Knappe Turkse (en andere interessante klanten)Na een lange afwezigheid van een dag ben ik eindelijk weer in de gelegenheid een stukje te schrijven. Gisteren is het er niet van gekomen omdat het saai was op het werk en ik ’s avonds direct na het eten in slaap was gevallen. Het bestaan van een goudvis is bruisender.
Vandaag was het echter weer een ouderwetse Loket-dag. ’s Ochtends had ik zowel balie als telefoon. Er kwam een vrouw langs die pas uit haar huis was gezet en nog een berg andere problemen had. Een advocaat was nog niet direct nodig en ik belde voor haar met de deurwaarder, om te vragen wanneer haar huis precies werd ontruimd. Het bleek dat dit nog niet bekend was en dat een betalingsregeling nog mogelijk is. In combinatie met het heilzame effect van mijn natuurlijke charmes deed deze mededeling de vrouw in blije staat vertrekken.
Ik zeg nu wel dat het gisteren saai was en dat was ook zo, maar één klant is toch wel het vermelden waard. Een ietwat sjabbige veertiger (afgeleefd gezicht, lang haar, vuile handen, om iedere vinger een gothic-ring) die was veroordeeld wegens rijden onder invloed. De man had maar liefst 9 maanden ontzegging van de rijbevoegdheid en een gevangenisstraf van 21 dagen opgelegd gekregen. Z’n promillage was dan ook waanzinnig hoog. Je staat er niet bij stil als je zo iemand helpt (ik verwees hem naar een advocaat), maar het is gewoon een potentiële moordenaar. Wel een vriendelijke moordenaar, want hij begon een praatje. ‘Wat lees je daar? Mag ik het zien?’ zei hij, wijzend naar ‘Candide.’ Van Voltaire had hij nog nooit gehoord geloof ik. Hij was nu bezig met een cursus psychologie en dat ging hem een beetje boven de pet. Ik vind het meestal wel leuk als cliënten op de praatstoel zitten, ik pak dan gelijk mijn denkbeeldige notitieblokje erbij voor de weblog.
Terug naar vandaag. In de pauze wandelde ik naar het centrum. Bij een sigarenzaak viel mijn oog op De Dordtenaar. Dit is het plaatselijke sufferdje van Dordrecht. Op de voorpagina stond een artikel over het Loket in Dordrecht, dat volgende week donderdag officieel wordt geopend (dat wordt smullen!). Een foto stond er niet bij, maar dat komt misschien nog als er een artikel wordt geplaatst n.a.v. de opening. Met wat ellebogenwerk zal ik dan de burgemeester opzij schuiven, zodat ik goed in beeld kom voor de fotograaf.
’s Middags had ik het nog drukker. Ik was nog aan het uitbuiken van de lunch, toen een knappe Turkse aan de balie verscheen, met het verzoek om een bezwaarschrift te schrijven naar de Sociale Dienst van Dordrecht. Wel, dat was geen probleem natuurlijk, ik was een en al bereidwilligheid. Het meisje vertelde dat ze was getrouwd en twee kindjes had. Beetje jammer. Ze had een berg papieren bij zich. Al snel werd het probleem me duidelijk. Haar man was geplaatst bij een reïntegratiebedrijf, waar alleen maar geestelijk gehandicapten bleken te werken. Dat hij daarom de brui eraan gaf en niet meer op kwam dagen kon ik me enigszins voorstellen, ook omdat met de Sociale Dienst iets anders was afgesproken. Daar deden ze echter of hun neus bloedde, het echtpaar kreeg bericht dat hun uitkering was opgeschort.
Toen ik de papieren bekeek, bleek dat er twee bezwaarschriften moesten worden geschreven. Er zat namelijk ook een besluit bij dat de aanvraag van de uitkering niet in behandeling werd genomen, terwijl die uitkering nota bene al op 19 december was verleend. Vreemd. De Sociale Dienst van Dordrecht maakt er een potje van, das duidelijk. Voor het tweede bezwaarschrift had ik niet onmiddellijk tijd, omdat er een afspraak stond gepland. Dit was voor het meisje geen probleem, aan het eind van de middag zou ze terugkomen. Aldus geschiedde, ze had dit keer haar ega meegenomen. Hij sprak nauwelijks Nederlands, en zal wel zijn overgekomen uit een of ander achtergebleven Turks boerengat. Wat moet zo’n leuke, vlotte Turkse meid van 23 met een berggeit uit Verweggistan, als voor haar neus de leukste vrijgezel van Dordrecht en omstreken zit? Beetje jammer. Maar goed, klokslag 17:00 had ik beide bezwaarschriften af, weer iemand blij gemaakt. Zeker toen ze hoorde dat het niks kostte. Getrouwd of niet, het helpen van de Turkse dame deed me goed. Het compenseerde voor mij afgelopen maandag, toen het afzien was qua vrouwelijk schoon.
Mijn afspraken van vanmiddag gingen alledrie over arbeidsrecht. Een meisje dat via een uitzendbureau bij het Leger des Heils werkte, een charmante vrouw wiens contract bij een modewinkel niet was verlengd, en een echtpaar van wie de man nog salaris tegoed had van z’n werkgever. Alle spreekuren verliepen goed, ik vind dit een leuk onderdeel van m’n werk. Dat werk gaat overigens nog wel even duren, want ik heb vandaag een nieuw contract in de bus gekregen. Tot 1 september kan ik bijtekenen bij mijn huidige werkgever, hoewel ik eigenlijk zit te azen op een vaste aanstelling bij het Loket. Het bevalt me prima in Dordrecht, de collega’s zijn oke. Ik ben de benjamin.
Een smet op deze dag is de afmelding van Pulpeet. Iedere woensdagavond komt hij gezellig bij me langs, maar hij heeft een vergadering. Jammer, nu ga ik maar in m’n eentje genieten van de film waar ik het zondag over had. In de wedstrijd Engeland – Nederland heb ik geen zin, omdat Arjen Robben er niet bij is en ik m’n vraagtekens plaats bij het (selectie)beleid van Marco van Basten. Dat wordt dus een nederlaag (stilletjes hoop ik van niet natuurlijk). De wedstrijd staat in het teken van de actie
Stand Up Speak Up tegen racisme. Dit soort initiatieven vind ik net zo nutteloos als een regendans in de Sahara, maar ik ben dan ook een cynisch persoon.
