Doornroosje leert een nieuw woordjeRoodkapje was, voor haar doen, vroeg opgestaan om de achterstand, die ze de afgelopen twee weken had opgelopen, in te halen. Ze had erg opgezien tegen het aankomende tentamen Testtheorie, omdat ze statistiek en methodologie saaie nare vakken vond. Toen ze er echter mee bezig ging bleek het allemaal best mee te vallen. Het vak bleek best simpel te zijn en ze vorderde snel. Daarom paste ze haar planning maar even aan. Verder ging ze, voordat ze verder ging met studeren even de stad in om een nieuwe videokaart te kopen voor haar tamtamapparaat. Haar huidige kaart was geïntegreerd (on-board, zoals het heette). Ze was al tijden van plan zo'n nieuw ding aan te schaffen, maar het bleef er steeds bij. Met een heuse LAN-party in het vooruitzicht ging ze daarom nu maar zo'n ding halen. Bij Roodkapje was het wel vaker zo dat er tussen het maken van een plan, en de uiteindelijke realisatie ervan wel een jaar kon verlopen.
Vrolijk ging ze daarom met de paardentram naar de videokaartenwinkel. De meneer in de winkel deed erg aardig, heel erg aardig. Hij dacht blijkbaar een of andere muts voor zich te hebben met blond haar die niet precies wist wat ze wou. Daarom probeerde hij 'en détail' alles met betrekking tot videokaarten uit te leggen
Roodkapje vroeg zich af of ze er werkelijk zo dozerig uitzag, of dat het puur en alleen een overgeneralisatie van het stereotype "vrouwen-zijn-atechnisch" was. Ze liet de meneer braaf uitpraten en gaf aan dat ze toch werkelijk waar niet zo'n zware kaart nodig had. Ze noemde de chipset en het type kaart en het geheugen dat de kaart moest hebben...
"Meneer," zei ze, "doet u nu maar gewoon die kaart, want voor die andere kaart is er geen Linuxondersteuning.De meneer keek haar aan en draaide als een blad aan een boom om.
"Dat is inderdaad een prima kaart!"
"Oh ja, right, nu wel? Net anders nog niet
" dacht Roodkapje.
"Die hebben we niet op voorraad, mevrouw" klonk het. Dus dáárom moest ze zo nodige een zwaardere (duurdere) kaart...
Het woordje 'Linux' was een toverwoord, blijkbaar. Als ze maar aangaf dat ze Linux gebruikte werd ze acuut niet meer voor domme doos aangezien.
Stom hoor!
Maar ze hadden die kaart dus niet. Nou dan ging ze wel naar de concurrent, waar ze een stuk klantvriendelijk waren. In plaats van te emmeren over de kaart haalde de verkoper de kaart uit het magazijn en Roodkapje rekende af. Vijf minuten later stond ze weer buiten. Kijk, zo hoorde het
Thuis aangekomen bleek dat Assepoester nog even langs zou komen, maar daarover later meer. Ze kwam wat brengen (cadeautje als bedankje voor de goede zorgen tijdens de drie weken dat ze bij de twee meisjes mocht logeren). Roodkapje legde haar nieuwe aanschaf op een plank en ging aan het werk. Ze werd wel een beetje onrustig van het idee dat er, terwijl ze met een oud speeltje speelde, een nieuw speeltje op de plank lag,.. Maar ze wist ook dat ze al haar spelletjes die het met haar oude kaart niet goed deden zou gaan uitproberen als de nieuwe kaart erin zat. En dat ze maandag een tentamen had. Dus dat ze maar beter de nieuwe kaart in de verpakking kon laten...
Nou kwam Repelsteeltje zaterdag eten en een aantal mensen suggereerden dat Roodkapje hem wel die kaart kon laten installeren, want mannen vonden het altijd fijn om dames in nood te helpen. Nou wist Roodkapje dat natuurlijk. Als ze bij vrienden een bandenplaksetje kwam lenen om haar band te plakken, dan draaide het er vaak op uit dat de eigenaar van het bandenplaksetje meekwam om haar band te plakken, terwijl ze daar heus niet om gevraagd had.
In de loop van de jaren had Roodkapje geleerd om te berusten in dat lot. Waarschijnlijk was het echt zo dat de gemiddelde man heus wel wist dat ze zelf haar band wel kon plakken, maar het gewoon leuk vond om te helpen. Van Doornroosje had ze vervolgens geleerd dat je 'in awe' moest toekijken en bewonderende kreten moest slaken om de man in kwestie een gevoel van belangrijkheid en onmisbaarheid te bezorgen. Roodkapje vond dat laatste echt grote larie en was niet van plan om als een of andere theemuts het geweldig te vinden als iemand anders iets voor haar deed wat ze zelf ook prima kon. Zo onafhankelijk was ze namelijk nog wel.
Nou was Roodkapje niet te beroerd om Repelsteeltje een plezier te doen als hij graag een kaart zou willen installeren, maar Roodkapje besloot dat ze daar geen zin in had. Zaterdag duurde nog een halve week, en ze dacht niet dat ze het zou redden om een halve week tegen een netjes afgesloten doos met een grafische kaart erin aan te kijken. Dus besloot ze zelf maar die kaart te verwisselen. Zo moeilijk was dat ook weer niet... kast openschroeven, alle stekkertjes die in de weg zaten lostrekken, kaart in de grafische poort prikken, kaart vastschroeven, stekkertjes en andere kaarten weer vastzetten en het tamtamapparaat aanzetten. Vervolgens vertellen aan de BIOS wat hij met de chipset configuration moest doen (de geïntegreerde kaart uitzetten dus) et voilà. Alle windows drivers installeerden zichzelf vanaf de bijgeleverde CD en Linux wist bij het opstarten zelfs al welke kaart er was en waar de bijbehorende drivers waren.
Terwijl Doornroosje en Assepoester koffie dronken op haar kamer, zat Roodkapje achter haar bureau om haar systeemkast open te schroeven. Ze zag hoe Assepoester met een opgetrokken wenkbrauw haar gade zat te slaan. Het moest voor hen lijken of ze haar systeem zat te slopen, gezien de onderdelen die ze allemaal
uit haar kast haalde, om er één kaart
in te zetten. Een uurtje later stond alles weer op z'n plaats en deed Roodkapje een spelletje SimCity 4 om de kaart te testen. Die werkte naar behoren, dus ging ze maar verder met haar werk.
Doornroosje vroeg waar al dat gedoe nou voor diende. Ze vond tamtamapparaten maar niks, al was het wel handig om een huisgenote zoals Roodkapje te hebben in geval van nood (EHBT: Eerste Hulp bij Problematische Tamtamaangelegenheden)
. Pas toen Roodkapje uitlegde dat haar nieuwe kaart ervoor zorgde dat onder andere DVD's zonder steeds te schokken afgespeeld konden worden OP DE TV, was Doornroosje één en al oor
. Ze wilde acuut DVD kijken als Repelsteeltje die zaterdag langs zou komen en wel Monty Python and the Holy Grail. Roodkapje dacht bij zichzelf dat ze toch echt liever ging LANnen dan DVD kijken, en als ze zichzelf een beetje kende zou haar tamtamapparaat nog op de plek van de LANparty staan, dus dan KON er helemaal geen DVD worden gekeken
En ze kende Repelsteeltje goed genoeg om te weten dat hij ook graag wilde LANnen.
Tevreden en voldaan dook ze die avond haar bedje in, om vol goede moed de volgende dag verder te studeren.
