In onze kerkenraad kennen we een splitsing in pastoraal georiënteerde ouderlingen en bestuurlijke ouderlingen. De eerste groep kent meer ouderen, de tweede bevat allerlei (hoger opgeleide) jonge lieden die geen kaas gegeten hebben van pastorschap. Het lijkt mij een nuttig onderscheid.
Ik heb op zichzelf ook geen probleem met leiding door de Geest middels een democratisch beroepingsproces. Ik vraag me wel regelmatig af of het proces goed werkt: te vaak zie ik mensen verkozen worden die ik niet zou kiezen. Of Gods wegen zijn daarin recht maar voor mij ondoorgrondelijk, of de gemeente laat zich bij het beroepen onvoldoende leiden door de Geest.
Overigens, ook ik ben beroepen geweest, als 'bezoekzuster', één van de 12 oid. Ik heb ja gezegd, maar ik had het ook te druk om het echt goed te doen. Maar ik heb enige bagage op dat terrein; als ik al 'nee' zou zeggen, wie zou het dan moeten doen? In onze gemeente is een behoorlijk tekort aan pastorale zorg; 'nee zeggen' was voor mij geen echte optie.
Nu proberen we het als gemeente weer anders op te lossen, maar nog steeds zijn er mensen eenzaam en voelen mensen zich niet goed thuis in onze gemeente.