quote:
Dat is onzin. Als je iets gelooft wat niet bestaat, en je maakt op grond daarvan verkeerde keuzes, dan kan dat leiden tot vervelende consequenties, terwijl de vermeende voordelen zich niet voordoen.
Overigens, het via kindsbeen opgelepeld krijgen is niet de enige manier om tot geloof te komen. En, atheisme, materialisme, agnosticisme kun je ook met de paplepel ingegoten krijgen, in welk geval het net zo goed heel moeilijk kan zijn je daarvan los te maken.
quote:
Het vraagt, integendeel, een zeer grote inspanning om je van een geloof te bevrijden. In sommige religies is het vrijwel onmogelijk om "eruit te stappen". Je wordt dan door je gemeenschap verbannen en uitgesloten. Dat is een religie onwaardig, want het getuigt van een gebrek aan mededogen en onmenselijkheid.
Maak jezelf maar niets wijs. Jouw normen en waarden vormen ook een geloofssysteem. Elke cultuurvorm kent een zekere exclusiviteit, een zekere dwang om te conformeren - dat is niet specifiek voor wat jij een geloof noemt. Sommige groepen gaan daar naar mijn mening te ver mee - maar goed, het kan dan gaan om iets wat ze vreselijk belangrijk vinden.
Het zou mij niet verbazen als er omstandigheden zijn te verzinnen waaronder jij zou weigeren je kinderen (als je die hebt) nog onderdak te verschaffen - nl als ze zich in jouw huis niet aan bepaalde normen en waarden houden.
quote:
Zelfstandig denken, zoeken, wikken en wegen en in vrijheid kiezen vraagt meer inspanning en verdient daarom meer respect dan zondermeer geloven wat je cultuur, je ouders, of je opvoeding je oplepelen.
Zucht. Dacht je nou echt dat dat zelfstandig denken alleen voorbehouden is aan agnostici zoals jijzelf? Of dat jouw denken volkomen zelfstandig is en niet beinvloed door je omgeving? Of dat jij jezelf echt openstelt om te begrijpen wat mensen die anders denken dan jij?
quote:
Het christelijke geloof biedt uitzicht op het eeuwige leven in "heerlijkheid". Ik kan me niet voorstellen wat dat betekent. "Eeuwig" willen leven lijkt me een naieve kinderwens. Ik herinnner me trouwens het moment dat ik als kind te horen kreeg dat je uiteindelijk dood gaat. Toen vond ik dat verschrikkelijk onrechtvaardig. Maar als volwassene kan ik me probleemloos neerleggen bij het eindige van dit bestaan. Ik vind het niet meer dan normaal dat het ooit ophoudt.
Je zit vast op dat idee dat mensen geloven in een eeuwig leven OMDAT ze het alternatief onverdraaglijk vinden. En dat dat de motivatie zou zijn voor geloof. Nou, zo zwak zijn we niet hoor. Ik kan de realiteit best aan zonder zo'n mentale stut. Ik denk dat dat de zaak omdraaien is. Ik geloof eerst - en vervolgens krijg ik te horen dat er nog wat moois in het verschiet ligt. Ik zou ook geloven als er geen hiernamaals was (dan zou het een ander geloof zijn uiteraard).
quote:
Als dat "eeuwige leven in heerlijkheid" inderdaad de ultieme beloning is voor wie wél gelooft, is het dan geen onredelijk zware "straf" om het te ontzeggen aan wie niet gelooft? Wie is "zondig" genoeg om, overwegende zijn feilbaarheid waar hijzelf geen schuld aan heeft, eeuwig te worden verdoemd?
Geloof jij in vrije wil? Of geloof je dat alles wat je doet voortvloeit uit een bepaalde chemische en fysische configuratie, en dus geheel voorbestemd is?
