Hee B.Bee,
quote:
Zelf had ik in mijn boekenkast bijvoorbeeld van Maarten 't Hart: "wie God verlaat heeft niets te vrezen" staan. Dat boek heb ik weggegooid, omdat hij gewoon op een flauwe manier God en de Bijbel belachelijk maakt. Dat hoef ik niet in huis te hebben. Ik zou me er dan ook over verbazen als een andere christen het een erg leuk en vermakelijk werkje vindt.
Ik heb er serieus over gedacht om dat boek aan te schaffen. Ik wordt aangaande mijn geloof graag uitgedaagd en dacht dat ik daar wel een uitdaging in zou kunnen vinden. Ik heb in het verleden een aantal interviews met 't Hart gelezen. Ondanks dat ik persoonlijk denk dat hij de weg volledig kwijt is, hij zegt wel een aantal dingen die tot nadenken stemmen.
Nu had een vriend van mij het boek thuis staan. Dus ik heb de gelegenheid aangegrepen om er even doorheen te bladeren. En ik had er dezelfde mening als jij. Goedkoop, te makkelijk, te weinig doordacht, te veel een poging tot inlikken bij de beaumonde. Sindsdien heb ik eigenlijk geen boodschap meer aan hem.
Ik snap inmiddels wel dat hij de omgeving in zijn kinderjaren als enorm negatief heeft ervaren. Maar wat ik nog steeds niet begrijp: Hoe kan een zo'n intelligent schrijver geen onderscheid aanbrengen tussen God en wat mensen af en toe van God maken? Enorme gemiste kans.
quote:
Bijvoorbeeld mensen (waarvan ik weet dat het echte christenen zijn) die een "Magnum seven sins" eten.
Tja, ik stel mij ook wel wat vragen bij de goede smaak van de bedenkers van die serie ijsjes. Maar aan het eind van de dag: 't Is een ijsje! Iemand (niet jij!) die denkt dat daar zijn/haar zieleheil vanaf hangt is denk ik meer bijgelovig dan gelovig.
(Ik ben een beetje bang dat ik hiermee *weer* de gramschap van RK over mij afroep... )
quote:
Als een christen die ik kende zoiets aan zou doen, een poster met dergelijke tekst op zou hangen, muziek met dat soort woorden erin op zou zetten, dan zou ik wel een gesprek aangaan met hem en zeggen dat het me niet goed lijkt om zoiets te doen. Ik denk dat er dan iets niet goed zit met zijn relatie met God.
In het geval van de poster of het t-shirt ben ik dat helemaal met je eens. Mensen kopen niet niet het t-shirt of de poster als ze niet om de een of andere reden achter de boodschap staan. In het geval van muziek: Ik ben er (nog steeds) niet van overtuigd dat het in huis halen van of luisteren naar bepaalde muziek noodzakelijkerwijs gelijk staat aan het onderschrijven van de boodschap. Dus daar gaan onze wegen een beetje uiteen.
(Het wordt wat anders als ik m'n kamer vol met posters van Manson ga hangen, mij dezelfde lenzen aanmeet en ook een kruis omgekeerd naast de deur van mijn slaapkamer hang)
Maar in dit alles is wat uiteindelijk telt
de intentie, de gedachte erachter. Mensen beoordelen (veel te) makkelijk op uiterlijkheden en hechten teveel belang aan uiterlijkheden. Veel belangrijker is het de intentie te achterhalen, zoals jij een gesprek met 'het t-shirt' aanknoopte.
In dit kader (en ik bied bij voorbaat mijn excuses aan RK aan): Iris schreef over de CDs van RK 'Het is dus niet zonde dat zij die cd's niet meer heeft, maar eerder een uiting van groot geloof'. Als ik een dergelijk verhaal hoor ben ik eerder geneigd te denken aan 'opzichtig geloof' dan aan 'groot geloof'. Niet
omdat ze die CDs weggedaan heeft, maar om de wijze waarmee ze die actie verkondigd ('Zie mij eens!'). Maar ik kan het mis hebben.
Iris,
quote:
Wat stoort je dan zo aan die opmerking?
Wat mij daaraan stoort is de stelligheid waarmee jij mijn mening, mijn karakter EN mijn geloof terzijde schuift als niet zuiver genoeg, als te lauw, als niet-goed-genoeg. Je kent mij niet en we hebben te weinig met elkaar gecorrespondeerd om jou ook maar een begin te laten zoen van wat ik wel of niet zou geloven. Dat oordeel komt jou gewoon niet toe.
quote:
En in mijn geloof past het niet, en voelt het niet "goed".
Bon, acceptee. Daar heb ik ook geen issue mee.
Waar ik een issue mee heb is het gemak waarmee RK en jij over het 'nivo' van mijn geloof oordelen. Zoals ik al schreef: Daar weten jullie gewoon te weinig over, daarvoor ben ik hier veel te kort. Jullie begeven je dus op een terrein waar jullie niet horen.
quote:
Vind je niet dat de tekst bij de muziek hoort? En wanneer die tekst "fout" is, zegt dat toch ook iets over de muziek en de maker daarvan? Dan kan de muziek wel origineel zijn, maar dan is de gedachte erachter toch "fout"?
In de meeste popmuziek is de tekst er om de zanger wat te doen te geven
" class="smiley" />
Wat mij betreft is zijn de lyrics inderdaad van secundair belang. De muziek hoort voorop te staan. En mijn ervaring is wel dat zodra de boodschap belangrijker wordt dan de muziek (wat de boodschap ook moge zijn) dat *altijd* ten koste van de muziek gaat.
Een goed voorbeeld daarvan zijn de Manic Street Preachers. Na de release van 'This Is My Truth Tell Me Yours' werden ze politiek steeds ge-engageerder. En ze hebben sindsdien ook geen fatoenlijke plaat meer gemaakt (vindt ik).
Ik mijdt bands met een boodschap. Zoals ik al zei: Je hoort in een band te zitten om mooie muziek te maken. Als ik het vermoeden krijg dat de muziek een vehiekel wordt om mij de denkwijze van de band op te dringen is de lol er wat mij betreft direct af.
Dat heeft mij ook een hele tijd gestoord aan reli-rock. Het is pas sinds een paar jaar dat je bands als POD, Probot en 16Horsepower op ziet komen, die in interviews e.d. geen geheim maken van hun achtergrond en denkbeelden, maar op het podium op de eerste plaats bezig zijn met muziek maken. En dat merk je ook aan de muziek.
'Foute teksten'..... Ik weet het niet.
Om te beginnen denk ik dat ook hierin mensen vaak te snel met een oordeel klaar staan. Bumblebee haalde 'Sympathy for the devil' aan, eerder in de discussie. Op basis van de titel zou je, qua tekst, weinig van dat nummer verwachten. Maar, zoals vaker, de soep wordt niet zo heet gegeten als zij opgediend wordt. Ik lees in de lyrics van dat nummer alles behalve een oproep tot 'devil worship'.
Verder ben ik ervan overtuigd dat de meeste muzikanten mensen zijn zoals jij en ik. Mensen die (met of zonder geloof) hun best doen om wat van het leven te maken en te doen waar ze goed in zijn. Als zodanig geloof ik niet dat zij zendelingen van Satan zouden zijn en erop uit zijn om ons zo snel mogelijk in het verderf te storten.
Trouwens, dat laatste, daar ben je zelf bij, natuurlijk. Ik verweer mij met al mijn macht tegen de stelling dat mensen willoze slachtoffers van een abjecte boodschap in een stuk muziek zouden zijn. Een mens is als allereerste en als allerlaatste verantwoordelijk voor zichzelf en zijn/haar daden.
De meeste bands hebben geen expliciete boodschap die ze over de wereld willen verspreiden. De meeste bands willen gewoon goede muziek maken en daarmee (als het kan) een goed belegde boterham verdienen. Gaandeweg het schrijven van een nummer is het onvermijdelijk dat iets van de mening van de schrijvers doordringt. Daar kun je het mee eens zijn, of niet. Je *hoeft* geen CDs van de band in kwestie te kopen. Maar ik trek een duidelijk lijn bij het anderen voorschrijven waar ze wel of niet naar moeten luisteren.
Je hebt wel gelijk, in die zin, dat een goede tekst wat aan de muziek toe kan voegen. Of dat een ronduit slechte of abjecte tekst van de muziek afhaalt ('Smack my b.tch up' van de Prodigy zou ik denk ik toch iets beter hebben gevonden met een andere tekst, hoe goed ik dat nummer ook vindt). En in dat opzicht sta ik ook wel hoofdschuddend te kijken naar een optreden van Slipknot of The Murder Dolls (of Marilyn Manson
).
Een paar jaar terug stond Dimmu Borgir op Lowlands. Ik had nog nooit van ze gehoord en ik dacht erover ze toch eens uit te checken (een paar van mijn favoriete bands heb ik daar op Lowlands ontdekt). Totdat ik in een programma las dat de 'zanger' van die band over zichzelf verkondigde dat hij bezeten was door 666 kwade geesten.
Ik geloof er niks van. En ik weet wel zeker dat-ie daar zelf ook niks van geloofd. Maar als je dergelijke onzin nodig hebt om de aandacht op jezelf te vestigen, kun je gewoon geen goede band zijn (en inderdaad. We zijn toen nog wel even gaan kijken. Maar na twee nummers hadden we het wel gezien en zijn op zoek gegaan naar iets beters).
Maar goede muziek is gewoon goede muziek. Met goed bedoel ik origineel en integer. Manson en Slipknot vallen wat mij betreft af, omdat die meer met shock dan rock bezig zijn. En een Spears of een Aguilera vallen voor mij af omdat wat ze doen allang (en beter) door anderen is gedaan en de gedachtengang achter die twee erg doorzichtig meer met marketing dan met muziek te maken heeft (en begin ajb niet over wat we tegenwoordig r&b of rap noemen. Dat is echt pure armoe).
In dit (lange, lange) verhaal heb ik God nog niet genoemd. Daar is een reden voor. Ik vindt nergens in de Bijbel iets waaruit ik begrijp dat God mij expliciet verbied of expliciet toestaat naar popmuziek in het algemeen te luisteren. Of dat er ergens expliciet wordt aangegevn welke muziek wel of niet toegestaan zou zijn.
Daar kun je op drie manieren mee omgaan. Je kunt alles wat niet expliciet toegestaan is mijden. Je kunt alles wat niet expliciet is verboden lekker gaan doen. Of je kunt alles wat je weet en ingegeven krijgt gebruiken om in die gevallen zelf een weg te kiezen ('Brengt mij dit van God af? Breng ik hiermee mij naaste in het gedrang?').
Verschillende mensen zullen op basis van dezelfde teksten op verschillende antwoorden komen. En zoals ik al eerder schreef: Tenzij een mening *rechtstreeks* tegen het Woord ingaan, vindt ik niet dat je elkaar op dat verschil van mening aan moet vallen. Erover praten kan en moet. Maar ik heb weinig tijd voor mensen die menen de Waarheid in pacht te hebben en mij verketteren om mijn mening. Geloof moet in de eerste plaats geen dwingelandij zijn (in onze geschiedenis hebben we wat dat betreft teveel voorbeelden van waar dat toe kan leiden).
De teksten die RK eerder aanhaalde over een 'geheiligd leven', daar ben ik het van harte mee eens. Ik probeer die ook op mijn eigen manier in praktijk te brengen. Maar haar benadering en de mijne verschillen. Bon, het zij zo. Ik kan het best fout hebben. En in dat geval zal ik er aan het eind van mijn dagen wel wat over te horen krijgen van Onze Lieve Heer. Maar Hij weet ook dat ik mijn benadering naar eer en geweten gekozen heb. En daarom ben ik niet bang voor het Oordeel. Als dat het enige wat ik fout heb gedaan (if only...
) maak ik me echt nergens zorgen over.
Dus waarom irriteer ik me aan RK? Omdat ik vast niet de enige ben, waar ze zo tegen reageert. En ik vrees dat die houding meer mensen (potentiele nieuwe gelovigen) van de Heer afhoudt dan ermee gewonnen worden. En dat mag gewoon de bedoeling niet zijn.
Wel, dit is weer een erg lang verhaal geworden. Als je het tot hier geredt hebt: Dank je voor je geduld
