quote:
Dat is een ding dat zeker is.
Dat is namelijk altijd al zo geweest. 't Kost me veel tijd.
Maar daarom niet getreurd!
De afgelopen dagen hebben voor mij in het teken gestaan van de computer. Vorige week mocht ik het apparaat van Santaarnpaal voorzien van een "
cutting edge" GNU/linux (Mandrake 10.1). Dat kan in principe in een middagje gedaan zijn, en dat was het ook wel, maar er blijven altijd een aantal kleinigheden over waar je nog een tijd mee bezig kunt zijn. Een videokaart die niet helemaal wil meewerken, een mixer die bij het opstarten steevast alle geluidskanalen uitzet. En zo nog wat dingetjes. Maar dat komt nog wel.
Ook mijn eigen compu moest eraan geloven. Ik ben eigenlijk niet tevreden met
KDE (de meest populaire 'desktop environment' voor unix). Het ziet er allemaal zeer gelikt uit, en het barst van de features, maar ik vind het te traag. Zelfs op een snelle compu heb je af en toe het gevoel alsof je door dikke stroop roert. Gelukkig zijn er zeer veel alternatieven. Maar je hebt er een dagtaak aan om die allemaal uit te proberen. En nu heb ik eigenlijk nog niets gevonden wat me echt bevalt. Toch nog maar KDE'en dus voorlopig.
Hoewel het leuk is om een beetje aan computers te knutselen, moet het op een gegeven moment ook weer gewoon werken allemaal. Als je niet oppast gaan er uren en uren in zitten, terwijl je eigenlijk niet zoveel bereikt. Het komt erop neer dat je op je eigen computer reproduceert wat een ander elders al voor elkaar heeft gekregen. Dat kan even een uitdaging zijn, maar niet één die uiteindelijk veel voldoening geeft. Een computer is allereerst een hulpmiddel.
Daarom moet er maar weer iets nuttigers gedaan gaan worden.
De verdwijnende hemel van H.W. von der Dunk lezen bijvoorbeeld. Een cultuurgeschiedenis van twintigste-eeuws Europa in twee dikke delen (
recensie uit het beste tijdschrift van Nederland). Pleun zit al watertandend te wachten tot ik deel 1 uit heb, want dan mag het tijdelijk naar zijn eerbiedwaardige boekenkast verhuizen.
Zojuist heb ik een zeer interessante paragraaf over de jeugdbewegingen in het begin van de twintigste eeuw gelezen. Met name de geschiedenis van de Duitse "Wandervögel" was lezenswaardig. Groepen jongeren die de natuur introkken voor lange wandeltochten. Het ideaal was een leven dicht bij de natuur, bevrijd van de oprukkende industrialisatie. Dit groeide uit tot een grote beweging. Rond 1913 waren er zo'n 100.000 Wandervögel voorzien van enkele scheuringen. Zo had je de Altwandervogel (AW) en de Jüngwandervogel (JWV). Scheuren is blijkbaar toch niet zo'n typisch Nederlandse hobby als wij onszelf graag doen geloven.
Er bestond een strikte rangorde. Elke groep werd aangevoerd door een 'Führer'. De onderlinge groet was de uitroep 'heil' en hier en daar werd het hakenkruis als embleem gebruikt. Ook was er veel belangstelling voor oudgermaanse rituelen zoals de viering van de zonnewende.
Toen ik google even te hulp riep ontdekte ik tot mijn grote verbazing dat de
Wandervogelbeweging nog steeds bestaat. Ze hebben zojuist hun 100-jarig jublieum gevierd. Volgens Fabian Gerth, de Bundeskanzler des Wandervogel - Bund für Jugendfahrten, is de "Wandervogel-heute in seinem Wesen nicht anders als der Wandervogel-gestern das Ausleben einer Sehnsucht nach Freundschaft, Abenteuer und Freiheit." Romantische idealen zijn blijkbaar onuitroeibaar.
