Ouders zijn tegen je geloof: wat nu?!

[Poohbear]

Zoals jullie al in de titel kunnen lezen zijn mijn ouders, vooral mijn vader, tegen het feit dat ik graag christen wil worden. De ouders van mijn vader hebben het geloof in zijn ogen verpest. Hij scheldt op christenen en als ik bijvoorbeeld op internet op de site ben van de Bethelkerk te Drachten, werpt hij me een blik toe van 'nee he?!'. Ik durf het onderwerp niet zo goed aan te snijden, omdat ik weet dat hij het er niet mee eens zal zijn. Mijn moeder is wat meer spiritueel gericht en respecteert mijn geloof wel, geloof zelf ook deels. Maar mijn vader heeft een grote hekel aan gelovigen...
Wat moet ik nu doen? Iemand tips of eventueel soort gelijke ervaringen?

[Zijnkind]

Als je vader werkelijk om je geeft zal hij vroeg of laat je overtuiging accepteren. Je nemen zoals je bent.

Hoe is zijn afkeer van christenen eigenlijk zo gegroeid? Kun je daar met hem of je grootouders over praten? Het kan je helpen in het gesprek over je eigen geloof als je weet waartegen hij nu precies een afkeer heeft. Mogelijk een te strenge opvoeding? Ruzie met kerkmensen? Een probleem in zijn eigen leven dat hij afschuift op God? Ik vraag me af of hij werkelijk een afkeer van gelovigen heeft. Meestal is de afkeer tegen een bepaald (kerkelijk) systeem met zijn regeltjes en gebruiken.

Hoe gaat je vader met de spiritualiteit van je moeder om? Heb je met je moeder goed contact om hierover te spreken? Mogelijk is hier een ingang bij je vader te vinden.

Ik zal voor jou en jouw ouders bidden. Hopelijk kunnen anderen je hier meer en betere tips geven.

[Poohbear]

Helaas kan ik daar niet met mijn grootouders over praten, want ik heb geen contact meer met hen. En dat wil ik ook niet meer. Ik weet dat vergeving als christen heel belangrijk is, maar daar ben ik nog niet aan toe.
In ieder geval, het is van alles wat denk ik wat betreft mijn vader. Hij kan niet tegen de regeltjes van de kerk. Vroeger werd hij altijd door zijn ouders verplicht naar de kerk te gaan en er was toen wel een soort van opvang voor kinderen, maar daar mocht hij niet heen. Hij is uiteindelijk uit de kerk geschopt vanwege herrieschopperij en toen mocht hij er niet meer komen.
Verder is zijn afkeer waarschijnlijk ook ontstaan door het gedrag van zijn ouders. Zij noemen zichzelf christenen, maar nu weet ik ook dat zij geen christenen kunnen zijn. Ze doen slechte dingen en ik weet dat God dat ook weet. En dat zij hun straf ooit wel zullen krijgen, voor het feit dat zij zich christenen durfen te noemen.
Maar ook van daaruit heeft hij een afkeer gekregen.

Mijn ouders zijn helaas allebei heel koppig. Mijn vader is erg nuchter en gelooft niet in dingen die hij niet kan zien... Zo ook mijn zusje. Alleen mijn moeder gelooft eigenlijk in een 'hogere macht'.
Ik weet zeker dat mijn vader erg moeilijk gaat doen en dat hij er alles aan zal gaan doen om mij te 'bekeren'. Hij zal waarschijnlijk expres bepaalde vloekwoorden gaan gebruiken en mij uitlokken tot reacties zodat hij een punt heeft van discussie. Ook zal hij waarschijnlijk geen respect hebben voor de opvoeding die ik mijn kinderen zal gaan geven. 'In zijn huis gelden zijn regels'. Ik weet dat hij nu overkomt als een heel kinderachtig persoon. En helaas moet ik toegeven dat hij dat in dit geval ook is. Maar het is een lieve man en ik heb verder ook geen contact meer met andere familie. Ondanks dat hij niet in God gelooft en vloekt met alles wat los en vast zit, is het geen slecht persoon, hij doet zijn best om zo goed mogelijk te leven.

Wat mijn moeder betreft, zij zal geen voeten in de aarde krijgen bij hem. Misschien dat zij hem zo ver krijgt dat hij mij met rust laat, maar zij kan er niet voor zorgen dat hij mij zal respecteren. Hij staat wel positief tegenover mijn moeders spiritualiteit, maar dat heeft ze ook aan hem bewezen, hij heeft het met eigen ogen meegemaakt zeg maar. Ik beschouw haar krachten als door God gegeven, maar dat ziet hij juist tegenovergesteld.

  Ik hoop dat er mensen zijn die hier ook ervaringen mee hebben...

[Zijnkind]

Heel mischien dat je iets met dit topic kunt. Vooral met de getuigenissen van hen die zonder geloof of religie zijn opgevoed en later tot geloof kwamen.

Het is triest om te lezen hoe menselijke fouten het zicht op God kunnen vertroebelen. Jammer dat je vader niet een eigen relatie met God heeft kunnen vormen in zijn jeugd. En wat je grootouders betreft....ik weet uiteraard niet wat er gebeurd is maar is het niet te hard geoordeeld dat zij niet geloven? Mogelijk hebben ze allang berouw van het kwade maar is de drempel om daarmee te komen nu te hoog voor ze.

Uit een ander topic begreep ik dat je een vriend hebt. Is hij degene die je met God in aanraking heeft gebracht? Ik hoop dat hij je kan en mag steunen bij dit alles. Sterkte en wijsheid gewenst!

[Poohbear]

Met mijn opa en oma komt het niet meer goed. Naar ik hoor van een ander familielid zijn ze nog steeds zoals ze waren. Ze zullen ook niet veranderen helaas. Maar ik kan ze wel vergeven, toch wil ik geen enkel contact. Overigens zullen ze vast wel geloven, ze gaan immers naar de kerk en bidden voor het eten, maar uit hun gedrag spreekt heel wat anders... Ik denk dat ze toch de diepere betekenis missen, maar het is niet aan mij om ze dat bij te brengen, die mensen hebben mij en mijn familie genoeg pijn en leed bezorgd.

Mijn vriend is inderdaad degene die mij in contact heeft gebracht met God en inmiddels leer ik hem meer over de bijbel dan hij mij, maar dat geeft niets... Ik heb inderdaad een grote steun aan hem en zijn familie, die wel gelovig zijn...

Bedankt voor je reacties!

[Priscilla en Aquila]

We zullen voor je bidden, Poohbear! En wat betreft je familie, probeer niets te forceren maar laat het aan de Heer weten wat je problemen hierin zijn. Misschien krijg je dan een bepaalde 'opening' om ergens over te beginnen.
Wat ik altijd heel mooi vind, is dat als Jezus zegt dat Hij je last wil dragen als je tot Hem komt, dat je steeds mag zeggen in gebed: Ik geef u deze problemen, ik hoef het niet meer te dragen.
Hij heeft veel meer inzicht dan wij om te weten wat de beste weg is. Die zal Hij je dan ook duidelijk maken.

Matt 11
28 Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; 29 neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; 30 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Filp. 4
De Here is nabij. 6 Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. 7 En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.

[Roodkapje]

Been there, done that.

Je verhaal komt mij heel bekend voor. Weet je zeker dat je mij niet bent?

Mijn vader was echt enorm anti-geloof (en dat is hij nog steeds wel). Mijn moeder maakte het verder weinig uit. Ik weet niet hoe oud jij bent, maar het feit dat ik de achttien al gepasseerd was en het feit dat ik nogal recalcitrant aangelegd ben hielpen wel om de negatieve sfeer die mijn geloofskeuze opwierp het hoofd te bieden.

Het meest praktische wat je kunt doen is het er niet steeds over hebben. Dat werkt namelijk niet. Ook nu, zeven jaar later, kan ik nog steeds niet rechtstreeks over het geloof hebben. Wat bij mij het beste werkte toen ik nog thuis woonde was geloven in mijn binnenkamer, niet makkelijk maar in mijn situatie de enige oplossing. Ik zat wel veel bij gemeenteleden en op zondag was ik gewoon de hele dag weg. In de vrijgemaakte kerk hebben ze 's ochtends een dienst en aan het einde van de middag weer een en tussen die twee diensten zat ik gewoon bij gemeenteleden. Doordeweeks ging ik ook vaak bij 'vrienden' (lees: gemeenteleden) langs voor support.

Dus olie op het vuur gooien werkt niet. Steeds in discussie gaan ook niet. Laat je er ook niet toe verleiden om dat wel te doen. De Heer zal op Zijn tijd wel voor een opening zorgen, ik krijg uit jouw verhaal sterk de indruk dat die tijd nu nog niet is.

In de Bijbel wordt het begrip 'gloeiende kolen op iemands hoofd stapelen' uitgewerkt:

Spreuken 25

quote:

21 Als je vijand honger heeft, geef hem dan te eten,
als hij dorst heeft, geef hem dan te drinken.
 22 Dan stapel je gloeiende kolen op zijn hoofd,
en de HEER zal je belonen.

Dat lijkt me voor dit moment -hoewel niet makkelijk- de beste oplossing.

En ik zal voor je bidden, OK?

[Poohbear]

Tsja, misschien moet ik het eerst ook nog laten rusten. Maar het geeft me een onrustig gevoel om te weten dat mijn vader ertegen is... Ik zal doen wat jullie hebben aangeraden. Gelukkig heb ik nu Iemand die er altijd voor me is en mij steunt.
Bedankt voor al jullie reacties en gebeden. God bless you!  

[wateengedoe2]

Een goeie post, Roodkapje! Ik denk dat het inderdaad het beste is om het er gewoon zo min mogelijk over te hebben met hen. Maar da's moeilijk, als het zo'n ontzettend grote rol speelt in je leven. Zelf ben ik 28, allang uitwonend, en nog maar pas gelovig, dus dat zorgt voor minder problemen. Helaas praat ik er ook wel eens 'te veel' over, en dat wordt niet begrepen en ook niet erg op prijs gesteld, m.n. door mijn moeder (mijn vader kan het beter hebben).  Mijn moeder zei laatst aan de telefoon, dat alles 'met mate' moet. Ja hoor, geef je hart aan God ,maar met mate     Ze houdt nogal de 'maaiveldcultuur' aan, vandaar ... En dat n.a.v. mijn verzoek of we het paaseten een keer om 5 uur i.p.v. half 2 konden doen, omdat ik graag naar de H. Paasmis in mijn eigen kerk (2,5 uur reizen van mijn ouders) wilde gaan. Tsja, dat was natuurlijk niet belangrijk genoeg en we doen het 'altijd' om half 2, dussuh ...   (Achtergrondinfo: er was verder geen aanwijsbare oorzaak om het niet wat later te doen - mijn broers en schoonzussen hadden er geen problemen mee en bij bep. andere gelegenheden, zoals sinterklaas, eten we juist altijd om 5 uur)