Bedankt voor alle reacties.
Ik proef er dus uit dat een beetje kritisch zijn mag en gewoon menselijk is. Maar dat het geen kwaad kan om de teugels iets meer te laten vieren en God een "kans" te geven. Als ik het verkeerd interpreteer hoor ik het graag!
Ook schrijft iemand (sorry, kan de naam vanaf hier niet terug halen, ben een complete kneus op computergebied
) dat kritisch zijn ten opzichte van mensen heel verstandig is, maar dat God geen kritiek behoeft. (Of iets van dezelfde strekking)
Nu is het zo dat ik wel eens praat met een vriendin van een vriendin. (die inmiddels ook een vriendin geworden is, grin, ingewikkeld) Zij is dus gelovig en zij beweert dus dat God via haar spreekt. Daar heb ik moeite mee!! Want als ik dus kritiek op haar zou uiten, kan dat weer niet, want ze beweert dat zij het niet is, maar God. Daarbij haalt ze steeds allerlei Bijbelteksten aan. Dat vind ik op zich heel interessant, maar het is best moeilijk te converseren, want alles wat ze zegt komt van "God" en staat in de Bijbel, dus een discussie daarover is onmogelijk. Want dan heb ik weer kritiek op God, volgens haar. (Daar hebben we geen ruzie over hoor, wel een meningsverschil dus
)
Dat vind ik dus een moeilijk iets.
En ik merk ook dat de euforie van het feit dat ik in sept. een Bijbelstudie ga volgen, langzamerhand weer plaatsmaakt voor achterdocht en twijfel. En dat is lastig, want ik voel tegelijkertijd wel een verlangen om de God (die toch liefde is?) te leren kennen.
Maar ik word er nerveus van wanneer ik al die "regels" hoor waar ik soms helemaal niet achter kan staan. Ik woon bijvoorbeeld samen met mijn vriend en ben niet getrouwd. Volgens die vriendin vindt God dat niet leuk. Volgens mij maakt het God helemaal niks uit, zolang onze liefde maar oprecht is. En dan begrijp ik weer niet dat ze daar over oordeelt, want "gij zult toch niet oordelen"? Maar nee, dat mag ik dan weer niet zeggen, want zij is het niet die oordeelt, maar God oordeelt hierover.
Dus momenteel weet ik het allemaal even niet meer.
Iris
