In de Rails stond laatst een interview met die gast van Spinvis wat ik er heb uitgescheurd, en nu zal ik daar wat fragmenten van overtypen voor de liefhebbers.
De muziek
Hij zegt: "Ik ben drummer, die roots verloochen je niet. Als ik een ritme heb, loop ik naar boven, neem het op en zet het stukje in de computer een paar keer achter elkaar -- samplen. Door de herhaling krijg je cadans. In mijn computerinstrumenten hoor je niet de vingers die uitschieten of het getik van een strijkstok. Ik laat dan de hoboïst of een violist langskomen dan lééft de muziek.
Het móet misgaan in de liedjes, dat is mooi."
Als er een brommer door de straat rijdt tijdens het opnemen laat hij het op de band staan want dat vind hij prachtig. Hij liet het zelfs vijf keer terugkomen op de band.
Hij zingt niet, hij praatzingt. Dat is niet erg zegt hij, want: "dat werkt wel ontroerend".
Weet je waar zijn formidabele songteksten vandaan komen?
Wanneer hij door het winkelcentrum loopt en hij hoort iemand iets zeggen; "Ronnie gaat naar huis", dan wil hij dat gebruiken voor een nieuw lied. hij plakt er "het spook is uit zijn hoofd" achter, en dan gaat hij pas bedenken waar het lied overgaat.
(het lied ging uiteindelijk over een jongen die net uit het gesticht komt...)
Hoe begon hij?
"Nachtenlang achter de commodore-64-computer, en maar blowen" je verdwaalt in je fantasie. Hij vroeg zich af hoe lang hij nog zo door ging blijven prutsen... "
Op zijn dertigste werd hij vader en was hij gedwongen vroeg op te staan.
Wat is de spannende theorie achter de naam Spinvis?
Hierop antwoordt dhr met volle overtuiging: "Dat vind ik leuk klinken".
Hij wordt gelukkig van complimenten die hij krijgt, bv die van een moeder van een autistisch kind " mijn kind luistert alleen maar naar jouw liedjes, het haalt hem uit zijn isolement".
Waarschijnlijk om het interview wat diepgang te geven vroeg de interviewer wat hij nou de zin van het leven vond, hij antwoordde met:
"De zin van het leven bestaat eigenlijk niet. Ik kan er ook niks aan doen, je bent niets meer dan een tijdelijk voertuigje voor je genen. Ik vind het ook een kinderlijke fantasie om te geloven in het eeuwige leven, maar dood fascineert me wél".
Laten we het hier maar even op houden
Uit de Rails van vorige maand
