Beste Nijn, goeie vraag: ik voel me wel aangesproken (door de vraag). Hoe beleef ik de zondag... Ja, ik mis de zondag, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik mis geregeld iemand die me toespreekt. En als iemand me toespreekt - laat ik maar even bij een prekende collega blijven - ben ik al te vaak te kritisch. Ik vind het dan net niet raak, onpastoraal, abstract, waar-maar-wat-moet-je-ermee, enz. Gevolg: teleurstelling, kwaadheid, verdriet. Mens als ik ben. Ik probeer me dan maar te oefenen in het oppikken van de krenten uit de pap. Gekoppeld aan deze oefening: besef-van-m'n-eigen-beperktheid. Ik kan je verzekeren dat het op een vrije zondag wel eens een harde les is.
En als het lukt een mooie les. Per slot van rekening blijft het natuurlijk wonderlijk uniek: een sprekende God. En het werkt ook. Gehoorde woorden hebben - iig bij mij - meer impact dan gelezen woorden. Dat Israel moest leren luisteren ipv kijken, daar begin ik zo langzamerhand dan wel iets van te begrijpen.
Gelukkig heb ik wel een hele week om (te proberen) zelf eerst goed te luisteren naar God bij het maken van een preek.
