Mijn vrijgemaakte gemeente is leuk, en dat vindt nagenoeg iedereen, dus jong en oud. Dus bij ons speelt dit probleem niet zo erg. (Dat is deels omdat het een relatief kleine en jonge gemeente is (paar jaar terug 250 leden, nu zo'n 300), met veel studenten, een gedreven predikant en een jonge en progressieve kerkenraad.)
Soms kom ik in andere gemeenten (bij mijn ouders, Twente bijv.) waar de sfeer nog heel groot, saai, strak, ouderwets en bekrompen is. Ik neem aan dat iemand als Wilhelmina juist daartegen fulmineert. Ik krijg daar het idee dat veel liturgische veranderingen worden tegengehouden door een bange kerkenraad vol grijzige mannen (al dan niet met snor die gewichtig in aparte banken moeilijk zitten te kijken, en amper of vals meezingen op de hele tonen die de organist aan het orgel ontlokt, om na de dienst hard met vrouw en koters naar de piepers te rennen), die veulstebang zijn voor nieuwigheden die de jeugd in haar enthausiasme aandraagt.
Ik vraag mij af of dat zo is? Wie houdt de vernieuwingen tegen? Zijn dat predikanten? Is dat de kerkenraad? Zijn dat gemeenteleden die geschokt in de pen klimmen na het horen van 'Samen in de Naam van Jezus' (of ga ik met deze vraag teveel off topic?)?
Kunnen de meelezende dominees ea daar wat over zeggen?