Mijn omgang met niet-menselijke medeschepselen is niet zo lief.
Ik eet vlees, en heb er geen enkele moeite mee een dier te doden voor mijn eigen, egoistische vleesconsumptiedrang. Daarnaast gaat alles wat in de weg loopt onherroepelijk dood. Ik rem niet voor overstekende duiven of eenden, en de muizen hier in huis worden niet 'diervriendelijk' gevangen, maar door een efficiente muizenval in een fractie van een seconde ontdaan van hun gevoel. Mochten ze levend worden aangetroffen, dan mept een goede klap met een pollepel ze wel buiten westen, waarna mijn vrouw ze met vaardige hand het ruggenmerg breekt. Muggen, vliegen en spinnen in mijn omgeving (binnen, of buiten als ze in de weg lopen), worden met hetzelfde gemak doodgeslagen als langzaam vergiftigd.
Slechts bij 'hogere' diersoorten voel ik enige schroom. Een overstekende duif of eend is misschien geen reden mijn eigen veiligheid op 't spel te zetten, toch zal ik 'm netjes de nek omdraaien als hij gewond mocht raken. Een ziek, lijdend dier zal ik altijd netjes uit zijn lijden verlossen. Ik heb tientallen uit 't nest gevallen of verdwaalde vogels opgevangen en grootgebracht. Doden zonder reden vind ik absoluut verwerpelijk.
Kortom: ik sta er nogal ambivalent tegenover.
