Kijk, als het gaat om een interview, dan is het inderdaad goed gebruik om de geinterviewde vooraf inzage te geven, die dan nog wat dingen kan toelichten. 1
Maar het gaat hier om een vergadering. Daar kun je blijkbaar gewoon op een bankje in een hoekje gaan zitten, als belangstellende, of als journalist. Daar zie je van alles gebeuren, en daarvan kun je verslag doen. Dat kun je thuis aan de keukentafel vertellen, maar ook in je plaatselijke kerkblaadje publiceren, of in een groot landelijk dagblad. Dat mag allemaal in Nederland. De ene journalist neemt zijn vak serieus, en probeert eerlijk te blijven, de ander werkt voor een ranzig roddelblad, en blaat een eind in de ruimte, en doet aan nogal vrije interpretatie. Mag allemaal. De lezers zijn meestal prima in staat om 't medium en diegenen die er voor werken meer of minder serieus te nemen.
Natuurlijk mag je niet klakkeloos mensen zwart maken. Natuurlijk mag je niet volledige nonsens vertellen onder 't mom van serieuze journalistiek. Natuurlijk moet je hoor en wederhoor toepassen. Maar een journalist is, zoals Mezza al zei, geen loopjongen. De journalist vertelt zijn verhaal. Als je niet wil dat mensen dingen gaan vertellen over wat er gebeurd, moet je zorgen dat ze niet in de buurt komen.
--
1Overigens is dit nogal verschillend per land. In angelsaksische landen is het juist gebruikelijk om in een interview alleen maar letterlijke citaten te gebruiken, maar krijgt de geinterviewde geen inzage vooraf.