Lost in TranslationGisteren weer eens met een van de chiefs (Pulpeet) van dit forum op stap geweest. Zoals altijd zocht ik de film uit. Meestal gaat dit goed, zo ook gisteren. Na het zien van ‘Lost in Translation’ snap ik perfect hoe m’n broer zich moet voelen in Bangkok. Het enige wat niet goed ging, is dat ik weer eens niet had gedacht aan het feit dat de treinen ’s avonds om het half uur gaan. Van het plan om voor de film nog even een biertje te pakken, kwam dan ook niks terecht.
De film die we hebben gezien is
Lost in Translation, van Sofia Coppola (de dochter van Francis Opel ehh Ford.) Sofia Coppola had ooit een rol in ‘The Godfather III’ maar heeft als regisseur meer succes dan als actrice. Haar eerste film, ‘The Virgin Suicides’, vond ik erg goed, ik heb ‘m onlangs zelfs op dvd gekocht. Sofia kreeg vorige week een Oscar voor ‘Lost in Translation’ in de categorie ‘beste originele script’ en Bill Murray greep net naast het felbegeerde (denk ik zo) beeldje in de categorie ‘beste mannelijke hoofdrol.’
Het verhaal van ‘Lost in Translation’ stelt eigenlijk weinig voor. Bob Harris, een acteur op leeftijd, is in Tokyo voor de opnamen van een whisky-commercial, waarvoor hij schandalig veel geld vangt. Uit telefoontjes met z’n vrouw blijkt dat Bob geen gelukkig huwelijk heeft, het mens luistert totaal niet naar ‘m. ’s Nachts kan hij niet slapen en daarom hangt hij maar wat verloren aan de bar.
Ook het dromerige meisje Charlotte (Scarlet Johansson) is een beetje eenzaam. Haar man is fotograaf en is vaak op reportage. Het is duidelijk dat hij haar ziet als last. In haar eentje slentert Charlotte door Tokyo. Net als voor Bob is de taalbarrière een probleem. Daarom komt het beiden heel goed uit dat ze elkaar ontmoeten in het hotel. Ze vinden elkaars gezelschap prettig en er ontwikkelt zich een bijzondere band tussen de twee.
‘Lost in Translation’ is een originele en fijnbesnaarde combinatie van drama, romantiek en comedy. Er wordt veel aan het oordeel van de kijker overgelaten, wat ik persoonlijk wel prettig vind. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers wordt nooit een clichématige platvloerse toestand, hoewel overduidelijk is dat ze verliefd op elkaar zijn. Maar ja… allebei getrouwd en een leeftijdsverschil waar je u tegen zegt…
Of het nu komt door mijn westerse arrogantie of onwetendheid weet ik niet, maar persoonlijk moest ik vaak lachen om de manier waarop de mallotige Japanners worden neergezet (zo blijken die lui dol te zijn op karaoke.) Het leek wel of ze van een andere planeet kwamen. ‘Lost in Translation’ is ook een sfeervolle film, met mooie plaatjes van de metropool Tokyo, met zijn duizelingwekkende hoeveelheid neonreclames. De ideale stad om je doodongelukkig te voelen, zeker als je geen kip kan verstaan.
In ietwat weemoedige toestand verlieten Pulpeet en Pleun de bioscoop. Echt een positief einde heeft de film namelijk niet, hoewel dat maar goed is ook want een typisch Hollywood-slot had Lost in Translation om zeep geholpen.
