Het valt me de laatste jaren steeds weer op dat er in allerhande schrijven op christelijk vlak, een poging wordt gedaan om de wonderen uit de bijbel wetenschappelijk te verklaren. In verschillende christelijke lectuur lijkt het plotseling mode te zijn geworden een natuurlijke verklaring te zoeken voor de wonderwerking van Gods hand. Het is alsof de christelijke mens maar moeizaam kan accepteren dat Gods werken en handelen dikwijls ons verstand ver te boven gaan. Ik weet niet of ik zover mag gaan om te stellen dat al deze hedendaagse logische verklaringen voor Zijn wonderen een beetje naar ongeloof ruiken, maar deze gedachte wordt wel gewekt.
In zware verhandelingen en kosmische tijdsberekeningen, heeft men o.a een verklaring trachten te zoeken voor het uiteen splijten van de schelfzee (exodus 13 ) zodat het volk de oversteek kon maken. Veel (christelijke) wetenschappers gaan er van uit dat dit "wonder" van God veroorzaakt werd door de intense aantrekkingskracht van een juist op dat ogenblik langsrazende komeet (Halley?). Ook wordt gedacht aan een conjunctie (samenstand op een lijn) van de planeten Saturnus, Jupiter en mars, die verantwoordelijk zou zijn voor het opensplijten van de Schelf zee. Men gaat in al deze verklaringen gemakkelijk voorbij aan het fijt dat, als dit zo zou zijn, het nog een veel groter wonder mag heten dat dit alles juist op dat moment en op die plek plaatsvond. Maar waarom een natuurlijke verklaring zoeken voor dit bovennatuurlijke Godswonder? Is het zo moeilijk te accepteren dat God dingen doet die ons intellect ver te boven gaan?
Of neem het wonder van de zondvloed. Na veel wetenschappelijk onderzoek en statistische gegevens, is de wetenschap tot de verbazingwekkende ontdekking gekomen dat er op de planeet Aarde in de verste verte niet voldoende water voor handen is om een vloed te realiseren die de ganse planeet onder water kan zetten. Veel christenen dragen ter verdediging aan dat de ondergrondse zeeën, wellicht miljarden kubieke meters water kunnen bevatten die niet meegerekend zijn. Sommige discussiëren zelfs over de ware betekenis van de wateren boven de Aarde.( genesis 1:7 ). Net als de Planeet Venus nu een watermantel heeft, zo had ook onze planeet vroeger deze zogenaamde watermantel. Het was deze waterrijke atmosfeer welke de Here God op Aarde neerliet ten tijde van de zondvloed, zo luid dan de verklaring. Ook hier doet de hedendaagse christen een poging om een voor hem of haar begrijpelijke verklaring te vinden in dit wonder. Het lijkt ouderwets en niet meer van deze tijd om het bovennatuurlijke, goddelijke ingrijpen in de zondvloed te accepteren. Los nog van het fijt dat dan ook weer de vraagt rijst, waar al dat water dan nu gebleven zou moeten zijn?
Zelfs de ster van Betlehem wordt tegen het licht gehouden ( Pee de Bruin ) als het logisch verstand lijkt te zeggen dat een hemellichaam nooit van vaste koers of van baan veranderen kan. Het kan dus nooit een ster geweest zijn, zo wordt er beweerd, maar zal ook een conjunctie tussen twee of meerdere planeten geweest zijn of een onbekende komeet. Het plotseling verschijnen van een zeer heldere "ster" aan het firmament, is op deze wijze wel wetenschappelijk te verklaren, maar men gaat voor het gemak voorbij aan het blijkbaar dagenlang duren van deze constellatie (de wijzen uit het Oosten volgden deze ster al heel lang), wat op zich een nog veel groter wonder mag heten. Ook de verklaring dat het wellicht een engel geweest moet zijn, die de weg naar het Kind Jezus heeft gewezen wordt wel geopperd. Omdat de engelen in Gods woord ook sterren worden genoemd is dit voor ons logisch verstand blijkbaar een makkelijker te verteren wonder dan aan te nemen dat God "gewoon" voorzag in een heel bijzondere ster.
Ook het wonder van het hemelse brood het manna genaamd, is onderwerp van discussie. Men heeft in de woestijn een plantje (korstmos)ontdekt dat een zoete kleverige laag afscheid en men werpt nu op dat dit plantje waarschijnlijk in grote aantallen uitbundig heeft gegroeid rondom het legerkamp van het Israëlische volk. Ook hier tracht men het liefst het wonderlijke uit deze spijze uit de hemel weg te filosoferen en vind men meer rust in deze meer natuurlijke verklaring.
Maar waarom vinden veel christenen het zo belangrijk om met ons beperkte menselijk denken te kunnen bevatten hoe de Godswonderen tot stand kwamen? Is het niet voldoende om gelijk een kind te accepteren dat wat God tot ons zegt in de bijbel waarheid is, ook al kunnen we het niet narekenen of bevatten? Ligt het zoeken naar verklaringen niet veelal in dezelfde lijn als het ongeloof wat eerst wil zien (berekenen of navorsen) en dan pas kan geloven? God roep u en mij op om als Zijn kinderen in alle eenvoud te geloven wat Hij zegt, ook al gaat dat ons denken verre te boven. Laten we oppassen dat dit blijkbaar "moderne" christelijke denken ons niet belemmerd om te vertrouwen op Hem die alles volbracht.
De Here Jezus zegt:" Zalig de arme van geest, want van hun is het koninkrijk Gods."
