quote:
Alfredt schreef op 11 april 2005 om 22:51:Blijkbaar heb jij geniale gedachten hierover en hebben
honderden jaren rechtsfilosofie en rechspraak er een zooitje van gemaakt hier in West Europa. Want ons systeem is qua strafmaat (de tijd dat men daadwerkelijk in de cel moet zitten) op drugsgerealteerde zaken na vergelijkbaar met de meeste westerse landen.
En die strafmaten zijn ook niet zomaar uit de losse pols bedacht of zo..
Na 1700 jaar (laten we maar op een willekeurig moment in Rome beginnen, bv begin onze jaartelling) waren slavernij, doodstraf en marteling nog steeds toegestaan. Dat wil niet zeggen dat er voldoende over was nagedacht, alleen maar dat traditie hardnekkig, en hardnekkiger naarmate ouder, is.
Wij moeten onontkoombaar continu beslissingen nemen op grond van onvolkomen informatie. Over sommige onderwerpen kan er een enorme hoop informatie (incl. hoogwaardige wetenschappelijke info) ons blikveld gepasseerd zijn, zonder dat we dat allemaal direct paraat hebben. Het heeft echter wel continu onze mening bijgestuurd. Een mening die spontaan geuit wordt wil dus niet zeggen dat die nergens op gebaseerd is, zelfs al kunnen we de basis niet direct meer achterhalen. Het is natuurlijk goed om te blijven lezen en af en toe eens te actief te checken. Maar spontane oprispingen kun je niet altijd zomaar opzijschuiven. Soms zijn die gewoon als levenservaring te kenmerken.
Er zit een grote weeffout in ons systeem. Het systeem hecht enorm gewicht aan het vermijden van onschuldig veroordeelden, maar volstrekt onvoldoende aan slachtoffers, waarvan het onrecht hen aangedaan ongestraft blijft. Een ten onrechte veroordeelde weegt veel zwaarder dan het leed van het slachtoffer indien een schuldige ten onrechte wordt vrijgesproken.
Als je bijvoorbeeld weet welk belachelijk klein percentage verkrachtingen leidt tot veroordelingen, dan noem ik dat een veel schrijnender onrecht dan het risico dat een paar mensen ten onrechte in het gevang komen.
Wie weet kunnen de eisen aan de bewijslast wat worden bijgesteld, zodanig dat je veel meer schuldigen vangt, ten koste van een enkele onschuldige. Misschien is de rechtvaardigheid in de maatschappij daar wel bij gebaat.
De strafmaten die we tegenwoordig stellen hebben niets te maken met rechtvaardigheid ten opzichte van het slachtoffer, en te weinig met bescherming van toekomstige slachtoffers. De kans op recidive wordt veelal te laag ingeschat en te weinig meegewogen bij de strafmaat en de behandeling.
Ik weet niet wat de oplossing is. Ik weet wel dat ik hier een groot onlustgevoel over heb - en ik heb genoeg van de dooddoeners van de zogenaamde deskundigen die altijd wel weer een reden vinden om niets te doen, veelal gelegen in het belang dat zij hebben bij het huidige systeem, en het feit dat het zo'n eerbiedwaardige traditie heeft.
De gemiddelde manager leert al in een vroeg stadium daarmee om te gaan: ik ben er niet in geinteresseerd waarom het niet kan, ik wil van je horen hoe het wel kan.