quote:
Dieterich schreef op 29 juni 2004 om 11:58:Ah, dit is natuurlijk grote onzin! Iets nauwkeuriger lezen s.t.p. Het gaat er in de laatste regel van art. 20 alleen om dat er per ambtsvacature normaalgesproken een tweetal voorgesteld wordt, maar dat het in uitzonderingssituaties mogelijk is één kandidaat per vacature voor te stellen. Het blijft dus volledig democratisch.
- Sommige gemeenten komen met dubbeltallen.
- In sommige gemeenten kan dit niet (meer) en dus komt men met de zgn. enkelvoudige voordracht. In theorie is het dan vast mogelijk om hierover nog te stemmen (voor of tegen), maar ik heb geen idee of dit ergens wordt gedaan.
- In veel gemeenten waar dubbeltallen niet meer mogelijk zijn (of worden geacht) wordt gebruik gemaakt van de 'approbatie' mogelijkheid. Dit houdt in, dat er helemaal geen stemming meer wordt gehouden, maar dat de (enkelvoudige) kandidaat aan de gemeente wordt voorgesteld. Dit houdt in, dat deze kandidaat in principe daarmee ook onmiddellijk is benoemd. Hoogstens kan men nog (
na de benoeming) bezwaren indienen. Maar dit moeten dan wel bezwaren zijn tegen leer of leven van de kandidaat.
Dus zo democratisch is deze werkwijze niet.
Overigens is het ook het werken met dubbeltallen ook al veel minder democratisch dan het lijkt.
De kerkenraad stelt de kandidaten en kan dus de namen die door de gemeente zjin ingebracht gerust negeren (wat ook gebeurt). Gedurende de verkiezingsprocedure is het niet mogelijk om andere kandidaten voor te stellen.
Het werken met een kiesdeler suggereert democratie, maar als je wat inzoomt op de meest gebruikte verkiezingsreglementen komt er toch altijd iemand uit de hoed, die door de kerkenraad als kandidaat was gesteld.
In een aantal gemeenten is daarom (en vooral om af te zijn van die eeuwige herstemmingen) maar afgestapt van de kiesdeler. Gewoon op rijtje af benoemen. Veel simpeler.
Nou hangt het er maar van af wat je onder democratisch verstaat, maar erg democratisch is de hele werkwijze m.i. niet (en wat mij betreft hoeft dat ook niet trouwens).