Ik kan Pleun wel een beetje begrijpen!
Als hulpverlener zit je ALTIJD tussen twee vuren wanneer het om dit soort dingen gaat: je professionaliteit en de Nederlandse wet waar jij je gewoon aan moet houden, en aan de andere kant je persoonlijke opvattingen.
Als arts ben ik bijvoorbeeld niet verplicht om abortussen uit te voeren, dat zou ik ook absurd vinden (er gaan stemmen op om het uitvoeren van abortussen verplicht te maken in de gynaecologie opleiding, dat zou voor mij beslist een reden zijn om geen gynaecoloog te worden) maar ik ben wél verplicht iemand die een abortus wil, te verwijzen naar Stimezo of het ziekenhuis.
Dan kom je met het dilemma: begin ik een gesprek met deze patiënte over wat ze van plan zijn (een vrouw neemt die beslissing NOOIT alleen is mijn mening, ook al is de enige inbreng van de man het feit dat hij er vandoor is gegaan, of van de ouders dat ze gedreigd hebben haar uit huis te zetten, dat kan een zeer grote invloed hebben op het uiteindelijke resultaat...) of niet. Waarmee is deze vrouw en haar kind echt gediend, WIL ze deze abortus eigenlijk wel echt, maar waar houdt mijn verantwoordelijkheid op?
Ik denk dat je ook heel erg moet oppassen met dingen als "dit zeg ik als persoon, niet als arts/hulpverlener" omdat je als patiënt dat onderscheid niet kunt maken. De persoon die tegenover jou zit, met "Mr" voor z'n naam in driedelig pak, of in een witte jas, is een autoriteit voor jou op dat moment, iemand waar je bent gekomen voor hulp en van wie je afhankelijk bent. En wellicht ook in de toekomst zult zijn, op andere gebieden. Je invloed is altijd groter dan je wellicht wilt of dan jouw recht is op dat moment, door die machtspositie. En daar moet je als hulpverlener imho héél erg mee oppassen.
