Da's inderdaad een pretentieus lied, dat lekker meezingt maar best lastig in de praktijk uit te werken valt.
Koffie na de ochtenddienst is bij ons erg gezellig, doorgaans met genoeg aandacht voor de vreemde gezichten. Daarna is er nog koffie bij een gemeentelid thuis. Ook zoeken mensen elkaar spontaan op, met name de studenten.
Ziekenzorg is lastiger: nog steeds is het zo dat je prima ziek kunt zijn zonder dat iemand er van weet, hoogstens je eigen ouderling/diaken. Sinds enige maanden regel ik bij ons in de gemeente 'avondmaalsbloemetjes': een tweetal boeketten dat op de avondmaalstafel staat (1x per maand) en op zondagavond/maandag wordt bezorgd bij mensen die wegens ziekte niet aanwezig konden zijn bij het avondmaal. Of, bij gebrek aan zieken, naar een ouder gemeentelid dat jarig was oid.
Maar dan nog vallen mensen buiten de boot. In onze gemeente is het verloop van jonge leden erg groot. Elk jaar moeten we weer constateren dat nieuw ingekomen leden 'kwijt' zijn geraakt. Die hebben ooit een attest ingeleverd, maar blijken niet meer te wonen op het adres dat ze bij binnenkomst hadden. Bij navraag blijkt niemand hen te kennen, of heeft een enkeling maanden geleden wel eens met zo iemand gepraat.
En er zijn altijd mensen die contacten weren. Die wel regelmatig naar de kerk komen op zondag, maar die zich erg eenzaam voelen. Die geen contact durven/willen zoeken, terwijl ze dat wel nodig hebben. Die direct na de ochtenddienst verdwijnen, omdat ze opzien tegen het gezamenlijk koffiedrinken. Dat is een nadeel van onze gemeente: het is handig om assertief te zijn, wil men doorhebben dat je bestaat en dus af en toe je opzoeken.
Een deel van het probleem komt voort uit een overbelaste kerkenraad. Die komen vaak niet toe aan hun 'regelmatige' bezoeken van hun wijken. Dus weten zij niet precies wat er speelt onder hun pappenheimers.
Dat wordt deels opgelost door de huiskringen. Maar niet iedereen is lid van een huiskring. En sommigen die wel lid zijn, zijn niet in staat om zich daar open en kwetsbaar op te stellen, zodat zij inderdaad de 'hulp' of aandacht krijgen die zij nodig hebben.
De zin: 'And they know we are Christians by our love.' probeer ik zelf in de praktijk te brengen. Door inderdaad eerlijk, oprecht en behulpzaam te zijn. En door te laten merken dat ik een christen ben, die daar en daar naar de kerk gaat.
Daarnaast zijn er initiatieven van gemeenteleden om in de wijk waarin ons kerkgebouw staat, actief te zijn. Er is een weekelijkse maaltijdproject voor ouderen uit de buurt (dus geen gemeenteleden). Mogelijk gaan we komende zomer met AiA aan de slag om middels sportactiviteiten buurtjongeren te bereiken. Sommigen zetten zich individueel in in vrijwilligersorganisaties in de buurt, en laten daarbij merken dat ze lid zijn van die en die christelijke gemeente.
