quote:
op 18 Feb 2004 19:48:36 schreef Peter:[...]
Bij Bach heb ik wel een 'leerproces' moeten doormaken. Ik vond het vroeger ook 'saai', 'wiskundig', maar na verloopg van tijd, door steeds meer er naar te luisteren, leer je het waarderen. Het is dan net als je het 'kwartje ineens valt'; je ziet (hoort) ineens de ontroerende schoonheid van zijn muziek.
Dus, Arend, nothing to worry about, this is just a phase you're going through.
PS Het komt trouwens voor dat zeer jonge kinderen compleet gebiologeerd zitten te luisteren naar Bach's partita's en inventionen.
Nou, ik vind Bach wel mooi. Erg prachtig, ik kan bijzonder genieten van bv de Brandenburger Concerto's of de orgelwerken van deze meester.
Alleen, ik denk niet dat ik een Bach-persoonlijkheid ben. BAch is altijd evenwichtig, motiveert alles, en zelfs de emoties in zijn muziek zijn gecontroleerd. Dat vind ik lastig.
Als ik daartegenover dan Händels Messiah zet... Bv eerst het indrukwekkende 'Hallelujah', gevolgd door dat héél ingetogen 'I know that my redeemer liveth', dan schiet ik vol. Dat kan gewoon niet mooier.
In de muziek van Bach klinkt een haast wiskundige hang naar technische perfectie door. Bij Händel proef je de rauw beleefde werkelijkheid. Ik heb de Messiah nog nooit in het echt gehoord, (heb wel een goede Hamonia Mundi-opname), maar als er een muziekstuk is dat je écht meeneemt in alle facetten van Christus' leven op aarde, dan is het de Messiah wel.
Bij Bach laat je je zakken in een warm bad van welbehagen, Händel smijt je in een kolkende rivier vol emoties. De ene keer een stroomversnelling, de andere keer een rustig stromend beekje. dat past meer bij mijn persoon.
// maar je hebt gelijk, ik ben 22 en er kan nog heel wat veranderen
