Maurits schreef in dit topic een lange reply ik hier onder opnieuw neerzet om de discussie in het oude topic rustig door te laten gaan. 
Ik heb geprobeerd om dit stuk onder de aandachte krijgen op een ander manier, maar dat is me niet gelukt. Daarom dan maar zo. Ik wil ook proberen dit stuk te plaatsen op godfashion.nl. Omdat ik benieuwd ben naar wat mensen werkelijk vinden van mijn bijdrage. Technisch: ik dacht dat dit topic wel de geschikste was om deze erbij te plaatsen. Schrik niet terug van de lengte. Heb je een reactie aan mij persoonlijk mail dan ff.
---
Graag zou ik met dit stuk een duit in het jongerenkerkzakje willen doen. Dat doe ik omdat er twee dingen misgaan: de discussie is verplaatst binnen enkele weken van de bezoekers, bewonderaars en bekritiseerders naar een discussie die gevoerd wordt op theologisch niveau en door theologen. Terwijl ik nu juist zo benieuwd ben naar de gefundeerde mening van de doelgroep.
Vanuit die motivatie wil ik als bovenkant van deze doelgroep proberen mee te praten. Ik wil proberen in dit artikel een – naar alle waarschijnlijkheid – onvolledige analyse te geven van het fenomeen jongerenkerk. Ik wil me dus niet uitdrukkelijk voor of tegen gaan uitspreken, maar zoeken naar de context waarbinnen de jongerenkerk en andere soortgelijke initiatieven zijn ontstaan en zouden kunnen doorgroeien.
Dat betekent onverhoopt een herhaling van een aantal zetten, maar volle duidelijkheid: dit is niet om voor- of tegenstanders verder uit elkaar te drijven, maar juist om hun eigen zienswijze te belichten vanuit meerdere perspectieven.
Na deze lange aanloop wil ik beginnen met een ervaring die ik laatst heb gehad: ik had een goede nacht geslapen en was nog wat aan het nadutten toen ik een zeer heldere droom kreeg. die wil ik u graag vertellen omdat deze van toepassing kan zijn op mijn visie?!?
Ik droomde dat ik in een auto reed en op weg was. Het volgende moment stap ik uit bij een viaduct. Ik herinner me een grote groep mensen. Het is rumoerig, er is een vijandige sfeer, er wordt slecht geluisterd. Ik vraag dan vervolgens met moeite om stilte. Zodra het stil is – en nu komt voor mij het bijzondere- begin ik de tekst te citeren van Martin Luther King. En dan letterlijk! Het helderst blijven mij voorstaan het stuk waarmee hij afsloot. Free at last, thank God Almighty we’re free at last! En daarna het stuk dat eens alle kinderen van God zullen lopen hand in hand, ongeacht kleur, geloofsovertuiging enz. Als ik dit gezegd heb valt de groep weer in gemor en overvalt mij een intens gevoel van verdriet over het slechte luistergedrag. Hier eindigde mijn droom. De conclusie die ik hieruit trok: laten we elk persoonlijk èn in gemeenschap van de Heilige Geest, leven zoals Christus met het kruis heeft bedoeld: vanuit de overwinning. We’re free, at last!!!
Daarom leven voor mij de volgende vragen: waarom wordt de discussie rondom jongerenkerk op theologisch niveau uitgeknokt? Begrijp me goed: deze mensen zijn wijs en hebben zeker geleerd, maar waarom hoor ik niet meer mensen, uitgezonderd diegene die gereageerd hebben? Die directe betrokkenheid hebben met een jongerenkerk? Mensen zoals de 2000 jongeren die daar komen, de ouders die mee gaan? Iets dat je wat waard is, iets waar je juist omdat binnen de kerk zogezegd dit niet te vinden is en dus de kerk impliciet beschuldigt, waarom zeg je niks? Hoe komt het dat er commentaar is op de kerk, zonder verantwoordelijkheid te nemen om juist nu die noodzakelijke discussie op gang is je zegje te doen? En als je tegen de vernieuwing die de jongerenkerk wil bieden bent, waarom spreek je niet mee? Zodat we later als gemeenteleden (incl. mezelf) de hoge heren weer de schuld kunnen geven? Want als ik heel eerlijk ben, dan betrap ik mezelf maar al te vaak op dit soort ‘dragen en dan alsnog klagen’.
Wat ik totnogtoe gemist heb in de discussie is dat een ieder vergeet te kijken naar de tijd waarin we leven. Want een jongerenkerk opzetten is een, het doorzetten ervan is twee. De kerk als eenheid willen zien, maar niet kunnen of willen luisteren naar de jongeren?! Als ik kijk naar de ontwikkeling van de samenleving dan mag ik hopen dat in mijn korte historische schets helder mag worden en zijn waarom juist nu deze kogel door de kerk wil.
Ik wil de huidige cultuur in tweeën delen. In de jongerencultuur en de cultuur waarin hun ouders (en dus die van mij) opgroeiden.
De huidige cultuur is gefragmentariseerd. We leven met z’n allen in het grote hier en nu. Wat nu gebeurt moet je nu meemaken. Als ik de media waaraan jongeren blootstaan zie, hoor lees en ervaar, dan kan ik niet anders als kiezen voor een calculerende manier van leven. Kijk naar het onderzoek door het Nederlands Dagblad gedaan een jaar (?) geleden. Gereformeerde jongeren gaan bijna net zo gemakkelijk om met drugs, seks, alcoholmisbruik, tv kijken als niet-christelijke jongeren. Misschien is het daarom ook niet zo gek dat het overgrote deel van de jongeren zegt gelukkig te zijn. Maar niet alles is overal geaccepteerd. Want als ik als jongere zondag in de kerk zit, maar door de week ‘cool’ wil zijn, zal ik verschillende rollen moeten aannemen. Wil je ook met een of meerdere van de verschillende 13 (jongeren)subculturen meedoen, dan zal je moeten zappen.
Logischerwijs (en clichématig) komt er een generatieconflict.
Want ouders (40/50) zijn daarentegen (en dit is een beeld wat ik heb) opgegroeid in de tijd van wederopbouw, hard werken, steeds grotere horizon, meer luxe. De jongere ouder van rond de 30 / 40 in een tijd van seksuele revolutie, een kerkscheuring en grote werkeloosheid. Maar daarna steeds meer en meer welvaart, de economie (en daarmee het geloof in de mens) kon voor veel ouders niet stuk.
Gezamenlijk hebben ze met de jongeren het opkomen en ondergaan van paars I&II èn Pim Fortuyn ervaren, gezien. Deze politieke kleuren hebben in tijd van amper een decennium op veel, heel veel gebieden het leven verandert. Van ‘alles is het met iedereen eens’ (was dit in de kerk anders?) tot een gedurfde charismatische en polariserende mening.
Dit zijn natuurlijk maar een aantal aspecten van de samenleving van de afgelopen 40/50 jaar. Maar het is wel tekenend voor een kerk ontstaan juist in deze tijd. Want was de vrijgemaakte kerk ook niet revolutionair? De scheuring in 1968, het genieten van welvaart? Een geloof dat van de norm van haar verstand en bijbel steeds meer richting gevoel en beleving ging? Het is misschien wat al te vergezocht, maar frappant is toch m.i. de vergelijking dat de jeugdkerk opkomt met zijn radicale ideeën tegelijk met Pim Fortuyn.
Dat er dus iets gaat leven / leeft in de kerk lijkt mij meer dan vanzelfsprekend. Deze ontwikkeling van jongerenkerk, het Henk Jasperse debat, het gebeuren van de ChristenUnie.
Vult u gerust deze historische schets aan. Als hier feitelijke onwaarheden zitten mijn excuus, maar qua strekking is duidelijk dat er meer gebeurt dan alleen een jongerenkerk die wordt opgericht? (kennen we dat niet van eerder?!?!) Als het regent in de wereld drupt het in de kerk... hoewel het dak steeds meer lek lijkt te worden….
Want is ook in de kerk het gevoel niet in de plek gekomen van kennis? Het hart in plaats van het hoofd? En dat is jammer. De kerk heeft zich volgens mij wel vaker verslikt in dit conflict. Maar is dat het ook? Ik heb van iemand een keer een mooie vergelijking gehoord en u misschien wel bekend. Als de kennis God de Vader is dan is de Heilige Geest het voelen en beleven en datgene wat je doet het navolgen van God de Zoon. Net zo min als je deze direct uit elkaar dient te trekken, net zo min de benadering in de kerk, je geloof en heel je wezen.
Wat betreft de splijtzwam jongerenkerk is nog veel te zeggen en dat zal zo blijven. Want jongeren met hun anonieme SMS’jes, mobiele telefoons en internet met vragenlijstjes over henzelf, blijven nog steeds onbekend. En dus zet een
