quote:
Bumblebee schreef op 04 juli 2005 om 09:06:[...]
offtopic:Hier krijg ik altijd een beetje jeuk van... alsof je uit een boek niets kunt leren!Ook als het gaat om opvoeding kun je echt wel iets leren uit boeken.
Mijn baby is vier maanden dus van opvoeden is nog niet echt sprake, maar allerlei tips haal je toch wel uit boeken, over borstvoeding heb ik bijvoorbeeld al héél veel geleerd en een simpel "heel veel baby's hebben 's avonds een huiluurtje" kan je als onzekere beginnende moeder echt geruststellen.
En dat is dus al een grote misvatting.
Vroeger dachten veel ouders inderdaad dat kinderen een huiluurtje hadden.
Maar dat is de grootste onzin die er bestaat.
De enige manier om de communiceren can een baby zijn: huilen!
Dus als ze huilen willen ze iets te kennen geven.
Als je dan als ouders ze maar laat huilen want ze hebben een huiluurtje, dan laat je ze dus gewoon in de steek op dat moment.
En ook opvoeden begint gewoon vanaf dat ze geboren zijn.
Ik zeg ook niet dat er geen dingen te leren zijn uit boeken. Maar een boek is maar een boek die geschreven is op misschien de ervaring van een aanral kinderen.
Aangezien ieder kind uniek is en op dingen op zijn eigen unieke manier zal reageren, zul je zelf uit moeten vinden wat de juiste methode is. En kun je niet met je boekenwijsheid zeggen dat je het dus zo moet aan pakken want dat staat in het boek van b.v. Spock.
Luister naar je hart. Dat is het advies wat ik eigenlijk aan alle pasgeworden ouders gaf.
Als ouders ken jij je kind het beste. En bedenk wat jij het liefst zou willen als je zelf nog klein was. Maak gebruik van je eigen opvoeding, dus gebruik de dingen die jij niet fijn vond of juist wel fijn vond dat je ouders deden.
Geef je kind vooral heel veel Liefde. Vitamine L noemen wij het hier.
Rust, Reinheid en Regelmaat zijn ook nog steeds de beste ovoedingsadviezen.
Wij hadden b.v. een kind wat een enorme faalangst had.
Waar je veel tegen moest zeggen of laten merken dat ze het goed deed.
Toen ze in groep drie zat en ze steeds meer wegkwijnde, en ik tegen de juf zei dat ze haar gewoon regelmatig even een schouderklopje moest geven of even haar duim omhoog als teken dat ze het goed deed. Was dat natuurlijk een advies van een overbezorgde ouder en daar kon ze niet aan beginnen. Dus moest onze dochter maar eens getest worden want er zou wel iets aan de hand zijn.
Was er ook: ze had faalangst.
Maar goed, dan laat je er een zgn. deskundige naar kijken en je kind testen.
Frappant dat dan hetzelfde uit de test kwam.
En ineens de juf wel vond dat ze haar vaker complimentjes moest geven.
Omdat iemand die zgn er verstand van had het zei kon het ineens wel!!!
Kijk daar zakt je broek vanaf als ouders.
Wie kent zijn kind nu het beste? Jij als moeder toch? Je hebt het onder je hart gedragen.
En vanuit je hart mag je het opvoeden.
