quote:
op 02 Sep 2003 18:05:07 schreef Wilhelmina:
Uit een aantal verschillende reakties de laatste tijd ben ik me dit serieus af gaan vragen. Zodra iemand hier verteld dat iets heel fijn is of goed loopt dan worst dat meteen verdacht gevonden.
Een aantal mensen hier zijn erg blij met het fenomeen "Godfashion" Hoewel ik er, in veband met de afstand nooit ben geweest, wordt ik blij als ik de verslagen lees. Wat heerlijk voor jonge mensen om op zo'n vrije blije manier met je geloof om te kunnen gaan. Maar wat een weerstand, en wat een waarschuwingen. Meteen wordt de hartsgesteldheid van al die dansende en zingende jongeren in twijfel getrokken.
Als ik vertel dat onze diensten wel 2 of 3 uur kunnen duren zonder dat iemand ongeduldig op zijn klokje kijkt, dan zijn de denegrerende opmerkingen niet van de lucht. Het wordt zelfs afgedaan door iemand die dit "Blah, blah" noemt. De rest zal ik jullie besparen.
Als ik mijn eigen tiener aanhaal die staat te trappelen om een dienst mee te maken ( ik moet ze zondags zelfs nog naar een andere avonddienst brengen omdat ze ook die niet willen missen) dan wordt er serieus afgevraagd of die jongen wel voor God in de kerk komt, of omdat hij zo graag een nummertje op zijn sax speelt.
Wat is dat toch hier, kunnen we zo moeilijk geloven dat een relatie met God hebben gewoon heel fijn is. Dat je niet pas heilig bent als je je met een zwaarmoedig hart, en een triest gezicht door de dienst worstelt?
Waarom worden mensen hier stelselmatig denegrerend behandeld, en mag hun geloof in alle toonaarden in twijfel worden getrokken zodra mensen enthousiast worden door hun relatie met God, of hun gemeentebezoek, of wat dan ook.
Waarom moet je meteen op je hoede zijn, als je de Heer aanbidt met een lied dat toevallig niet in de Psalmen staat.
Waar komt die angst vandaan voor mensen die genieten van het kind van God zijn. Als de vreugde des Heren onze kracht is, dan is het toch niet gek dat je door die vreugde een krachtig christen wordt? Dan ontstaat er toch een bron van levend water uit je binnenste? Dat moet toch tot uiting komen in alles wat je doet? Kunnen we eigenlijk nog wel blij zijn als andere christenen blij zijn, of als er tieners met groot plezier naar de gemeente komen?
Is het niet eigenlijk zo, dat we ons daar allemaal naar uit zouden moeten strekken, en niets liever dan dat willen, dat onze jonge mensen een levende relatie met God zouden krijgen?
Het heeft heel veel voeten in de aarde gekost om mij daarvan los te krijgen. Ik ben op een tamelijk explosieve wijze uit de kerk gestapt, en wel uit de Gereformeerde kerk waartoe mijn moeder ons opvoedde. Ik zeg niet dat ze daar verkeerd aan heeft gedaan, immers heb ik de grondbeginselen aldaar geleerd. 't Is altijd goed om onder het Woord van God te verblijven!
Maar doordat ik een
narcistisch noodlijdende moeder ben opgevoed die koste wat koste er alles aan deed om mijn vader terug in de kerk te krijgen, terwijl hij bij hun trouwen duidelijk had gezegd met haar te trouwen, en niet met de kerk. 42 jaar lang heeft ze aan hem getrokken, totdat een scheiding er op volgde.
De verstandshouding was daardoor ernstig verstoord, want behalve haar narcisme was er ook onenigheid ten opzichte van de kerk. Ik ga niet zielig doen omtrent mijn verleden, immers dat is afgeschreven dankzij God met Wie ik heb kunnen verwerken, ook hetgeen wat daar op volgde.
In dat huisgezin waar de spanning dagelijks was te snijden, leerde ik toen ik 26 was mijn vriendin kennen. Ze was 10 jaar jonger dan ik. Zij zat nog op school en ik werkte al tien jaar, en al zeven jaar als vrachtwagenchauffeur.
Haar ouders waren het niet eens met onze verstandhouding, want ik was immers 'maar' een chauffeur. En omdat het niet gelukte haar om te praten, gooide zij de boeg om, en begonnen op mij te vitten. Pakweg drie jaar hebben ze zitten zuigen en treiteren. Bij mij thuis was ik opgevoed met chantage, jezelf wegcijferen voor haar, wat je zou kunnen zien alsof je moeder een parasiet in je lijf is, alle liefde, alle energie opzuigende. Naar buiten toe was en is ze nog steeds een hartelijk en sociaal mens, maar in het gezin was ze duivels.
Bovendien werd mijn vriendin verweten dat ze er niet had mogen zijn, omdat haar ouders niet de bewustte middelen tegen zwangerschap hadden gebruikt. Dat heet het Assepoester-complex, waarbij dus eigelijk zij precies hetzelfde doet, maar dan voor haar beide ouders. Proberen in de gunst van haar ouders te komen staan. Dat gebeurt vrijwel onbewust. Het is een drang. En door die drang kon ze mij niet vergeven dat ik uit elkaar spatte van woede, want de enorme rugzak die ik op mijn rug meetorsde plus de ellende die mijn werk met zich meebracht (stress), plus het oneindige getreiter van haar ouders.
Of ze me niet kon vergeven, dat weet ik niet zeker... maar de pijn van dat moment drijft ons uit elkaar. Want ik heb een enorme muur om mij heen getrokken, ik wil niet weer zoiets meemaken. En toen ik dat nummer van Blof hoorde: Zal ze schelden, zal ze vloeken, zou ze zeggen dat ik een klootzak ben... dan gaat er wel wat door je heen.
Maar affijn... het nest ligt onder de boom. De relatie is uit... en ik geraak in een zware depressie. Omdat het zo niet langer kan zegt mijn moeder ineens aan tafel:
Misschien kan God iets voor je betekenen, Hans?Ik ontstak in woede, begon te vloeken en te tieren dat die kank..kerk altijd de ruzies in de famile veroorzaakte. Wat God? Als dat God is? Dan mag Hij van mij naar de hel lopen. Geschrokken vroeg ze dan nog of ik nog lid wilde blijven, terwijl ik niet eens wist dat ik lid was? De daaropvolgende dag heb ik de dominee of de koster een felle brief geschreven dat ze allemaal naar de
konden lopen!
Vanaf toen zocht ik allerlei hulpmiddelen om me te kunnen afzetten van het geloof, de ellende thuis en ga zo maar door. Ik werd lid van de extreem-rechtse Centrum Partij'86
Ik gooide daar al mijn energie in, en maakte dat weliswaar niet de CP maar wel de CD een zeter in de gemeenteraad van Beverwijk terecht kwam. Ik zal nooit het gezicht van de burgemeester vergeten die hevig ontsteld op de voorpagina van De Kennemer stond, na het horen van het nieuws. Ik heb heel veel voor de CP gedaan, en maakte daardoor heel wat vijanden, want toen ik eertijds in het NOS Journaal van 20.00uur prijkte met de bestuursleden, stond mijn telefoon roodgloeiend van mensen, zoals familie en vrienden, die zeiden dat ik voortaan niet meer bestond en dat ik "dood" was voor ze.
Nadien geraak ik in de occulte leefwereld en draai me zo ontzettend vast in die materie dat ik geen andere uitweg zie dan de dood. Maar iedere maal als ik de laatste stap zou doen, zag ik ahw in een filmpje in mijn hoofd, iedere keer de afloop. En iedere keer zou ik mijn daad overleven, zij het dan dat ik in een rolstoel of totaal verlamd aan bed werd gekluisterd.
In 1993 was ik getuige van een jonge vrouw die zich voor de trein had gegooid, het was geen smakelijk gezicht, en zal dan ook niet in detail treden. De volgende morgen realiseerde ik dat er aan een trein geen ontkomen was, dus hupte ik de volgende morgen uit bed, en na heerlijk te hebben ontbeten liep ik richting rails, waarvan ik overigens maar veertig meter vanaf woonde.
Op dat moment zond God iemand op mijn weg, die vertelde dat de Heer het wel degelijk met me voor heeft, en hij vroeg of ik tot Zondag kon wachten. Ik nam het nog laconiek op: Ik verwacht geen treinstakingen! En hij zei erop.. als het niets uitwerkt kun je alsnog... Maar uiteindelijk heb ik God werkelijk leren kennen, en het heeft me zoveel blijdschap gegeven! En Hij heeft Zich daarna zo ontzettend bewezen dat Hij terdege bestaat, dat je mij niet meer aan het twijfelen kan maken.
Vanzelfsprekend ben ik uit de CP'86 gestapt, want dat kwam gewoon niet mee
