quote:
Zijnkind schreef op 09 december 2006 om 21:17:@Penguin,
waarom beslist de vrouw in dit geval wat goed is? En eigenlijk in alle scheidingsgevallen die ik ken. Hoe goed is het voor een kind om papa te zien vertrekken en meteen een nieuwe voorgeschoteld te krijgen? Hoe geloofwaardig is de liefde van mevr. Chaveriem op deze wijze?
Ik weet dat ik te weinig ervan af weet om haar of Chaveriem zelf ook maar iets te verwijten. Maar de discussie richt zich nu wel erg eenzijdig op de rol van C.
Er is natuurlijk een gerechtelijke uitspraak. Maar de omgangsvormen waarbij de man zijn kinderen nauwelijks meer ziet blijven triest. Ook voor de kinderen in wiens belang dit soort uitspraken zogenaamd worden gemaakt.
Ik zie mijn kinderen maar 2 dagen in de 2 weken. Daarbij wonen ze door verhuizing van mijn ex-vrouw 140 km bij me vandaan. Het is niet te doen om hun leven te blijven volgen. Ik heb het gevoel dat ik het leven van mijn kinderen alleen nog op hoofdlijnen volg en slechts een fractie van hun opvoeding doe. Een hele kleine fractie.
Ja, het is volgens rechtelijke afspraak. Maar er is geen keus als je man bent. De kinderen volledig krijgen....mijn advocate wilde daar al nauwelijks op in gaan. Verspilde tijd en moeite. Dat leverde haar (en mij) niets op. En het plaatje dat ze schetste liet nauwelijks ruimte voor de man in het algemeen om kans te maken zijn eigen kinderen te mogen behouden.
@Chaveriem,
Waarom betaal je zoveel voor je advocaat? Heb je geen verklaring van onvermogen?
Zijnkind, ik ken de achtergrond van jou scheiding niet en ik begrijp dat je het als vader moeilijk vind dat je min of meer het hele leven, op een klein gedeelte na, van je kinderen mist. Ik neem aan (als het anders is dan mag je me corrigeren) dat jij er niet van uit gaat dat jij en je ex-partner ooit weer bij elkaar zullen komen. In dat geval is een strategie om je vrouw terug te krijgen ook niet nodig (ik beweer ook niet dat de C. moet proberen zijn vrouw terug te krijgen, dat is wat hijzelf aangeeft te willen en daar richt zich mijn antwoord op). Zeker ben ik een voorstander van dat kinderen zowel hun vader als moeder blijven zien (tenzij de veiligheid of het welzijn van de kinderen door 1 van de ouders in gevaar komt) en dat de rechten van de man in zulke situaties meer zijn dan dat ze nu zijn. Ook dat het mogelijk andersom kan zijn, de kinderen volledig bij de vader met een omgangsregeling met de moeder. Helaas zullen we het in concrete situaties moeten doen met de werkelijkheid en niet met het ideaal, waarin in dit geval de man minder sterk staat als de vrouw.
Overigens heeft het mij zelf veel moeite en leed bespaart dat ik 19 was bij de scheiding van mijn ouders ... hierdoor was er geen sprake van bij de een of de ander, ik ging al heel snel daarna op mezelf.
De vraag in dit forum is een concrete situatie en daarin word meer naar advies gevraagd dan discussie, hierbij heb ik gereageerd op de betreffende situatie ... en doe ik zeker geen uitspraken in het algemeen. Ik wil de aangedragen situatie beschrijven als casus (om duidelijk te maken dat het me niet in de persoon in kwestie gaat).
In principe bepaald niet de vrouw wat het beste is maar de rechter (of hij daarin de meest geschikte keuze maakt is een ander verhaal). In principe ben ik voor een onbevooroordeelde positie van de rechter hierbij, toch is het zo dat standaard er vanuitgegaan wordt dat eventuele kinderen bij de moeder blijven. In het geval (en dat komt ook voor) de vrouw gewelddadig is en / of de kinderen verwaarloosd, vind ik dat zeker ook een reden om de kinderen bij de vader te plaatsen als deze dat uiteraard niet is en goed voor de kinderen kan zorgen. In principe zie ik het als verkeerd dat kinderen niet opgroeien bij hun eigen ouders, of slechts bij 1 daarvan. Als de ouders scheiden vind ik dat gedacht moet worden aan het belang van het kind, als de scheiding niet plaats heeft gevonden om gewelddadigheden, mishandeling etc. en de vader een goed vader is geweest, dan zouden de rechten van de man inderdaad meer gewaarborgd moeten zijn en eventueel bespreekbaar zijn dat de kinderen bij de vader of moeder gaan wonen (of verdeeld worden onder de ouders, als dat wenselijk is). En in het geval dat de kinderen bij 1 van de ouders terechtkomen dat er een goede omgangsregeling komt voor de andere partner … waarbij duidelijk oog is voor de behoeften van het kind, want die is er altijd de dupe van dat zijn ouders het ja-woord niet hebben gehouden (ongeacht wie of wat daarvan de oorzaak is). De realiteit is echter anders en heeft per definitie de vrouw een betere positie. Antwoorden op wat een concrete situatie nodig heeft is dus per definitie niet uitgaan van een ideaalbeeld omdat deze in dit geval niet bestaat …
Inderdaad is het opmerkelijk als er gelijk na een scheiding gelijk een nieuwe partner blijkt te zijn … daar kun je idd vraagtekens bij zetten … wat is daarvan de motivatie (in de casus 6 kinderen, mogelijk is de motivatie in ieder geval een vader te hebben voor de kids of de situatie praktisch niet meer aankunnen, het kan ook idd zijn dat de vrouw meer houd van de nieuwe partner).
In de casus richt zich de discussie nu op de rol van man, in dit geval een man die gewelddadig en manipulatief was in zijn gezin (dat staat er letterlijk en ik heb veel bewondering dat de betreffende persoon daar eerlijk in het publiek over durft te praten). Dat betekent dat er veel terughoudendheid is vereist in het laten omgaan met de kinderen met de vader alleen, laat hem in deze eerst bewijzen dat het negatieve gedrag inderdaad verandert is en dan kan er ruimte komen voor meer (waar ik zeker voorstander voor ben, als dat het geval blijkt te zijn).
In de concrete Casus wil de man zijn vrouw en kinderen terug, als de casus zou zijn geweest dat hij de scheiding accepteerde als definitief einde … zou ik andere adviezen hebben gegeven. Daarbij uitgaand van de harde werkelijkheid. De man wil de vrouw terug, de vrouw hoeft de man niet terug … als de man dus echt de vrouw en kinderen terug wil moet hij daaraan werken, want de vrouw zal het niet doen) en zal dus het vertrouwen terug moeten winnen en in alles laten zien dat hij daadwerkelijk verandert is. Als de man slechts een goede omgangsregeling wilde zonder dat het huwelijk hersteld word, zou ik slechts aangeven te zorgen voor een redelijk aandeel in alimentatie en op een goede en respectvolle manier omgaan met zijn vrouw (tijdens noodzakelijk contact) en kinderen. Het gaat mij in mijn antwoord niet om goed of fout, maar de vraag is naar de strategie … de man wil zijn vrouw en kinderen terug, de harde werkelijkheid lijkt mij dat dat bijna onmogelijk is en dat dat slechts bewerkt kan worden door heel diep te gaan en te bewijzen dat er daadwerkelijke verandering heeft plaatsgevonden. Als de vrouw de vraag had neergelegd en zegt wij gaan scheiden, mijn man was gewelddadig en manipulatief … maar als het mogelijk was dat hij terugkwam, dan zou ik veel dieper ingegaan zijn op haar aandeel in het falen van de relatie … omdat zij beweert als het mogelijk is herstel te willen. In die zin is mijn antwoord geen algemeen antwoord over goed en fout in een algemene situatie, maar een strategie voor iemand die zijn vrouw en kinderen terug wil … als de man de scheiding had geaccepteerd en verder ging met zijn leven was er sprake van een hele andere situatie en zou het advies meer zijn gericht op een goede samenwerking en hoe verder te gaan met de kinderen.
