quote:
Geloof jij dat je alles moet doen om zo een kleintje te redden? Of kun je je vinden in de woorden van Marja,ik ben geneigd me bij haar gedachten aan te sluiten. Zeker gezien de omstandigheden waarin zij moet werken en de keuzes die zij noodgedwongen moet maken.
Groet Enigma.
Heerlijk om eens dit soort vraagstukken van me af te kunnen schrijven.
Ik zal nooit en te nimmer zeggen dat een klein kind hier in NL niet alle kansen mag hebben die er zijn. Dat kind woont hier en moet die kansen die het krijgt benutten. Maar de vraag is alleen: waar trek je de grens. Wat Enigma schrijft is nl. waar. We gaan hier niet meer normaal met de dood om.
Ik vind het zelfs een beetje spastich af en toe. En wat hier ook eigenlijk nodig is, is een soort bewustwordingsproces bij mensen die - hier in NL zélf - dergelijke keuzes kunnen maken, dat zij gaan nadenken over het hoe en waarom en de noodzaak en het nut.
Natuurlijk houd je van zo'n kindje (om even bij het voorbeeld te blijven) maar als je niet weet wat je moet kiezen - je kindje verder laten behandelen met alle risico's van dien of het aan God terug geven, zou het dan de keuze niet makkelijker maken als je wist dat je dat geld kon gebruiken om misschien wel 500 kinderen of misschien nog wel meer het leven te redden in de derde wereld? Terwijl jou kindje altijd ziek zal blijven en God eigenlijk het kindje bij zich roept?
Nare kanttekening is dat dat geld dan natuurlijk niet in de derde wereld terecht komt, maar dat men ergens in de overheadkosten er wel weer raad mee weet...
Volgens mij gaan we hier ook zo verkrampt met de dood om, omdat nog maar zo weinig mensen zijn die écht geloven dat er leven na de dood is.
Als er een kindje overlijdt in Afrika, dan huilen en schreeuwen de moeder, de familie, buren, het dorp. Ze rouwen zo intens - voor 3 dagen - dan is het over.
Niet omdat de moeder niet meer verdrietig is, maar omdat ze het zich economisch gezien - niet kan veroorloven om nog langer verdrietig te zijn. Want een dag niet werken is een dag geen eten. Wij krijgen een salaris dat wordt doorbetaald, of bijstand of wat dan ook.
In NL rouwen moeders gemiddeld 3 jaar om hun verloren kind heb ik een keer gelezen.
Het is net als na de bevalling. Beval je hier, dan heb je je kraamperiode, je zwangerschapsverlof, je ouderschapsverlof, je hulp van familie aan alle kanten. Je man die helpt. Iedereen in je omgeving zal er alles aan doen om je gelegenheid te geven van je kindje te genieten. Doe dat ook, maar denk ook een keer aan die vrouwen die in de dorpen bevallen en direct daarna weer op moeten staan om op het veld te gaan werken.
Ik praat nog niet eens over de omstandigheden en risico's en noem maar op.
Gewoon, bevallen en weer aan het werk.
Niet omdat ze zoveel sterker zijn dan ons, nee, omdat ze geen andere keuze hebben.
Daarom willen wij dat ze naar de kliniek komen, zodat ze 24uur worden vastgehouden voordat ze naar huis mogen. En de kleine krijgt alvast de eerste inentingen. Ook tegen TB, ook al helpt dat niet echt optimaal en is het beter dat rond een jaar te doen.
Maar je weet nooit of je dat kind nog weer terug ziet.
Wij gaan straks (ca. oktober) in Boukombé werken, de kliniek gaat eerst verbouwd worden en we gaan een lab bouwen en opzetten.
We willen de vrouwen motiveren en stimuleren om bij ons in de kliniek te komen bevallen. We hebben van Baby Hope restanten van kraampakketten gekregen (goed voor ca. 1000 bevallingen) , dus de vrouwen gaan een bevalling krijgen op een eigen - schoon - matje, met een schone navelklem, met gaasjes en met plastic handschoenen voor de verloskundige.
Met dit hele simpele gegeven hopen we kans op infecties en alle gevolgen daarvan gigantisch terug te kunnen dringen.
Verder willen we de vrouwen gaan opzoeken in de dorpen en preventief gaan onderzoeken op bloedarmoede en dergelijke en ze daar ook wat voor geven. Ik hoop dat het op die maniner minder vaak nodig is om een bloedtransfusie te moeten geven na de bevalling, met alle risico's van dien. Ook willen we een manier zoeken om voor de bloedtransfusie de nodige werkzaamheden te kunnen verrichten, zoals HIV onderzoek en dergelijke.
Dat gebeurd daar nu niet omdat de middelen niet aanwezig zijn. Dus een bloedtransfusie is eigenlijk russische roulette.
Dan willen we iedere vrouw een strech onderbroek geven met wat kraamverbanden voor de eerste dagen. Normaal stoppen ze gewoon een stuk katoen tussen hun benen.
En als klap op de vuurpijl willen we de vrouwen een katoenen luier, met strikslip en een katoenen sloppakje meegeven als ze naar huis gaan. Als dank en stimulans dat ze bij ons willen komen bevallen. Ik kan me erop verheugen als de verbouwing zo rond februari - maart klaar is en we gaan officieel open!!!!
Nog even een voorbeeld van frustratie en van waar liggen de grenzen van het leven verlengen. In de derde wereld kun je levens om simpele redenen niet eens redden.
Een vriendin van me kreeg in het veldhospital een vrouw uit een dorp gebracht, hele familie en kindje mee, de moeder had hevige koorts en was erg ziek. Na onderzoek bleek dat ze waarschijnlijk een baarmoeder infectie had. Gespoeld met kruiden vanuit niet schone kalebassen is daarvan een groote oorzaak, of de locale vroedvrouw die haar handen niet goed wast. Heel simpel. Oplossing opzich ook heel simpel.
Neem een kuurtje breedspectrum antibiotica en de moeder overleeft het.
Nou dat had Angela niet - een antibiotica kuur dus.
Aangezien ze geen telefoon heeft, kon ze niet bellen. Maar had ze dat gekund dan had het ook niets uitgemaakt, want de familie zou gerust geen geld hebben om de benzine kosten te vergoeden die nodig zouden zijn om de anti-biotica te bezorgen.
Afijn, het enige wat Angela kon doen was de vrouw haar gezicht vochtig houden en er zijn, gewoon met de familie om het bed zitten. Na 2 dagen stierf de moeder. Het kind werd bovenop haar gelegd en de draagbaar werd weer naar het dorp gebracht om haar te begraven. En de familie was zo dankbaar. Gewoon omdat Angela de moeder had verzorgt en haar best had gedaan. Ze bedankte haar voor de goede zorgen en Angela? Zij wist dat dit niet nodig was geweest als als als...
Dit zijn gewoon dingen die in zo'n schril contrast staan met wat hier kan en mogelijk is.
Ik zeg dit absoluut niet met de bedoeling dat we hier bijvoorbeeld moeten stoppen met wat we hebben en wat we kunnen doen. Maar wel met de vraag: Kunnen we niet wat bewuster met het een en ander omgaan?
En met de mededeling dat het jammer is dat we zo weinig waarderen wat we wel hebben.
We hebben hiet in NL - qua mentaliteit en acceptatie - ingezet op de spiraal naar beneden. Wachtlijsten van enkele weken, het is vreselijk. Kan ik niet ontkennen. Een goede vriend van me is erdoor overleden. Toen hij na 6 weken aan de beurt was zei de arts in het Antionio van Leeuwenhoek. "Sorry, maar als u 6 werken eerder was geweest hadden wij u nog kunnen opereren.
Maar als wij straks in Boukombé werken dan zal de toeloop met een paar maanden zo zijn dat men van heinde en verre komt, dan moeten we weer geld inzamelen voor een shelter om de mensen onderdak te bieden.
Dan gaat men rustig een week bij ons op het terrein wachten gewoon om toegang te krijgen tot de gewone, meest basale gezondheidszorg, die wij thuis in onze huisapotheek hebben zitten.
