Persoonlijk geloof ik niet zo in het verkondigen door mensen aan te spreken met "een boodschap", ik denk dat je leven een verkondiging moet zijn, en ook zal zijn, als je een liefdesrelatie hebt.
Ik probeer mensen bijvoorbeeld ook niet actief te vertellen dat het huwelijk met mijn vrouw zo geweldig is. Natuurlijk heb ik vrienden, collega's, etc., die worstelen met relaties, ongelukkig zijn binnen hun relatie, steeds wisselende relaties hebben, etc. Maar als ik die mensen zou aanspreken met een "he, kijk mij eens geweldig gelukkig zijn, dat kan jij ook hebben als je maar gewoon doet wat ik doe" vrees ik dat de meerderheid daar
van zou krijgen. Niet dat je dan niet OOK een klein percentage zou bereiken die je toevallig op precies het goede moment in hun leven raakt, maar ik zou de schade die je op die manier aanricht niet op de koop toe willen nemen. Omgekeerd gebeurt wel. Mensen merken dat je al heel lang (relatief dan
) een vaste, gelukkige relatie hebt. En aspecten van die relatie betrekken mensen op zichzelf en raken dan in gesprek. De ene keer kan dat zijn omdat ze zich realiseren dat je al zo lang getrouwd bent en je dus al (voor de peer-group
) heel jong getrouwd bent, de andere keer omdat je "laat vallen" dat je nooit relaties vóór of tijdens je huwelijk hebt gehad en in mijn geval dat er ook geen relaties na zullen komen. Of je betrekkelijk grote aantal kinderen komt ter sprake, of de weinig krampachtige manier van omgaan met "emancipatie-zaken". Etcetera, de aanleiding is hoe dan ook steeds iets wat een ander ziet, op zichzelf betrekt, en ter sprake brengt. En dan "getuig" ik ten volle. Niet ter bekering, maar ter verkondiging van wat ik zelf geleerd heb van het leven. Bekeren kan ik niet, dat is aan een Ander.
Met mijn liefdesrelatie met God is het net zo. Natuurlijk raak je wel eens iemand als je zelf en actief je ideeën gaat pushen, maar ik zie te goed hoe velen er alleen maar irritatie en minachting over christenen, en afgeleid over Christus, aan overhouden. Voor die paar mensen die je op die manier bereikt, vind ik de grote groep die onverschillig blijft, plus de overigens ook kleine groep die je er verder mee afstoot een te groot bezwaar. Dus ook deze liefdesrelatie is onderwerp van mijn getuigenis op de manier die ik hiervoor beschreef. Ik leef vanuit die liefde, en daardoor is het onvermijdelijk dat mensen dat merken. Ik verzwijg niets, ik doe niet geheimzinnig en al helemaal niet beschaamd, maar ik praat er niet over in de zin van "moet jij niet eens...", maar het is verweven in mijn gesprek. Tijdens de lunch met collega's, of het wereldnieuws, de kinderen, de weekendactiviteiten of wat dan ook ter sprake zijn. Tijdens de vergadering over puur zakelijke onderwerpen, tijdens de cursus die ik geef, etcetera. Zelden is het onderwerp "geloof", maar in alles wat je doet en zegt is het geloof verweven (nou ja, lijkt mij voor de hand liggend tenminste), en mijn ervaring is dat mensen hieruit ook aanknopingspunten vinden voor zaken die henzelf bezig houden, die op dat moment in die situatie voor hen vragen, nieuwsgierigheid of werkelijke interesse oproepen. En dan komt het gesprek vanzelf wel. En ook dan verkondig ik wat ik geloof, weet, ervaar, maar ik zal nooit een poging doen te bekeren. En nu weet ik dat veel christenen zeggen dat ze dat niet doen, maar intussen zie ik het toch gebereuren. Nu ja, dit is mijn visie, doe er mee wat je wil.
