Dit is trouwens het originele artikel (engels).
Het onderzoek, dat als titel "Conspicuous Compassion" heeft, beweert dat dit reacreatief rouwen in de plaats gekomen is voor instituten zoals familie, kerk en buurt. Recreationeel rouwen is een religie voor de eenzamen in de menigte, die niet langer lid is van vaste verbanden zoals kerken.
Het neerleggen van teddyberen en bloemen zijn riten, de minuten stilte zijn in de plaats van literugie en bijeenkomst gekomen. Maar deze verbanden zijn nep en cynisch.
Herkenbaar?
De bron van het onderzoek is dit boek:CONSPICUOUS COMPASSION
Patrick West
£7.50, 79 pp, February, 2004
ISBN 1-903 386-34 9
Patrick West argues that wearing coloured ribbons, strapping red noses onto the front of your car, signing internet petitions, and carrying banners saying 'Not In My Name' are part of a culture of ostentatious caring which is about feeling good, not doing good. The three Cs of modern life - compassion, caring and crying in public - show not how altruistic we have become, but how selfish. West attributes these hollow expressions of public caring to the decline of those institutions which formerly provided a framework for and gave a sense of meaning to people's lives: the family, the church, the nation and the neighbourhood.
