Vind ik lastig. Grens is eerlijkheid en oprechtheid. Maar daarop 'selecteer' ik mijn vrienden eigenlijk al. Als iemand 'glad' is, leugentjes om bestwil vertelt, vaak sociaal geaccepteerde antwoorden geeft ipv zijn eigen mening, dan is de kans niet groot dat hij/zij mijn vriend wordt. Als iemand mijn vriend is en blijkt dat hij/zij mij heeft zitten voorliegen dan levert dat wel een vertrouwensbreuk op. (Dat kan ook zijn qua lastige dingen: als ik een vriend vraag hoe het met hem/haar gaat, verwacht ik een eerlijk antwoord. Als een tijd later blijkt dat die iemand met toch problemen zat, dan vind ik het getuigen van te weinig vertrouwen in mij als vriend. Ik zou me gepasseerd voelen.)
Het is ook zo dat het contact met een vriend of vriendin tijdelijk minder kan zijn, omdat diegeen een 'verkeerde' beslissing maakt, bijvoorbeeld een relatie krijgen met iemand die mij totaal niet ligt en waarvan ik het onverstandig vind. Desondanks blijft zo iemand wel vriend: hij/zij kan een beroep op mij blijven doen.
Overigens, als iemand gaat stoken in mijn eigen relatie, dan is het wel snel gedaan... Maar drugsgebruik of open huwelijk is wat mij betreft geen reden om vriendschap te verbreken. Maar vriendschap is voor mij meer dan gezellig sjoppen of borrelen: vriendschap is vooral het kunnen bespreken van keuzes en moeiten.
In het geval van dat open huwelijk zou ik mijn moeite en bezorgdheid aan hen voorleggen, het hen afraden. En zeggen dat ik vermoed dat er alleen verdriet van kan komen. En daar zou ik het bij laten. Totdat er daadwerkelijk verdrietige dingen gebeuren, dan zou ik proberen te troosten.
