegen GKV –moeheid. Waar dat zo is zou onder aanroeping van God om zijn hulp de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) over 5 jaar weer meer toekomst hebben, en zo meer betekenis voor de wereld?

[jaap2]

quote:

op 12 Feb 2004 22:18:04 schreef Qohelet:
Is het niet ironisch -- verschillende predikanten hebben me verteld niet te veel te willen preken over de christelijke levensstijl, want dat wordt zo gauw wettisch. Liever leggen ze de nadruk op het feit van de genade verlossing uit onze ellende. Dat is immers de kern?

            

Dank voor je (hele) reactie.
Wat betreft het citaat het volgende:
Ik weet dat dit vaker voorkomt. Uit reactie op ledenverlies door de achterdeur naar de evangelischen.
Angst is een slechte raadgever. Deze angst lijkt me een groot gevaar voor de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt).
‘Christus centraal’ ja, maar wel met een doel: heilig leven, vandaag ten dele, straks volkomen en onvermoeid.