Gescheiden vader met kinderen op afstand

[Zijnkind]

In dit draadje wil ik met jullie praten vanuit en over de volgende situatie;

2 jaar geleden ben ik gescheiden. Als vader leef ik ongewild op grote afstand van mijn jonge dochters. Ik zie de kinderen om het weekend. De oudste (5) gaat naar school en de jongste (3) vanaf de zomervakantie. De moeder werkt niet tegen bij de omgang maar daar is ook alles mee gezegd. Geen contact bevorderende activiteiten van haar kant tussen vader en kinderen. Ik ben op zoek naar werk in de omgeving van de kinderen maar voorlopig lukt dat niet.

Ik wil graag jullie meningen/tips/ervaringen over het volgende:

1) Hoe verloopt zo'n vader-kind contact met de tijd? Waar liggen de kansen en waar de problemen? Zowel qua gevolgen van de scheiding op zich als gevolgen van de afstand.

2) Hoe los je het probleem op dat je erg weinig invloed op de (geloofs-) opvoeding van je kinderen hebt? Is die invloed eigenlijk wel klein?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties,
Zijnkind.

[vrolijke]

Mijn scheiding ligt wel een beetje langer terrug. Bij mijn scheiding waren mijn dochters zo oud als die van jou nu. Ik was toen op montage en had ook heel sporadisch kontakt met hun. Mijn ex is opnieuw getrouwd en zij kregen nog twee zusjes en een broertje erbij. Soms hoorde en zag ik hun een paar maanden helemaal niet, soms verbrachten ze de vakantie bij mij, regelmatig telefoneerden we. (alle twee a drie weken)
Ondertussen zijn mijn dochters 33 en 35 jaar. Een maal ben ik grootvader. We hebben een hartelijke verhouding met elkaar. Als er eentje problemen heeft, zijn de anderen voor hem daar. (Alhoewel we nog altijd ver uit elkaar wonen)
Bij de opvoeding van mijn kinderen heb ik mij bewust in de achtergrond gehouden. Als ze zo rond de twintig waren, heb ik mij eens verontschuldigt omdat ik zo een "lausiger" vader voor hun geweest ben. Hun antwoord: "Je was een prima vader." Ik weet ook niet waarmee ik dat verdient heb.

[lonneke]

Hallo Zijn Kind,

Ik denk dat het  niet persé beter is maar wel practischer om als vader dichterbij je kinderen te wonen. Mijn zoontje is nu 10 en zit bij sportclubs waarin hij bijv. ook weekends, soms elk weekend, wedstrijden heeft. Dan is het handiger dat je als vader en moeder dicht bij elkaar woont. Vroeg of laat zul jij hier ook mee geconfronteerd worden aangezien kinderen in die leeftijd veel bij sportclubs en activiteiten betrokken zijn.

En als vader heb je toch minder invloed op de opvoeding nu je ze één weekend in de veertien dagen ziet. En volgens mij zou het mooi zijn wanneer jij en je ex op één lijn zitten wat opvoeding betreft, vaak betekent dat voor de man dat hij zich moet aanpassen omdat je anders onenigheid met je ex ( misschien is dat in jouw geval niet zo ) krijgt met alle gevolgen van dien.

Wanneer je dichterbij woont zou je ook meer kontakten met de school kunnen onderhouden en dat maakt denk ik ook dat je je veel meer betrokken gaat voelen bij de opvoeding e.d van je kinderen waarmee ik niet wil zeggen dat je dat nu niet bent. Integendeel denk ik.

Ik denk dat verhuizen een hele goede optie is wanneer je die mogelijkheid hebt.

[Marloes]

Artikel vandaag in het ND over een nieuw wetsvoorstel: 'Na scheiding contact met beide ouders' .

[Zijnkind]

De afgelopen 2 jaar heb ik al vele artikeltjes verzameld uit o.a. het ND. Maar dit is niet waar het mij over gaat. In dit artikel is vooral de situatie tijdens de scheiding van belang. De afspraken die dan gemaakt moeten worden.
Wat ik goed vind in dit voorstel is dat de moeder meer gedwongen wordt daar actief in mee te denken en te overleggen. Te vaak merk ik dat gescheiden moeders iets hebben van: Ik heb de kids....laat hem maar zorgen dat hij ze ook ziet. Het inniatief bij de vader leggen dus. Niet dat ze dan tegenwerken ofzo maar eigenlijk zouden ook moeders meer moeten doen voor hun kind om de vader te kunnen (blijven) zien. Er zijn gelukkig ook moeders die dat wel doen.

Maar goed, of het in de praktijk veel verschil zal maken? Ik betwijfel het. Wat mij in die scheidingsfase extreem verbaasd heeft, is de onmacht die je als vader hebt in NL. Er was geen enkele mogelijkheid om full-time vader te worden en de situatie andersom te benaderen. Mijn advocate (!) wilde er niet eens aan beginnen en inlichtingen die ik bij anderen ingewonnen heb bevestigden dat helaas alleen maar.

[lonneke]

quote:

Zijnkind schreef op 20 januari 2005 om 13:00:
Te vaak merk ik dat gescheiden moeders iets hebben van: Ik heb de kids....laat hem maar zorgen dat hij ze ook ziet. Het inniatief bij de vader leggen dus. Niet dat ze dan tegenwerken ofzo maar eigenlijk zouden ook moeders meer moeten doen voor hun kind om de vader te kunnen (blijven) zien. Er zijn gelukkig ook moeders die dat wel doen.

Daar ben ik het wel mee eens. Moeders denken te vaak dat zij de belangrijkste zijn in een kinderleven en zo verliest ze uit het oog dat kinderen ook juist naar de vader toe heel loyaal zijn. Kinderen hebben immers niet voor deze situatie gekozen en houden van beide ouders, zowel van de moeder als van de vader. Wanneer de moeder meer vanuit de positie van het kind zou denken dan zou ze juist de omgang met de vader bevorderen en los willen/moeten koppelen van haar eigen frustrerende gevoelens t.o.v de vader.

[Bumblebee]

quote:

Zijnkind schreef op 20 januari 2005 om 13:00:
Wat mij in die scheidingsfase extreem verbaasd heeft, is de onmacht die je als vader hebt in NL. Er was geen enkele mogelijkheid om full-time vader te worden en de situatie andersom te benaderen.

Echt waar?? Wat belachelijk!  

[Marloes]

Hoe was het dan toen jullie nog getrouwd waren? Jij kostwinner, zij huisvrouw of parttimer? Dat is meestal de uitgangssituatie dus dan is het niet geheel onlogisch dat kinderen aan de moeder toegewezen worden (die de meeste zorgtaken al had).

[Wybo]

Zelfs als bekend is dat de moeder labiel is en er tekenen zijn dat zij mishandelt maar dat niet hard gemaakt kan worden wordt in de meeste gevallen het kind aan de moeder toegewezen. Daarnaast beland een gescheiden moeder vaak in de bijstand en moet ze dus ook werken van de wet... dus dat kostwinner verhaal gaat ook meestal niet op, ja voor die tijd wel maar daarna niet.

Het is echt zo dat je als vader bijna geen kans hebt op de kinderen fulltime toegewezen te krijgen. Dan moet er echt heel veel aan de hand zijn.

[Bumblebee]

(dit was even in reactie op Marloes)  

Nou, dat weet ik niet... er kan dan toch een heroverweging van de verdeling zorg/kostwinning plaatsvinden? Bij een scheiding is er een nieuwe situatie, beide partners moeten dan nadenken of ze misschien niet gedeeltelijk voor hun kroost willen zorgen.

Inderdaad is dit afhankelijk van mogelijkheden tot kostwinning (bv. opleiding) en inkomen enzo, maar toch, ZijnKind geeft aan dat er eigenlijk niet eens over gepraat kan worden. Dat vind ik vrij idioot.

[Marloes]

Dat is ook idioot idd. Ik denk alleen dat de meeste rechters kijken welke ouder voor die tijd 't meest voor de kinderen zorgde.

[Roodkapje]

Ik denk dat de meeste ouders vanuitgaan dat de kinderen 'natuurlijk' bij de moeder horen te zijn.

[Zijnkind]

Mijn advocate (en anderen ook) zei het als volgt;
Ik maakte idd geen kans vanwege de situatie in het huwelijk. Ik werkte meer dan de ex. Maar ook als het andersom was geweest had ik nog steeds eigelijk geen kans. Pas als je full-time huisvader bent of als er overduidelijk een steekje los zit aan de moeder maak je als vader een kans. Op grond daarvan ben ik er niet verder mee gegaan. Eigelijk ook omdat ik toen nog hoopte de ex gunstig te stemmen op weg naar mogelijke verzoening. Dat laatste was ronduit naief maar ook zonder die hoop zou ik niet weten wat ik nog had kunnen doen. Zonder dat je er voor kiest verlies je voor een groot deel van de tijd je kinderen. Dat kan en gebeurt dus in ons land. En het nieuwe voorstel zal daar niet echt wat aan veranderen.

[Priscilla en Aquila]

Ja, dan hebben de moeders een machtspositie en ik schaam mijn bijna voor vrouwen die 'vaders' zo in de kouw laten staan. Zoals de 'dwaze vaders' die hun kinderen helemaal niet te zien krijgen.
Zeker als je zoals jij tegen je wil in deze situatie zit, gebeurt het allemaal gewoon. Je staat erbij en je kijkt ernaar.

Het kan gek gaan, ik hoorde laatst van een echtpaar die gaan scheiden -wonen nu nog bij elkaar- dat die vader stelselmatig de kinderen allerlei onzin over hun moeder vertelt.:Zij wil niet meer bij ons wonen. En ze wil niet mee op vakantie. (Terwijl hij een vakantie boekt zonder haar medeweten)
Als zijn dan met de kinderen weg is, belt hij op en vraagt z'n dochter van 7 aan de lijn en zegt tegen haar: Wil jre echt niet naar ppapa toe? Ik wil je zo ophalen hoor.
Bij de eerste communie (ze zijn RK) komt hij helemaal niet opdagen maar geeft 's middags wel allemaal dure kado's. Dat soort dingen. Bah.

Zij zit er echt mee, wat denken die kinderen wel niet allemaal van mij door die onzin verhalen.

[Zijnkind]

Ja, ook vaders kunnen flink over de scheef gaan. En de kids zijn altijd maar weer het grootste slachtoffer.

Bedankt ook voor de mail. Zijn er niet meer mensen die me ervaringen kunnen vertellen hoe verstandhoudingen tussen uitwonende ouder en kids zich ontwikkelen? Daar heb ik nog nauwelijks iets over gehoord.

[elle]

Een kennis van mij, pas bekeerd, heeft uit een eerder huwelijk 2 kinderen. Die wonen dus nog bij ma. Om ze te zien (er is geloof ik een 2-wekelijkse regeling) moet hij ze ophalen (100? km verderop) en na het weekend weer brengen.
2 Jaar geleden gaf de dochter (10 jr) aan dat ze ook wel eens bij pappa wilde wonen. Alles geregeld: vorig jaar januari kwam ze bij paps en zijn nieuwe vrouw in (daar woonde ook een kind van haar en een baby van hen beiden). Nieuwe school enz. Ging matig: vooral het contact met stiefmoeder verliep aanvankelijk stroefjes (logisch). Bezoekregeling werd dus omgedraaid: dochter ging 2wekelijks een weekend naar mama toe, het andere kind kwam het andere weekend bij pa.
Tot het december werd: toen belde de echte mamma op met de mededeling dat dochterlief na de kerstvakantie niet meer terug kwam. Het bleek dus dat de mama (en ook de schoonoma) het kind erg mistten en haar hadden overgehaald om weer terug bij mama te komen wonen. Alles was al geregeld, school incluis etc, dus heeft het kind toch zeker een maand een dubbelrol gespeeld in het gezin van papa.
Papa vond het natuurlijk erg cru, was boos, maar niet op dochter. Heeft dat ook wel tegen dochter gezegd. Hij heeft erbij gezegd dat ze altijd welkom was om er weer te wonen, maar niet voordat ze haar basisschool had afgemaakt.

Een tante van mij is gescheiden toen haar oudste dochter ca 5 jaar was. De 2 kinderen werden aan pa toegewezen. Pa was altijd erg negatief over ma. De kinderen vonden het er steeds minder fijn. Toen de oudste 12 jaar was, is ze dan ook bij ma gaan wonen, ondanks dat haar 2 jaar jongere zusje dan alleen met haar pa was. Die is inmiddels ook bij ma gaan wonen, ze zien hun pa nog maar weinig. Met name de oudste heeft het er erg moeilijk mee (gehad).

[cyber]

Ik ben gescheiden en ik heb 4 kinderen.
2 kinderen woonden toen al op zichzelf en de 2 jongsten werden mij toegewezen.

De 2 oudsten hebben wel geregeld contact met hun vader.
De 3e heeft en wil absoluut geen contact meer.
De jongste heeft na 9 jaar weer contact gehad met haar vader, ze heeft
besloten voorlopig geen contact meer te willen.

De oudste is erdoor bij de kerk weggegaan.
De 2e komt nog sporadisch in de kerk.
De 3e gaat naar de kerk en heeft belijdenis gedaan.
De 4e idem.

Een bezoekregeling was er wel maar de eerste paar keer kwam hij ook
opdagen daarna werd het vergeten of kwam te laat of belde af, in de
vakanties was er ook geen plek voor hun.

De reden van mijn scheiding was, hij vond dat hij wel een recht had op
een jongere vrouw, en de rest natuurlijk, want dat was niet het enigste.