quote:
Meindertd schreef op 11 oktober 2005 om 15:09:[...]
Toch maar even terug naar de het kennen van mijn partner. Om mijn partner te leren kennen heb ik geen uitgeschreven theorie moeten door worstelen. Ik ken mijn vrouw door wat ze doet en mij verteld. En dan kom ik nu nog wel eens dingen tegen waarvan ik denk dat had ik nooit van jouw gedacht. Je hoeft dus geen volledige theoretische kennis hebben om een relatie met God te hebben. Ik ben het met je eens dat God daar te groot voor is.
Inderdaad, met theoretische kennis kom je er niet, je kunt jarenlang theologie studeren en nog steeds niks over God weten. Het gaat júist om ervaringskennis en die kan alleen de H. Geest je geven (en als instrument kan Hij daarbij de bijbel gebruiken, maar ook andere bronnen (zowel schriftelijk, als in relaties, wonderbaarlijke gebeurtenissen, of 'gewoon' wanneer je in de prachtige natuur bent en overweldigd wordt door Gods schoonheid, of ..... (God is zo creatief dat het onmogelijk is om alles op te noemen). Je zou eventueel psychologie enz. los kunnen laten op je partner en daardoor wel een deel van hem/haar kunnen leren kennen, maar dat is in die zin niet vergelijkbaar met God.
quote:
Maar ook al kom je tot overeenstemmende kennis! Hoe weet je nu of dat de werkelijk kennis van God is? Zoals ik het zie is er mischien meer dan God waarmee je een relatie aan kunt gaan.
Door de grootheid/alomvattendheid van God kun je ook kennis hebben die
op het eerste gezicht tegenstrijdig lijkt met de kennis van een ander. Of, zoals in mijn geval, tegenstrijdig met kennis die je eerst dacht te hebben. Als je mijn posts van een half jaar (of korter ...) geleden leest, zou je dat zéker denken. Ik merk echter, dat toen bepaalde delen van de kennis die ik nu heb, afgeschermd werden, omdat ik vooroordelen over God had, waarvan ik er nu een aantal heb laten vallen (ik weet zeker dat ik er nog een hele hoop heb). 'Zondigheid' als 'vies woord' beschouwen was zo'n vooroordeel. Dus tegen 'zondigheid' vocht ik, maar niet tegen wat zondigheid écht is. Tegen het beeld wat ik ervan had.
En wat het echt is ... ik denk dat de H. Geest je dat laat weten. Ik weet dat er mensen zijn die geloven dat de duivel dingen als 'het witte licht' 'oneindige liefde' enz. imiteert van God, om zo mensen van de werkelijke God weg te houden. Het probleem met dat soort beweringen is, dat er geen speld tussen te krijgen is. Niemand kan bewijzen dat het zo is, en niemand kan bewijzen dat het niet zo is. Zelf hecht ik er, vanuit mijn eigen ervaringen, weinig waarde aan. Maar ja, dat zijn mijn ervaringen, ik kan niet bewijzen dat dat de H. Geest is die die bewerkstelligt.
quote:
En niet als die relaties zijn fijn als je de verhalen mag geloven van mensen die stemmen en andere geluiden gingen horen na een sprirituele ervaring. Waarna alles ging draaien om de dood. (fraaie gods kennis is dat)
Ik kan dit toch wel begrijpen, in die zin dat als je God kent, de dood niet meer bestaat. De fysieke dood natuurlijk wel, maar die is dan ineens een stuk minder belangrijk. En in sommige gevallen zou dat juist tot een doodswens kunnen leiden, om zo snel mogelijk de beperkingen van dit fysieke lichaam af te leggen en God, in het hiernamaals, volledig te kennen (vgl. 1 Kor 13:12). Niet dat je daar dan zelfmoord voor moet plegen, dat is de verkeerde weg. Maar iemand op zijn sterfbed, die een bijna-doodervaring heeft gehad, gaat vaak juist verlangen naar de dood, ook al was hij/zij er vantevoren erg bang voor. Over paranormale ervaringen kan ik niet spreken, ik ken dat helemaal niet. Maar ik merk wel dat mijn angst voor de dood een stuk is afgenomen sinds ik bekeerd ben (wat in zichzelf een mystieke ervaring was).
