Lieve allemaal, dit weekend hebben wij weer mogen meemaken dat God echt spreekt tot wie naar Hem willen luisteren, en dat bidden voor elkaar echt helpt! Lees mijn verhaal
Thijs en ik zijn erg blij om iedereen te kunnen vertellen dat we eindelijk de keuze voor een kerk om samen lid van te worden hebben kunnen maken! We hebben besloten lid te worden van de GKV! Wat meer is: ik heb besloten dat het niet nodig is om mij als volwassene te laten dopen. Ik kan mijn doop aanvaarden als doop. Dit was eerst niet zo, ik wilde heel erg graag als volwassene, als gelovige gedoopt worden. Dit was voor mij heel erg belangrijk, ik kon niet mijn eigen doop aanvaarden als doop. De verbondsvisie van de GKV kon ik wel volgen, maar niet mijn eigen doop daarin plaatsen. Mijn ouders geloven allebei niet, ik ben niet christelijk opgevoed. Als kindje van gelovige ouders mag je bij Gods verbond horen, dat wil zeggen, Gods beloften gelden voor jou, omdat je binnen dat verbond bent geboren. Maar ik ben NIET binnen dat verbond geboren. Ik kon daarom die doop ook niet zien als teken en zegel van Gods beloften, omdat ik echt het gevoel had dat God pas in mijn leven is gekomen toen ik Thijs leerde kennen.
Omdat
1. Thijs zich echt niet nogmaals wil laten dopen
2. Ik me echt wél als volwassene wilde laten dopen,
zaten we qua kerkkeuze natuurlijk flink in de problemen. Vanwege Thijs' standpunt over zijn doop, waarvoor ik erg veel respect had en heb, was de weg naar alle evangelisch-achtige kerken uiteraard afgesloten, omdat die in onze woonplaats allemaal de volwassendoop voor volwaardig lidmaatschap verplicht stellen. We waren dus sowieso aangewezen op één van de meer traditioneel-protestantse kerken. De GKV was dan voor ons toch wel de voor hand liggende keuze.
Vrijdag een week geleden is dan de dominee van de GKV gemeente waar we eventueel bij zouden gaan horen bij ons langs geweest om te praten over onze kerkkeuze dilemma's. We hebben toen een geweldig goed gesprek met hem gehad over alle problemen waar we tegen aan liepen en we (vooral ik) waren erg opgelucht hoe begripvol en genuanceerd hij tegen de zaken aankijkt! Ik zal eerlijk zeggen dat ik er wel tegenop heb gezien om mijn gevoel over dopen/volwassendopen/overdopen met een vrijgemaakte dominee te delen. Dat viel dus heel erg mee! Hij zei zelfs dat hij, was het alleen zijn beslissing geweest, me wel zou willen dopen maar dat naar alle waarschijnlijkheid zijn collega-dominee van die gemeente en de rest van de kerkenraad daar op tegen zou zijn.
Overigens was ik na het gesprek met hem nog net zo overtuigd van het feit dat ik me als volwassene moet laten dopen dan daarvoor. Omdat de kans erg klein was dat ik in de GKV gedoopt zou "mogen" worden zijn we toen begonnen met allerlei ingewikkelde constructies te overwegen, wanneer het niet mogelijk zou zijn om in de GKV gedoopt te worden, zoals een volwassendoop "halen" bij de Pinksterkerk hier in de stad (die dopen zonder dat het daarna verplicht is om lid te worden) en dan "in stilte" voor de kerkenraad belijdenis doen, maar wij zagen ook wel in dat het een keer ophoudt met hoeveel verlanglijstjes je bij een kerkenraad kan aankomen (en terecht), en dan nog afgezien van de praktische problemen.
Enfin, een week later (afgelopen zondag) kwamen Thijs' ouders bij ons 's avonds en we kregen het over onze kerkkeuze. Het was weer echt een supergaaf gesprek! Weer kon iedereen het zich helemaal voorstellen dat we met een dilemma zaten, dat ik me als volwassene wilde laten dopen, en het maakte ze niets uit bij welke gemeente we terecht zouden komen, als we maar christenen zouden zijn enzo. Na afloop van het gesprek waren we weer erg opgelucht. Thijs en ik waren er inmiddels van overtuigd dat het met die volwassendoop wel los zou lopen, desnoods "haalde" ik er inderdaad dan maar één bij de Pinksterkerk, en dan konden we tenminste gewoon lid worden van de GKV gemeente in onze buurt..
Tja, dus nog steeds in de vaste overtuiging dat ik me als volwassene moest laten dopen ging ik die zondagavond slapen, en de volgende ochtend bij het ontbijt wist ik dat het niet hoefde! Ik weet niet hoe ik moet uitleggen hoe het is gegaan, het lijkt wel alsof ik eerst iedereen waarvan ik dacht dat ze mogelijk bezwaar zouden kunnen hebben tegen mijn volwassendoop ervan moest overtuigen dat dat per se nodig was, en dat ik pas toen bleek dat iedereen daar alle begrip voor had en daar voor open stond, God de ruimte gaf om te spreken.
In ieder geval, ik wist ineens dat Gods beloften inderdáád voor mij gelden. Dat weet ik zeker, want ik ben tot geloof gekomen! En uit de Bijbel blijkt, uit het karakter van God, dat Hij niet wispelturig is. Als Hij zijn beloften doet aan jou, dan doet Hij dat van het begin af aan, en niet pas op het moment dat je je man ontmoet. Ik pretendeer absoluut niet te snappen hoe de uitverkiezing enzo in elkaar zit, en hoe het zit met mensen die op latere leeftijd tot geloof komen en die NIET als kind gedoopt zijn, het enige wat ik wel weet is dat IK me in ieder geval niet nog een keer hoef te laten dopen omdat God niet pas samen met Thijs in mijn leven is gekomen (hoewel wel in mijn ervaring) maar Hij er altijd is geweest.
Ik ben dus niet een "pleegdochter" of een aangelopen schaap, ik ben een verloren dochter die is teruggekomen, of een schaap dat is teruggehááld (kun je een hele boom over opzetten maar ik geloof dat onze Heer deze twee verhalen niet voor niets direkt achter elkaar heeft verteld dus het antwoord zal wel niet éénduidig zijn) en ik kreeg echt het idee dat ik mezelf tot pleegdochter of aanloopschaap zou verklaren als ik mijn doop niet als geldig zou accepteren.
(overigens wil ik absoluut niet zeggen dat ik nu even het pasklare antwoord heb op het vraagstuk van de doop, of dat ik vind dat volwassendopers/wederdopers per definitie "dwalen". Ik zou niet durven nadat ik er zelf anderhalf jaar over heb gepiekerd! Het enige waar ik zekerheid over heb is mijn eigen doop, en die hoeft niet over)
Wat erg gaaf hier aan is, Thijs en ik voelden ons door God een beetje "in de steek gelaten" (onterecht natuurlijk) omdat we echt het idee hadden dat we zó ons best deden, en bidden enzo, en dat er geen enkele duidelijkheid kwam, maar achteraf heb ik het idee dat we (en dan vooral ik) eigenlijk alleen maar tegen God aan het redeneren waren, en nooit eens onze mond hielden om Hém te laten spreken. Pas toen we al onze argumenten hadden gespuid naar een heleboel mensen kreeg Hij de kans om ons te laten zien wat Hij wilde.
Dus, toen was het ineens beslist! We denken dat dit verhaal vooral verrassend zal zijn voor de meeste mensen, maar we vonden het zelf ook vooral erg bijzonder en mooi! Wij zijn in ieder geval erg blij met Gods duidelijke leiding en de "kogel die eindelijk door de kerk is"!
We zijn God heel erg dankbaar dat Hij nu zo duidelijk heeft laten zien wat Zijn wil voor ons is en dat we nu zeker weten dat we een juiste beslissing nemen! Alle eventuele beslissingen hiervoor waren echt zwemmend in onzekerheid omdat we geen idee hadden of we wel deden wat God wil. Nu wel! We zijn ook echt iedereen dankbaar die voor ons gebeden heeft tijdens ons gepieker en gedoe, en dat zijn er heel veel, echt geweldig!
Ik wil eindigen met een Bijbelvers die de betreffende dominee direkt terugstuurde toen we dit verhaal aan hem mailden, namelijk:
Psalm 127: Hij geeft het immers zijn beminden in de slaap.gedragsregels voor dit topic:
De enige toegestane reacties op dit verhaal zijn positieve reacties, zoals uitroepen over Gods grootheid, de kracht van gebed, hoe belangrijk het is om naar God te luisteren en hoe wonderlijk het is dat Hij nog altijd zo duidelijk spreekt.
Iedere poging om een discussie over de kinderdoop of over de GKV te voeren zal meedogenloos worden afgekapt en verwijderd als goede oefening voor deze GKV-nieuweling in de enige ware kerk gedachte 
" class="smiley" />
Voor de duidelijheid: laatste opmerking was een geintje...
