Ik weet dat ze zo overkomen. Ik wil in het midden laten aan welk van de partijen het in de communicatie misgaat. Ik heb veel 'bezwaarden' gesproken en enkele bijeenkomsten meegemaakt van Reformanda, Aanvulling, de LWVKO en aanverwanten. Koud zijn ze niet; de emoties laaien hoog op, mensen zijn soms bijna hopeloos op zoek naar manieren om hun zorg te uiten, om serieus genomen te worden door de anderen in hun kerk.
Wat betreft dat 'achter de computer maar gauw even oordelen uitspreken': in concrete gevallen probeer ik mild te zijn en begrijpend. Maar we praten hier door over principes, over normen, over de legitimiteit van de klacht dat christelijke leefregels met voeten worden getreden.
Een fundamenteel punt om over na te denken: mag de gebrokenheid en complexiteit van de praktijk ons oordeel over wat goed is en wat slecht afzwakken?
Concreet: als getrouwden scheiden, laat ik merken dat ik dat niet goed vind. Dat durf ik alleen omdat de bijbel daar zo duidelijk in is. Jezus was zelfs zó duidelijk, dat zijn discipelen concludeerden dat je dan maar beter nooit kon trouwen. Maar tegelijk kijk ik die broeder en zuster nog niet met de nek aan; want ik ben zondaar net als zij. Er mag niet ontkent worden dat er gezondigd is; het gaat niet aan om regels te geven wanneer het wel mag ('vanwege de hardheid van ons hart'); maar laten we voor elkaar bidden, elkaar onze zonden belijden en vergeven.