Multireligieus gezin/huwelijk, kan dat?* (afgesplitst)

[henk w]

Hallo Allemaal,

mag ik mijn gezin voorstellen:
 - ik: gelovig, niet-orthodox, niet kerkelijk (oorspronkelijk gereformeerd)
 - mijn vrouw: niet gelovig: gewoon goed voor je naaste zijn, dan komt alles goed (oor-
   spronkelijk nederlands hervormd)
 - onze zoon: 300% overtuigd atheïst. Vind de bijbel maar een dom sprookjesboek
 - onze dochter: denkt wel iets, gelooft eigenlijk wel, maar ziet veel christenen ook veel
   foute dingen doen
 - schoonzoon: lid pinkstergemeente, orthodox gelovig
 - onze dochter: zoekende, meerdere kerken geweest, gelooft met name ook in het goed
   doen
 
Je komt eens andersgelovigen tegen.

quote:

Nunc schreef op 04 maart 2005 om 22:26:

Je zult je toch gaan afvragen wat er met je ongelovige partner zal gebeuren, als die God niet vindt!

Mijn vrouw niet naar de hemel??
Ik (stel dat ik wel ga) zonder mijn vrouw eeuwig leven? Hoe heette dat ook alweer.............o ja, dat is de hel!!
Zonder mijn vrouw..........ik zou me eeuwig geamputeerd voelen.
Als God mij en mijn vrouw uit elkaar haalt, snapt Hij niets van de liefde.
Ik heb er geen enkel probleem mee dat een deel van mijn gezin niet gelovig is. Ik kijk niet met angst en beven naar de toekomst.

Ik zou niet weten waarom God mijn vrouw niet in de hemel zou willen hebben......het is zo'n leuk mens!!!

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 06 maart 2005 om 00:12:

[...]


Ja hoor, het kan. Maar of het prima is? Denk ik niet. Tenzij het geloof voor jou alleen bepaalde regeltjes zijn en bijvoorbeeld alleen bestaat uit bidden voor het eten en af en toe naar de kerk gaan.

Nee hoor, het gaat prima. Zolang je het oordeel eens niet als centraal thema neemt.
Liefde is het thema.

quote:

Liudger schreef op 29 maart 2005 om 16:16:
Mijn partner is niet atheist, maar ook niet met nadruk christelijk, en heeft met veel aspecten van het christelijk geloof best moeite, dus ik praat niet geheel zonder ervaring.

Maar ja, als je "de ware" ontmoet, dan zeg je niet zomaar nee natuurlijk. Wellicht wel verstandig om in zo'n geval de "proefperiode" niet te kort te laten duren.

Ik heb eerst de ware ontmoet en na ons huwelijk heb ik me weer meer bezig gehouden met het geloof.

quote:

Roodkapje schreef op 29 maart 2005 om 19:51:
Ik heb nog geen enkele relatie meegemaakt dat de ongelovige wederhelft er vrede meehad dat de parner Iemand anders belangrijker vond dan zijn/haar vriend(in). Probeer je even in te leven hoe dat is. Altijd het onderspit moeten delven, alles moet wijken voor het christelijke geloof voor je partner.
Bepaalde dingen worden niet gedaan omdat ze tegen het geloof van je partner ingaan.
Je kinderen worden met dat geloof (waar jij niet achter staat opgevoed)

Aan de andere kant lijkt het me vreselijk om getrouwd te zijn met iemand met wie je niet kunt bidden, niet alles kunt delen en van wie je niet zeker weet of je hem/haar weer tegenkomt aan de andere kant.

Verkering met iemand die niet gelooft zou nog kunnen (maar zie ik ook vanwege bovenstaande niet zitten), maar getrouwd zijn met iemand die je basis niet begrijpt lijkt me solliciteren naar een hoop ellende, stress en onenigheid in de relatie. Je mag niet van je ongelovige partner verwachten dat hij alleen maar geeft. Mijn overtuiging zal altijd nummer één zijn, ik zal daar geen strobreed van wijken, dus zal mijn partner altijd degene moeten zijn die boter bij de vis moet doen. Dat gaat hij geen jaren en jarenlang volhouden. Echt niet. Het is onmenselijk om dat wél van iemand te verlangen.

Ik heb geen probleem.
Geloven in God betekent voor mij juist: het er zijn voor je partner.
Onderspit delven?? Net nog even nagevraagd, maar daar heeft ze nooit iets van gemerkt.
Liefde voor God=liefde voor mijn vrouw. Voor mij zit daar geen verschil tussen. Ik uit de liefde die ik voel juist door mijn vrouw en kinderen lief te hebben.
Ze delven dus niet het onderspit, ze hebben er juist wat aan!!

Een hoop ellende? Niets van gemerkt bij mij thuis.
Het maakt je juist wat flexibeler. Het helpt je de starheid te doorbreken, of, in mijn geval, het helpt je de starheid niet op te bouwen.

groet,
Henk

[Lalage]

Als iemand tot geloof komt als hij/zij al getrouwd is, is de partner ook geheiligd, staat er in de bijbel.
Mijn liefde voor God is heel anders dan de liefde voor m'n vriend hoor! God is mijn hemelse Vader, mijn vriend niet. Ik begrijp niet dat je daar geen verschil tussen ziet.

[henk w]

Hallo Lalage


Ik begrijp dat het voor jou verschillend is.
Voor mij is dit de enige manier om uit te drukken wat ik voor mijn vrouw voel: onvoorwaardelijke liefde.
Ik houd van mijn vrouw ongeacht wat ze doet. Dat wil niet zeggen dat ik het overal mee eens ben (zij ook niet met mij), maar er is niets dat onze band kan verbreken.
Dat is ook wat ik voel bij God: Hij heeft mij onvoorwaardelijk lief. Ik mag zijn wie ik ben, met al mijn goede en slechte kanten.
Dat wil niet zeggen dat ik denk dat God alles maar goed vindt wat ik doe, maar de liefdesband tussen Hem en mij kan niet verbroken worden. Dat voel ik ten diepste.

Mocht ik toch een verschil willen noemen: de liefde tussen mij en mijn vrouw heeft moeten groeien, daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Gods liefde voor mij was er altijd al, ik was me er alleen niet altijd van bewust.

Groet,
Henk

[vrolijke]

Bij mijn ouders heeft het gefunctioneerd.
Zij hielden van elkaar en waren 60 jaar getrouwd.

[vrolijke]

quote:

vrolijke schreef op 04 april 2005 om 20:51:
Bij mijn ouders heeft het gefunctioneerd.
Zij hielden van elkaar en waren 60 jaar getrouwd.

Mijn vader was "echt" religieus. (Niet alleen 's zondags naar de kerk.) Hij bad regelmatig, hij engageerde zich in de parochie, enz enz.
Mijn moeder geloofde niet in een hoger wezen, niet een hiernamaals, (van welke aard dan ook), zij was er om zich een mooi leven te maken.