Hoi allen,
Ik ben nieuw hier en ik vind het best een ontdekking dit forum ( bij toeval!?) te zijn tegengekomen. Hele interessante discussie's voor zover ik het gelezen heb, want ik had eigenlijk meteen behoefte om jullie mijn vraag voor te leggen.
Beetje over mezelf: vrouw, 51 jr., 1 volwassen zoon en eigenlijk alleenstaand voor zover je dat in de context kunt stellen.
Ik heb een hele goede vriend (platonisch) We kennen elkaar al vanaf ik 20 jr. was. Dus we kennen elkaars hystorie en wel en wee heel goed.
Mijn opvoeding was nogal dubbel.
M'n ouders waren opera zangers ( kweet niet hoe ik het anders moet verwoorden) In elk geval was het, voor die tijd, reken zo'n kleine 50 jaar terug, een nogal chaotisch gebeuren voor een klein kind.
Altijd mensen over de vloer: toneelac. conservatorium etc. figuren.
Voor mij niet belastend overigens want het was best wel leuk.
Maar mijn vader kreeg leukemie en toen ben ik jarenlang vrijwel opgevoed door m'n grootmoeder die heel strikt Katholiek was.
Elke ochtend op m'n knietjes mee naar de kerk. En verder geen vragen stellen over wat dan ook.
Maar goed, het heeft m'n Godsbesef en vooral Jezus aan het kruis, dat ik bijna dagelijks zag, gevormd.
Ik zie het nu nog als een goede tegenhanger t.o.z. van m'n '!?thuissituatie'waar nooit over God gesproken werd.
M'n vader stierf en m'n moeder zette haar leven als 'die lustige witwe' voort.
Maar mijn zaadje was gelegd, gelukkig.
Ouder geworden raakte ik verstrikt in hetgeen de Katholieke kerk gedaan heeft. Inquisitie e.d.
Dat hoefde voor mij niet meer. Pauselijke pracht en praal, terwijl nog geen 500 km. honger en dorst heerste.
Welnu, m'n God's en Jezus besef heeft daar niet onder geleden. Wonende in het zuiden des lands was het natuurlijk 'not done' om het daarmee niet eens te zijn.
Ik was alleen op zoek naar de 'andere kant'.
Begrijp dat wij als katholiek zijnde geen Bijbel in handen kregen. Dat was alleen voor priesters etc. weggelegd. We zouden er te wijs van kunnen worden, denk ik dat het argument was.
Welnu: toen ik mijn goede vriend leerde kennen zat ik net in die fase. Ik was 20 en op zoek.
Deze vriend echter is opgevoed door ouders die Jehova's getuigen zijn (was, z'n vader is overleden) maar hij had er geen band meer mee, met de Jehova's.
Welnu, dit heeft 30 jaar geduurd en hij heeft in die tijd God nog gebod aan z'n , weet ik wat, gelapt.
Niet dat ik me kan vrijwaren van allerlei omwegen die nu niet echt in het christelijke passen, maar inmiddels leerde ik de bijbel kennen. Nooit geweten wat dat inhield, en ik begon een lijn te zien.
Feitelijk was het een openbaring, en nog steeds. Al moet ik er bij aantekenen dat m'n intersse's ok liggen in het Boedhisme, althans de mooie uitleg en gevoel daarbij.
Ik zag dat m'n vriend niet gelukkig was en ik stimuleerde hem om weer contackt te leggen met z'n moeder en weer eens een Jehova's vergadering bij te wonen.
Niet wetende wat het inhield en de striktheid daarvan.
Nu, inmiddels na een jaar of 2 is hij 'hersteld' en gaat ook weer 'langs de deuren' ( ja zo noemen we het maar, verkondigen heet het eigenlijk en ik vind het eigenlijk prima zo.
Maar ja, nu komt dus het crusiale punt pff.
M'n zoon, die in Australië woont en getrouwd is (pas kleinzoon) is Baptistisch gedoopt, terwijl, toen hij nog hier woonde, puperachtig helemaal tegen mijn God's geloof inging.
Hij ging naar familie in Australië die hij niet kende en ik ook niet.
Nou, ik heb het behang van de muren gebeden dat hij goed terecht kwam.
Ergo, zijn familielid was voorganger van de Babtistische/ Eucomenisch ook wel, want ik ben daar geweest en ik had het gevoel van 'thuiskomen'.
Maar nu, mijn goede vriend, als Jehova's getuige, zegt constant dat 'wij' als niet J.G zijnde Amargedom niet doorkomen en dus nooit in het Koningrijk God's zullen komen.
Ik heb al vanallerlei discussie's gevoerd, maar hij is nogal heftig dus ik probeer het nu maar te vermijden. Althans in die zin dat we wel over de bijbel praten maar ik vermijd gerelateerde Jeh. onderwerpen.
Tjee, een hele lap tekst, ik weet het.
Maar ik ben een beetje ten einde raad.
Ik wil hem als vriend echt niet verliezen, maar het wordt vaak moeilijk omdat hij dan zegt als jeje niet bekeerd tot ons enz.enz.
Ik zou het hartstikke fijn vinden wanneer jullie me wat zouden kunne ondersteunen.
Wat raad geven, of misschien eenzelfde ervaring or whatever.
Bij voorbaat dank,
Veel groetjes Mon