Ik wil nog even toevoegen dat ik ook heel veel tussendoor met God praat over waar ik op dat moment aan denk. Als ik bijv. met iemand praat, bid ik soms al even tussendoor (lang niet altijd hoor). Eigenlijk is dat mijn gebed, mijn wandelen met God. Vast bidden aan tafel is iets wat er bij ook eigenlijk niet in zit. Wel probeer ik elke dag met stille tijd te beginnen omdat ik merk dat mijn dag met God dan gewoon wat fijner is. Wanneer ik in die tijd bid, dan bid ik wel voor wat ik eerder geschreven heb, maar neem ook de tijd om te luisteren naar God. Hij heeft vaak ook wel wat te vertellen.
Wat dat afdwalen van gedachten betreft: Daar had ik vroeger ook veel last van. Tegenwoordig vrijwel niet. Wel is het zo dat ik het nooit erg heb gevonden. Blijkbaar was dat dan heel belangrijk voor me en wanneer ik besefte dat ik was afgedwaald, dan ging ik voor dat afdalende onderwerp bidden. Zo betrok ik het bij mijn gebed. Althans, volgens mij deed ik het zo.
Er werd ook gezegd dat het jammer was, dat bidden niet vanzelf ging en dat daar methodes voor waren. Ikzelf zie het anders. Bidden is praten met God en dat doe ik de hele dag. Wanneer ik echt ga zitten voor mijn gebed, dan zie ik dat meer, in de beeldspraak van vrienden', als dat ik bijvoorbeeld een vergadering leidt, of een interview (met mezelf) houd, of een couselling gesprek of zoiets dergelijks. Bij al die gesprekken (zie de hulpverlening) houd je er ook methodes op na. Ik vind het dus vrij logisch om dat te doen. Ik zie dus meer mijn 'bidden' als 'praten met God' en mijn 'gebed' als een gestructureerd gesprek met God.
