Beste Hendrik,
Ik wil graag even een standpunt laten horen van de andere kant, namelijk de kant van de schoondochter. Ik ben namelijk zelf vijf jaar geleden in mijn schoonfamilie gekomen als de ongelovige vriendin van hun oudste zoon, na dik een jaar tot geloof gekomen, belijdenis gedaan en sindsdien samen met hem (en hen) lid van de GKV.
Lees mijn bekeringsverhaal
hier, het verhaal van mijn belijdenis
hier.
Ik volg dit topic met belangstelling en wil er graag mijn mening over geven.
Eerst even de positieve punten. Uit je verhaal spreekt duidelijk veel liefde en betrokkenheid bij jullie zoon. Veel verdriet en zorg ook uiteraard over zijn keuze, die jullie zien als een verkeerde keuze. Logisch dus, dat die zorgen er zijn. Er is veel vertrouwen in God, dat Hij jullie zoon niet zal loslaten zelfs al zou jullie zoon Hem wél loslaten. Complimenten dus
.
Wat ik mis in het verhaal, dus NIET proef (en dat kan mijn foute interpretatie zijn), is het openstaan voor de mogelijkheid dat God jullie wil gebruiken om dat meisje tot Hem te roepen. Ik proef eerlijk gezegd ook weinig oprechte hoop en verlangen dat zij Hem zal leren kennen. Zoals het uit je verhaal spreekt (nogmaals, het kan mijn interpretatie zijn) lijkt het alsof het jullie innigste wens is dat deze vrouw uit jullie, en jullie zoons leven verdwijnt, en niet dat zij over een aantal jaren met jullie het Heilig Avondmaal viert. Dit zal je ongetwijfeld niet zo bedoelen, maar zo komt het over.
Dit gevoel komt voornamelijk door uitdrukkingen als "ongelovige indringster in ons gezin", onrein, Samaritanen, tollenaren. Ik kan me voorstellen dat jullie haar zo zien, maar het voelt naar, zeker voor iemand die zélf in die positie heeft gezeten.
Mijn tips hoe hiermee om te gaan:
* Heb vertrouwen in je kind.
* Laat je schoondochter zich welkom voelen, mét haar anders-zijn. Dwing haar bijvoorbeeld niet om mee naar de kerk te gaan.
* Besef, dat ze waarschijnlijk geen enkel idee heeft wat christenen nou eigenlijk geloven. Had ik ook niet, terwijl ik toch niet dom of onontwikkeld ben of was. Een leuke openingsvraag die ik wel eens heb gehoord was: "Vertel eens iets over die god waar jij niet in gelooft. Hoogstwaarschijnlijk geloof ik namelijk ook niet in hem." Dan is er een gesprek mogelijk.
* Als ze van jullie zoon houdt, zal ze in zijn religie geinteresseerd zijn. Niet om God, maar om hem. Ik ben een Alpha-cursus gaan volgen, puur voor mijn man. Verlangen naar God, zelfs interesse in God, komt pas later (als het komt). Moedig dit aan, maar forceer het niet.
* Bid, niet alleen dat je zoon van zijn "dwaalweg" omkeert, maar bid voor je schoondochter dat ze God mag leren kennen. Hij kan dit doen!
* Focus je niet op "zonden" zoals ongehuwd samenwonen, seks voor het huwelijk of schenden van de zondag. Die dingen zijn alleen voor een christen van belang. Voor een niet christen is maar één ding belangrijk: God leren kennen. God niet kennen en maagd blijven tot het huwelijk is niets. God leren kennen en ondertussen op tien manieren de mist in gaan, is alles. Besef van wat God met je leven wil komt pas NA het leren kennen van God zélf.
* Heb geduld. Het heeft bij mij twee jaar geduurd voor ik enigszins begon te beseffen hoe moeilijk het voor mijn schoonouders moet zijn geweest dat hun zoon een relatie met mij had. Geloof me, een niet-christen heeft echt, werkelijk geen idéé hoe diep dat gaat. "Leven en laten leven" is makkelijk gezegd voor iemand voor wie er niets vanaf hangt!
Heel veel sterkte! Laat weten hoe het verder gaat. Ik bid mee.
