Ik geloof alles maar waarom maakt het me niet blij?

[Ghislaine]

Ik geloof dat God bestaat en dat Jezus zijn zoon was,maar waarom maakt het mij niet blij?Ik heb moeite met dit mag niet en dat mag niet,en als je in God geloofd ben je niet meer van de wereld.Nou ik weet niet wat precies van de wereld is,maar ik gebruik geen drugs en drink niet,maar voor de rest ben ik wel van de wereld.Ik hou van mooie dingen,op zijn tijd lekker uiteten,winkelen,soaps kijken enz.Ik kan wel janken als ik aan sommige dogmatische christenen denk en wat ze allemaal eisen,heeft God dat bedoelt met leven?Dus als je christen bent mag je eigenlijk niet meer genieten van het leven?[of je moet denken dat als je de hele dag met God bezig bent en de bijbel zit te lezen en dat je geen leuke progamma's meer kijkt etc dat dat je gelukkig maakt,maar voor mij persoonlijk geldt dat niet]Ik wil leven en geloven en me houden aan de geboden,maar voor de rest heeft God ons ook een karakter gegeven en moet je met dat karakter toch ook de dingen doen die je leuk vindt?Ik zie er niks in om als een soort grijze muis door het leven te gaan,en volgens mij verwacht God dat helemaal niet van ons.En daarom wordt ik niet blij,heel vaak denk ik was ik maar dood want ik ben geen goed christen en kan ik dat wel zijn?Nogmaals ik leef echt niet verkeerd,maar ook niet heel vroom dat ik de hele dag op mijn knieen lig bijv.Dus eigenlijk voel ik me schuldig en niet goed genoeg voor God's aanzien,wat moet je daarmee? Ik kan dat gewoon niet dat vrome gedoe.Maar mijn hart gelooft oprecht.Ik denk weleens als ik als een echte christen moet leven dan ben ik liever dood[erg he??maar ik meen het wel]Wie herkent deze gevoelens?k wil er graag over discusseren,groetjes Ghislaine

[Laurens]

Best Ghislaine,
Als christen mag je zeker wel genieten van alles wat God je geeft, Paulus spoort ons zelfs aan om te genieten, dus schaam je niet om te genieten van tv, uitgaan en andere dingen.
Doe het met waardigheid als christen. Bedenk ook dat niemand kan leven als christen, de troost die je als christen kunt vinden is dat God niet kijkt naar wat je allemaal verkeerd hebt gedaan, want daar heeft Christus al voor betaald.
Het feit dat jij je eigenlijk een beetje schuldig voelt geeft alleen maar aan dat jij echt christen bent en wil zijn, dat betekend niet dat je nu meteen maar depressief moet gaan worden, maar het is een proces dat zich in elk christenleven voordoet.
In de kerk zul je het misschien weleens tegenkomen als de 'schuldbelijdenis' Als christen erken je dat je nooit zou kunne leven zoals God dat het liefste ziet, maar juist omdat Christus al betaald heeft voor elke fout die jij en ik maken kun en mag je genieten van het leven.

Lees ook meer eens in Prediker, hij beschrijft allemaal mooie dingen van het leven, van lekkere drank tot een mooie vrouw, het zijn misschien niet precies die dingen waarvan jij wil genieten, maar hij geniet toch duidelijk van het leven.

Probeer niet te denken in 'dit mag wel en dat mag niet' maar je mag alles schrijft Paulus, alleen niet alles wil je doen omdat je daarmee bewust God verdriet doet, dat is een keuze die je maakt om God te dienen. Te denken valt dan bijv. aan drugs, je weet dat God niet wil dat jij verslingerd raakt aan drugs, dus kies je ervoor daar vanaf te blijven.

[elle]

Hoi Gishleine,

Ik ben geen expert (laat staan een dominee), maar wellicht kun je hier wat mee:

(Bijna) elke zondag hoor ik de wet van Mozes voorgelezen worden. Dat bepaalt je heel erg bij wat je Moet doen en wat je Niet mag doen. Dat wordt altijd besloten met een soort samenvatting 'heb God lief met heel je hart, je ziel en je verstand; heb je naaste lief als jezelf'.
Lijkt bijna tegen elkaar in te gaan!

Aan de Corintiers schrijft Paulus: 'Alles is mij geoorloofd, maar niet alles in nuttig. Alles is geoorloofd maar niet alles bouwt op'.  (1 Cor. 6:12 en 10:23). Als je de rest van de brief bekijkt, dan zie je dat die Corintiers elkaar kennelijk allemaal geboden oplegden: je mag geen offervlees eten, niet trouwen is veeeel beter!
Paulus zegt dus: niet waar, ik ben een kind van God en ik mag alles. Als het maar nuttig is, of opbouwend (voor mijn geloof, het geloof van mijn naaste).

In het nieuwe testament gaat het over 'geloof, hoop en liefde', als basis om vanuit te leven: geloven dat Christus ook voor jouw zonden is gestorven, geloof dat je het zonder Hem, zonder Gods Geest niets waardig bent (zelfs niet het geringste beetje genade -omdat je het zo goed doet-). Hoop op een betere toekomst, straks in het nieuwe paradijs. En liefde (tot God en je naaste) als belangrijkste. (Lees bijv. 1 cor. 13)

He, ik kan er nog veel meer over zeggen! Maar ik denk dat deze boodschap uit het nieuwe testament een hele goede is: heb lief! Dus ook: heb uw vijanden lief (Matt. 5:44).
Als je God lief hebt, dan laat je vanzelf allerlei slechte dingen na (dus bijv. vanzelf minder discobezoek, om maar een klassieker te noemen). Niet omdat je dat niet mag, maar omdat je beseft dat je God er niet blij mee maakt, of omdat je er zelf geen steek mee opschiet en je je tijd beter in wat anders kunt steken (bijv. je oma opzoeken die eenzaampjes en alleen leeft).

Lief hebben is evengoed lastig hoor: er zijn mensen waar ik een dusdanige hekel aan heb dat ze op mijn steun niet meer hoeven te rekenen. Of mensen die ik gewoon niet leuk vind, dus waar ik ook geen aandacht aan besteed terwijl ze dat eigenlijk erg nodig hebben.
En soms ben ik gewoon te moe om aan anderen te denken.

[farao]

Gevraagt om de  Heilige Geest in je zondaarsgebed?

[Ghislaine]

bedoel je mij farao?met dat zondaarsgebed?Ik heb dat gebed gedaan,en later hebben een paar christenen voor mij gebeden voor de heilige geest.Ik voelde niks en ze baden toch echt heel hard.Ze zeiden wel dat er een koude lucht van me af kwam,dus dat God mij aan het ontdooien was.Maar even wat anders zijn jullie altijd blij??Altijd opgetogen dat je leeft?Ik heb soms weleens gedachtens dat ik hoop dat er niks is na de dood,lekker rustig.Maar als je de christenen hoort die zijn helemaal blij bij het idee van een eeuwig leven,en dat heb ik juist niet.Ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde,dus ik weet dat het niet ophoudt na dit leven,maar ik had dat wel graag gewild.Hebben jullie dat nooit?Of verheugen jullie je ook op het eeuwige leven??En hoe ziet dat er volgens jullie uit?Weer werken,toestanden met mensen enz?En waar gaan de beesten heen?Ik ken een christen die zegt ik verheug me erop om met abraham en sarah te praten,nou dat heb ik dus echt niet.Nou weer genoeg stof,hoop wat te horen,Ghislaine

[Wybo]

(Misschien kun je wat meer enters gebruiken de volgende keer. dat leest prettiger )

Nee echt blij ben ik ook niet. Ik geloof echt dat God bestaat, en dat Jezus gestorven is voor velen. Als ik echter de bijbel lees doet me dat niets meer. De band met God (voor zover ik die ooit gehad heb) bestaat al lang niet meer. Ik heb eerder het gevoel door God verstoten te zijn dan dat Hij me vast houd.
Tegelijkertijd weet ik ook dat ik waarschijnlijk zelf die band heb verbroken. Maar het effect is hetzelfde. Een zeer deprimerend leven en een hiernamaals wat nog minder aanlokkelijk is.

God bidden, ja mooi gezegd. Maar ik heb God niet lief of zo. Ik heb al zo vaak gezegd dat ik tegen de zonde zal strijden en het begin van het strijden er tegen kan ik niet eens bereiken. Hoe kan ik nou om vergeving vragen als ik weet dat ik die zonde niet eens laten wil? Hij vraagt van ons niet dat we de zonde niet doen, maar wel dat we er een afkeer van hebben... En dat heb ik niet.

Uiteraard kan ik iedereen vertellen wat in de bijbel staat over hoe het hoort en zo. Zo'n hypocriet ben ik wel. Maar zelf leven met Hem zit er niet in. Maar God vaarwel zeggen kan ik ook niet. Hij is wel de schepper van dit alles.... Om dan een beetje te doen alsof dat niet waar is of van geen belang is vind ik onzin.
Het is dan moeilijk om te blijven leven, gelukkig heb ik een goede relatie met ouders, zusje en vrienden die me nog wel een stuk plezier kunnen geven.

[Peter]

Ghislaine,

Ik heb ook lang het leven van een christen ervaren als een steeds maar weer 'moeten' en niks mogen. En toch is het zo niet. Leven uit genade, dat valt helemaal niet mee. Want we willen steeds weer zelf van alles doen. Dat zit gewoon heel diep in ons, ook in mij. En toch, en toch, en toch. God leidt mijn leven, ik ben in Zijn hand.

Denk niet dat iedere christen met veel verlangen uitkijkt naar het hiernamaals. We vinden het vaak nogwel hartstikke leuk hier op aarde en wat er hierna komt, da's nog maar afwachten. Zelfs de 'beste' christenen kunnen zich daar geen enkele voorstelling van maken.

Voor de rest sluit ik me helemaal bij Laurens aan.

[lonneke]

Jammer dat mensen niet echt met elkaar over hun gevoelens praten. Vaak worden dit soort dingen afgeschoven naar de bijbel toe of je moet maar gaan bidden. Toen ik tot geloof kwam heb ik echt de liefde van God ervaren. En vanaf dat moment was het belangrijkste in mijn leven Liefde.
Ik heb daar ook veel over nagedacht. Wat is deze liefde? En waarom grijpt God niet in? Waarom hebben wij zoveel verdriet en waarom is er zoveel lijden?

Voor mij, en dat is echt heel persoonlijk en als anderen er anders over denken prima, is God een zwijgzaam God. Zijn liefde komt tot uiting doordat Hij de mens vrij laat. Hij zal een mens niet lastig vallen, of ongevraagd bij je op visite komen, Hij is almachtig en tegelijk maakt Hij geen gebruik van Zijn almacht.

Juist doordat Hij ons Zijn liefde heeft geopenbaard, wat ik zie als een innerlijk iets, een hartskwestie, zou je Zijn liefde door andere mensen heen moeten ervaren.
En juist dat heb ik jarenlang gemist. Vele kerkgangers maar weinig liefde. En waarom? Omdat men zich waarschijnlijk niet bewust is van de werkelijke liefde van God.
Hoe kun je je naaste liefhebben als je jezelf niet blij en gelukkig voelt?
En wanneer je je niet blij en gelukkig voelt dan wordt het tijd om daar aan te gaan werken, zo heb ik het wel ervaren, en zo heb ik ook gedaan.
Ik heb mijzelf nooit voorgelogen en ben altijd eerlijk tegenover mijzelf geweest, niet wat de dominee zei of de ouderling, nee....wat ik zelf ervaarde en hoe ik het zelf zag.

Ik kan nu zeggen dat ik echt blij en gelukkig ben.
Ik heb voornamelijk vrienden die me vrij laten en ik laat hen vrij. Dat vind ik echte liefde. Daar kan ik blij van worden.
Dit werkt bij mij ook door naar mensen die een geheel andere mening of overtuiging hebben.
Ik hoef ook niet zo nodig te evangeliseren.
Dat doe je al wanneer je een licht in deze wereld kunt zijn.
Wanneer je mensen kunt laten zien dat jij echt blij en gelukkig bent.

Ik geloof ook dat ieder mens hier in moet groeien.
Iedereen leeft in een andere situatie, omgeving, heeft een ander karakter.
Je hebt dus niet een klant-en klare oplossing. In die zin gaat God met een ieder zijn/haar eigen weg.

Wanneer je 1 Cor 13 leest dan besef je ook dat dat niet haalbaar voor je is.
Maar daar kun je wel aan werken.
Je bewust worden van hoe jij de dingen beleeft en waarom je ze zo beleeft.

En ja, vooral genieten van je leven.
Je mag pas zeggen, ik ben ongelukkig, wanneer je er alles aan hebt gedaan om gelukkig te worden.

En dan kun je tot besef komen dat je je leven een andere wending moet geven, andere keuze's moet maken, andere vrienden, een andere omgeving om je geluk te vinden....

[Peter]

Alfredt,

Bedankt voor je openhartige bijdrage. Ik ken dat gevoel en ik zou ze niet de kost willen geven, die ook in zo'n crisis zitten. Ik voor mij zie nog maar één uitweg: de Bijbel in. Gewoon, lezen dat boek, ook al voel je d'r niks bij. En luisteren naar goede preken, waarin de Bijbel mij wordt uitgelegd. Ik kan alleen de band met God maar herstellen als ik me openstel voor Gods Geest. Dat is het enige dat ik moet doen. Voor de rest doet God het allemaal.

Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!

[Peter]

God laat de mens niet vrij. Hij zet ons elke dag in het beklaagdenbankje: jij hebt Mij verlaten! Maar gelukkig is daar Jezus, de advocaat, die voor ons in de bres springt. Door Zijn offer kan ik God weer recht in de ogen kijken.

God dwingt mij niet om blij en gelukkig te zijn. God dwingt mij ook niet om ergens aan te werken. Juist dat gepreek van groei-of-ik-schiet maakt mensen depressief. God vraagt een luisterende, aanbiddende houding van mij, niets meer.

Mijn ziel, wat drukt je terneer,
waarom ben je zo onrustig?
Op God wil ik vertrouwen,
eens zal ik hem weer prijzen,
hem, mijn behoud, mijn God.

Psalm 42:12, vert. GNB

[lonneke]

quote:

op 25 Feb 2003 00:22:33 schreef Peter:
God laat de mens niet vrij. Hij zet ons elke dag in het beklaagdenbankje: jij hebt Mij verlaten! Maar gelukkig is daar Jezus, de advocaat, die voor ons in de bres springt. Door Zijn offer kan ik God weer recht in de ogen kijken.

God dwingt mij niet om blij en gelukkig te zijn. God dwingt mij ook niet om ergens aan te werken. Juist dat gepreek van groei-of-ik-schiet maakt mensen depressief. God vraagt een luisterende, aanbiddende houding van mij, niets meer.

Ik wordt depressief van jou Peter.
Je beseft niet dat er mensen zijn die emotioneel beschadigd zijn.

[Jan W]

Het is nu wat laat. Er wordt hier genoeg gezegd om op te reageren. En ik zal dat ook doen. Maar nu even niet. Maar uit eigen ervaring weet ik dat ik lang niet altijd blij ben met mijn geloof. Ik weet ook heel goed wat depressiviteit is. Later op de dag hoop ik te reageren. Maar ik moet eerst de dingen even goed op een rij zetten, en daarvoor ben ik nu niet fit genoeg meer.

[Picardijn]

Matheus 12:27 tot en met 30:

Alle dingen zijn Mij overgegeven door de Vader en niemand kent de Zoon dan de Vader en niemand kent de Vader dan de Zoon en wie de Zoon het wil openbaren.

Komt tot Mij allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven; neemt mijn juk op u en leert van Mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; want  mijn juk is zacht en mijn last is licht.


Het is toch zo gemakkelijk, er word toch niet zoveel gevraagd van je. Het is een uitnodiging maar we dragen liever onze eigen lasten als mens zijnde. Ja dan kan je juk inderdaad te zwaar worden en ondraagelijk.
Uit bovenstaande uitnodiging gaat zoveel blijdschap uit, er word helemaal geen dwingende oproep in gedaan. We moeten helemaal niets, er word alleen in gevraagd om Christus als onze Heer te zien....
We hoeven ook niets te stellen...we moeten ook geen keuze's maken want de Waarheid wordt ons geopenbaard.

[Oracle]

Wat versta je onder geloven? Als je er tot aal niet blij van wordt, kun je misschien beter zeggen: ik accepteer alles als zijnde waar/het zou gebeurd kunnen zijn wat in de bijbel staat. Als je gelooft ga je naar deze boodschap léven, waarna (niet niet altijd direct nee) je gaat merken dat er iets verandert in je leven.

[Wybo]

quote:

op 25 Feb 2003 09:30:11 schreef Oracle:
Wat versta je onder geloven? Als je er tot aal niet blij van wordt, kun je misschien beter zeggen: ik accepteer alles als zijnde waar/het zou gebeurd kunnen zijn wat in de bijbel staat. Als je gelooft ga je naar deze boodschap léven, waarna (niet niet altijd direct nee) je gaat merken dat er iets verandert in je leven.

Ow dus nu ben ik ook al een ongelovige.... Dank je wel...

[Pulpeet]

quote:

op 24 Feb 2003 21:21:47 schreef Alfredt:
Nee echt blij ben ik ook niet. Ik geloof echt dat God bestaat, en dat Jezus gestorven is voor velen. Als ik echter de bijbel lees doet me dat niets meer.

Hola, niet zo snel Alfredt. Hierboven staan jouw woorden. En wat jij beschrijft is wat Oracle bedoelt: Je gelooft het wel, maar het doet je niets. Oracle wil m.i. zeggen dat dat niet je eeuwige lot hoeft te zijn.

[Oracle]

Ach nee Alfred! Over creatief interpreteren gesproken! Ik bedoel alleen te zeggen dat zoveel mensen zeggen dat ze niets merken van hun geloof. Dan zeg ik: 'maar hoe benader je dan dat geloof?' Koud, voor kennisgeving aangenomen, of ga je leven naar Gods woord, elke dag weer? Probeer je hem te zien gewoon om je heen? Ik weet echt wel dat dat niet zomaar te doen is, of dat het makkelijk is of zo, maar ik probeer mensen te laten nadenken over hun manier van geloven: schuif het niet te gemakkelijk een bepaalde hoek in. Ik snap het niet, ik voel niets, dus. Je krijgt niet direct antwoord/resultaat. Soms duurt het wat langer. Dat heeft niets te maken met het feit dat je gelooft of niet! Ach..Pulpeet vat het goed samen.

[lonneke]

je kunt wel geloven maar dat wil niet zeggen dat je als mens dan opeens compleet bent. Ik heb dat zelf ook ervaren. Wel geloven, op God vertrouwen en je tóch ongelukkig voelen. En dat omdat mensen je gekwets en beschadigd hebben, dat omdat je ten diepste in je ziel verwond bent. Ja, het is allemaal zo simpel en éénvoudig? Waarom denk je dat er zoiets als christelijke hulpverlening bestaat?

En ik hoor maar weinigen over liefde praten. De kern van het evangelie is Liefde en liefhebben. Is dat zo éénvoudig en simpel? Dat kun je wel zien in het feit dat we als mens zo tekortschieten.

Er zijn ook christenen met een negatief zelfbeeld ondanks dat ze geloven, ook christenen die zich onzeker voelen ondanks dat ze geloven, ook christenen die alcoholist zijn ondanks dat ze geloven. Ook christenen die zich dus ten diepste niet blij voelen ondanks dat ze geloven.

Wat makkelijk om dan te zeggen, je hebt de bijbel of ga maar bidden.
Neem je een ander dan nog wel echt serieus?

[farao]

quote:

op 24 Feb 2003 20:08:32 schreef Ghislaine:
bedoel je mij farao?met dat zondaarsgebed?Ik heb dat gebed gedaan,en later hebben een paar christenen voor mij gebeden voor de heilige geest.Ik voelde niks en ze baden toch echt heel hard.Ze zeiden wel dat er een koude lucht van me af kwam,dus dat God mij aan het ontdooien was.Maar even wat anders zijn jullie altijd blij??Altijd opgetogen dat je leeft?Ik heb soms weleens gedachtens dat ik hoop dat er niks is na de dood,lekker rustig.Maar als je de christenen hoort die zijn helemaal blij bij het idee van een eeuwig leven,en dat heb ik juist niet.Ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde,dus ik weet dat het niet ophoudt na dit leven,maar ik had dat wel graag gewild.Hebben jullie dat nooit?Of verheugen jullie je ook op het eeuwige leven??En hoe ziet dat er volgens jullie uit?Weer werken,toestanden met mensen enz?En waar gaan de beesten heen?Ik ken een christen die zegt ik verheug me erop om met abraham en sarah te praten,nou dat heb ik dus echt niet.Nou weer genoeg stof,hoop wat te horen,Ghislaine

Nou ik ben ook niet altijd blij logisch natuurlijk, maar als ik dan bv bid gaat het alweer een stuk beter snap je, je moet ook blijven leren uit de bijbel en lezen, soms lijkt God erg ver weg ja, maar raar soms is ie ook weer heel dichtbij , maar ik raad je aan om eens naar een kerk te gaan en gewoon praten met die mensen daar en vragen of ze voor je willen bidden en dan voor je depresifiteit, raar maar ga dan bv nara een baptisten gemeente of een evangelische.

Nou succes en blijf vertrouwen op de Heer, en Hij zal uitkomst bieden.

[elle]

quote:

op 25 Feb 2003 11:23:00 schreef farao:
... ik raad je aan om eens naar een kerk te gaan en gewoon praten met die mensen daar en vragen of ze voor je willen bidden en dan voor je depresifiteit, raar maar ga dan bv nara een baptisten gemeente of een evangelische.

Of volg een alphacursus van een vrijgemaakte kerk (werkt heel goed bij allerlei studenten om mij heen), of duik de bijbel (of belijdenissen) in zoals Peter dat zegt (werkt weer beter bij mij), of...

De richting waar je de oplossing moet zoeken hangt denk ik van jezelf af: vind je het naar als anderen jou allemaal dingen proberen op te leggen? Vraag hun waarom ze dat doen en ga met ze praten.
Heb je het idee dat God allemaal dingen van je verwacht waar jij niet mee uit de voeten kunt? Ga de bijbel lezen.
Denk je van jezelf dat je vanalles moet? Ga je motieven onderzoeken: wil je een heilig boontje lijken zonder er al teveel moeite voor te doen, dan is dat ook niet goed (kijk maar naar Annanias en Saphira in het boek handelingen).
Of misschien ligt je probleem nog ergens anders...

Om in te gaan op je 2e vraag: nee, ik ben ook niet altijd een blij christen.
Daarvoor gebeurt er ten eerste teveel narigheid in mijn en andermans leven. Ten tweede ben ik af en toe gewoon een luie donder die God af en toe vergeet: dan wordt ik zo'n lauw christen zoals in die brief aan Laodicea (zie Openbaringen).
Is dat erg? Ja, want God verdient een veel dankbaarder houding! Aan de andere kant: hier op aarde zal ik het nooit helemaal goed kunnen doen. Straks in het paradijs, dan zal ik God perfect kunnen dienen. Daar hoop ik in ieder geval op.

[de dromer]

Ghislaine,

Je zegt dat je jezelf niet een goed christen vind, dat gevoel ken ik, het gevoel dat God niet van je houdt omdat je jezelf niet goed genoeg vind.

Als ik de bijbel las, las ik allemaal verhalen over bijzondere mensen, zoals: David, Petrus, Jona, Abraham, Mozes, nou ja, noem ze maar op.
Dat waren in mijn ogen allemaal helden, een soort van supergelovigen.

Totdat ik de bijbel eens wat anders ging lezen, die David was helemaal niet zo bijzonder, niks bijzonderder dan anderen uit die tijd, hij was net zo als alle anderen: een zondig mens, hij pleegde zelfs overspel en liet die man van die vrouw naar het slagveld sturen zodat hij sneuvelde, En toch wilde God hem gebruiken.

Wat dacht je van Mozes ? Dat was ook een moordenaar, maar God stuurde hem wel naar de Farao (hij wilde eerst niet eens), hij mocht wel een heel volk leiden.

En Paulus ? Paulus vervolgde en vermoordde Christenen, dat was helemaal niet zo'n goed mens, en ook hem wilde God gebruiken.

Petrus ? Petrus was maar een eenvoudig man, een visser (het zal wel een beer van een kerel geweest zijn), hij was een man die bang was om te zeggen dat hij bij Jezus hoorde, hij loog er zelfs om. Maar moet je eens zien hoe God hem gebruikt heeft.

Zouden al die mensen in de bijbel de hele dag in hallelujah sferen zijn geweest ?  Zouden ze altijd blij zijn geweest, echt, geloof me, het waren gewone mensen, net zoals jij en ik, ze hadden vast ook wel hun momenten van twijfel (ik weet het wel zeker) ze waren vast niet iedere dag blij.
Maar God had ze wel nodig, God wilde ze wel gebruiken (inclusief hun nare trekjes) en God wil ons ook gebruiken (inclusief onze nare trekjes).


Het heeft mij heel erg geholpen om de bijbel eens met andere ogen te lezen, misschien helpt het jou ook .

[Jan W]

Laat je gevoel niet bepalen of je gelooft. Geloven is voor mij vooral ook vertrouwen, geloven is een relatie aangaan met God je Hemelse Vader. Maar die relatie wordt in dit leven nog wel beïnvloedt door de gevolgen van de zonde.

Ik weet niet of je een relatie hebt, maar kijk eens naar die relatie ben je daar elke keer blij om of blij mee? Ik ken mijn vrouw ruim 20 jaar, en soms denk ik ook wel eens "is dit nu alles?" (Voor de ietsje ouderen Doe Maar heeft daar ooit eens een heel aardige song over geschreven). Toch ga ik mij in mijn relatie met mijn vrouw ook niet continue zorgen maken om het feit dat ik mij niet altijd blij voel. Dus als je niet meteen iets voelt, accepteer dat dan, blijf volharden in gebed en bijbellezen en doe verder gewoon de dingen die je moet doen. Je kunt God vertrouwen.

Kijk ook eens naar God als Vader. Hij ziet jouw als kind, Hij geniet van je, weet je waarom? Omdat jij Zijn kind bent, Hij houdt onvoorwaardelijk van jou. Dus geen addertjes onder het gras. Door de dood van Christus kan God ook weer onvoorwaardelijk van jouw houden en dat wil Hij ook. Hij past op je, zorgt voor je. Ofwel voel je ook een kind. Ik ben vader van 4 kinderen, en hoe ze zich ook voelen of wat ze ook gedaan hebben, ik blijf van ze houden. Ik ben wel eens boos, maar het blijven mijn kinderen. En ik zou het erg vervelend vinden als mijn kinderen steeds maar weer bij mij kwamen met de vraag, papa houd ik wel genoeg van u? Of met de opmerking ik voel me helemaal niet blij met u. Nee ik heb liever dat ze zich als kind gedragen en vertrouwen in mij hebben, daarbij leer ik ze stap voor stap en soms heel snel een stuk eigen verantwoordelijkheid te dragen. Maar die eigen verantwoordelijkheid geef ik niet aan ze om dan maar van ze af te zijn. Nee ik wil graag de relatie met mijn kinderen verdiepen en dat kan alleen maar als ik ze eigen verantwoordelijkheid geef.

Kijk zo ook eens naar de manier waarop God met jouw omgaat. Hij geeft geen eigen verantwoordelijkheid om je daar later op te kunnen afrekenen, nee God wil juist graag dat je je ontwikkeld en geeft je een stuk eigen verantwoordelijkheid om dat te realiseren.

Sinds ik dat besef, voel ik mij een stuk gelukkiger. God een Vader die zijn kinderen stimuleert en als ze een fout maken of erger, dan helpt Hij ze maar weer wat graag op het rechte pad. Ik denk dat als je daar over na gaat denken en op je in laat werken, je steeds meer iets van de innerlijke blijdschap gaat voelen waar de bijbel het over heeft. God geeft het allemaal op gebed, je hoeft er niets voor te doen.

Er is een tijd in mijn leven geweest dat ik niets voelde. Ik draaide de hele dag opwekkingsliederen, maar werd er alleen maar depressiever van. Ik ging ernstig twijfelen aan mijn geloof, ik voelde niets meer, was ervan overtuigd dat ik "de zonde tegen de Heilige Geest had gedaan". Ik bad, en bad maar het hielp allemaal niets. Toen stuurde God mij naar de huisarts (die gaf medicijnen) en schakelde de psycholoog die ik al had nog eens in. Langzaam maar zeker kwam toen naar boven dat ik het vooral heel erg zelf wilde doen. De dag dat ik besloot het helemaal aan God over te laten heeft mij pas echt vrij gemaakt. Nu heb ik nog wel eens een terugval en ik weet waar ik op moet letten, en ik voel me ook lang niet altijd blij, maar ik heb geleerd dat te accepteren omdat mijn gevoel niet zoveel zegt over de relatie die er is tussen God en mij. Want God verlaat je niet. Hij is altijd bij je. In de bijbel staat niet voor niets. Mijn genade is u genoeg. En genade is wat anders als blijdschap. Alhoewel je van genade wel heel blij kunt worden.

[Wilhelmina]

Mooi!  

[Ghislaine]

Heel mooi Jan het is precies zoals bij mij,zoalshet jou vergaat.Maar ik heb bijv. een vriendin en die heeft echt een aanraking gehad van God en dat wil ik ook,maar dat gebeurt steeds niet.

En verder vroeg iemand of ik naar een kerk wilde gaan,maar ik ga sinds december naar de baptisten,en heb ook iemand uit de kerk daar die met me bid.

Maar toch heb ik soms die depresseve gedachtens en dat heeft niks met God te maken maar gewoon dat ik de zin van het leven niet inzie,ondanks dat ik de bijbel lees en geloof.Ze zeggen dat er zoveel zelfmoord voorkomt onder mensen die niet geloven,en zij die geloven hebben een doel.Maar zo voelt dat bij mij niet,ik vindt ondanks dat ik geloof het leven soms een straf.

Ik slik medicijnen voor mijn depressiviteit en ben sinds kort weer verhoogt misschien dat ik daarom zo zwaar op de hand ben momenteel.Wel heb ik me ingeschreven bij eleos dat is een psychiatrisch ziekenhuis[net zoiets als riagg maar dan met christelijke achtergrond]Hopelijk werkt dat beter dan het riagg want diegene die ik daar als behandelaar heb gelooft niet in God dus dat is erg moeilijk voor mij.

En verder heb ik sinds kort weer dwanggedachtens en dan bid ik tot god om die weg te halen maar dat gebeurt niet,wat doe ik verkeerd?

Groetjes Ghislaine

[Jan W]

Hallo Gishlaine,

Je doet niets verkeerd. Ik weet hoe erg dwanggedachten kunnen zijn. Ik heb er mijn hele leven lang last van gehad. Als kind, als puber en als jongvolwassene. Tussen 1988 en 1990 heb ik twee (!!) jaar lang last gehad van vloekdwang. Daarna ging het weer een stuk beter totdat ik half 1998 weer ontzettende last van vloekdwang kreeg, dat heeft weer twee jaar geduurd. Ondertussen ben ik in allerlei boekjes gaan lezen om van die vloekdwang af te komen. (Dat helpt altijd wel een beetje, maar het komt dan weer versterkt terug). Zo heb ik van Binnenuit van Larry Crab gespeld. Maar het hielp allemaal niets. In die periode ging ik twee keer per maand naar de psycholoog en soms wel vaker. Daarbij is ook een heleboel 'shit' uit mijn jeugd mee naar boven gekomen, maar dat moest eruit en ik was er niet blij mee. Ik wilde mij goed voelen, niet vervelend, maar God kon aan mij alleen maar duidelijk maken dat Hij van mij hield door mij ook die hele vervelende gevoelens te laten ervaren. Ik slik nu nog steeds medicijnen (vooral ook tegen de dwang en depressiviteit) ik ben ruim een jaar geleden een tijdje gestopt dat ging een paar maanden goed, nu weet ik dat ik er voor een hele tijd aan vast zit (misschien wel mijn hele leven) maar ik heb geleerd het te accepteren.

Probleem voor mij en jouw is dat mensen vaak helemaal niet snappen wat dwang inhoudt en hoe erg dat is. Mijn vrouw heb ik het pas na een jaar of vijftien duidelijk kunnen maken, toen we samen de film A Beautiful Mind hebben gezien. Hoewel dat over Schizofrenie gaat, zijn er aardig wat items waardoor je ook dwang kunt duiden.

Ik heb ook geleerd om niet teveel aandacht te besteden aan dwang als die weer eens de kop opsteekt. Maar ik blijf gevoelig, dat weet ik. Vooral schokkende gebeurtenissen hebben op mij altijd een behoorlijke impact, door er over te schrijven en te praten, blijf ik goed op de rit. Momenteel ga ik nog één keer in de twee maanden naar de psycholoog vooral om te kijken of ik niet weer een of andere rare redenering opbouw.

Ondertussen doe ik mijn werk gewoon en met plezier. Maar bovenal heb ik geleerd echt te genieten en te vertrouwen.

[elle]

Oh dear, Ghislaine!
Dat is zware kost die je ons vertelt! Ik ben een redelijke leek op dit gebied, dus kan ik je niet goed helpen... Wat dat betreft is het goed dat je professionele en christelijke hulp hebt ingeroepen.
Iedereen die hier schrijft probeert je goed te helpen, maar misschien ben je meer geholpen met goede gesprekken (psychiater, vrienden). Ik zal in ieder geval daarvoor bidden!

(Ik heb een periode met zelfmoordgedachten gehad, dus een psychiater opgezocht, die helaas niet christelijk was. Dat schoot niet op: ik was meer tijd kwijt met uitleggen hoe dat nu werkt: rol van avondmaal bijv., dan dat er aan mijn depressie gewerkt werd. Uiteindelijk heb ik erg veel aan een stel hardnekkige vrienden gehad, die steeds weer bleven zeggen dat ik echt wel een toffe meid was!
Ik heb zelf geen ervaring met de organisatie die jij noemt. Ik ken wel mensen die bij 'de driehoek' (de gereformeerde variant) hebben gelopen en die daar veel aan hebben gehad. Dus: sterkte!)

[Jan W]

Beste Gishlaine,

Ik ben geholpen door een christen psycholoog die ook heel erg goed op de hoogte is van het gereformeerde gedachtengoed. Als je zijn adres wilt weten stuur mij dan een mailtje. Het voordeel van dit traject is dat je redelijk snel terecht kunt.

[Ghislaine]

Nou en dan zit ik weer hier met honderd en 1 vragen.Had ik maar nooit gelezen dat Bert Bloem zelfmoord heeft gepleegd,ik betrek het dan gelijk weer op mezelf en vraag me af was deze man zeer depressief?Had hij ook medicijnen?Hoe oud was hij en waarom toch overgaan tot deze daad.Ik ben juist bekeerd omdat ik geloof[de] dat God die gevoelens van depressiviteit weg kan nemen.Iemand die zo Christus in zijn hart had,hoe kan dat nou?Ik weet dat het niet echt hoort om deze vragen te stellen,maar misschien kunnen ze me geruststellen.Ik zit nu helemaal sinds ik het gelezen heb in een dip en denk steeds zie je het gaat niet over,ook niet als je christen bent.En dan denk ik weer aan mezelf wat aandoen want ik wil mijn hele leven niet deze depressie.Weet iemand wat van de achtergronden van Bert Bloem?Medicijnen ja of nee?Hoe diep was de depressie en hoelang al?Ik vindt het namelijk heel heavy dat een man met een gezin deze daad doet.En ik krijg het maar niet uit mijn hoofd.Jullie mogen ook prive mailen als jullie het niet echt respectvol vinden voor op de site,guap@planet.nl.Groeten Ghislaine

[Laurens]

Ik weet niet erg veel van hem, maar wat ik gehoord heb is dat hij al een tijd depressief was, al een tijd terug had hij al hulp, het leek oppervlakkig goed te gaan maar de laatste maanden nam hij weer medicijnen.

[Skynolimit]

Ik mail je!